Adhyaya 196

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धराधीश हंसतीर्थमनुत्तमम् । यत्र हंसस्तपस्तप्त्वा ब्रह्मवाहनतां गतः

ଶ୍ରୀମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ଧରାଧୀଶ, ଅନୁତ୍ତମ ହଂସତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ହଂସ ତପ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବାହନତ୍ୱ ପାଇଥିଲା।

Verse 2

हंसतीर्थे नरः स्नात्वा दानं दत्त्वा च काञ्चनम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोकं स गच्छति

ହଂସତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ ଦେଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 3

हंसयुक्तेन यानेन तरुणादित्यवर्चसा । सर्वकामसमृद्धेन सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

ସେ ହଂସଯୁକ୍ତ ବିମାନରେ ଯାତ୍ରା କରେ; ତାହା ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସର୍ବକାମସମୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ।

Verse 4

तत्र भुक्त्वा यथाकामं सर्वान् भोगान् यथेप्सितान् । जातिस्मरो हि जायेत पुनर्मानुष्यमागतः

ସେଠାରେ ଯଥାଇଚ୍ଛା ଓ ଯଥାଭିଲାଷ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଭୋଗି, ପୁନଃ ମାନବଜନ୍ମକୁ ଆସିଲେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ପୂର୍ବଜନ୍ମସ୍ମୃତିଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Verse 5

संन्यासेन त्यजेद्देहं मोक्षमाप्नोति भारत

ହେ ଭାରତ! ସେ ସନ୍ନ୍ୟାସଦ୍ୱାରା ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 6

एतत्ते कथितं पार्थ हंसतीर्थस्य यत्फलम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वदुःखविनाशनम्

ହେ ପାର୍ଥ! ହଂସତୀର୍ଥର ଯେ ଫଳ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ତାହା ମହାପୁଣ୍ୟ—ସର୍ବପାପହର ଓ ସର୍ବଦୁଃଖବିନାଶକ।

Verse 196

अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ (ଅଧ୍ୟାୟ-ଶୀର୍ଷକ)।