Adhyaya 179

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र गौतमेश्वरमुत्तमम् । सर्वपापहरं तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ତାପରେ ଉତ୍ତମ ଗୌତମେଶ୍ୱରକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ସେ ତୀର୍ଥ ତ୍ରିଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ସର୍ବପାପହର।

Verse 2

गौतमेन तपस्तप्तं तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । दिव्यं वर्षसहस्रं तु ततस्तुष्टो महेश्वरः

ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର! ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ଗୌତମ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ତପ କଲେ; ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

Verse 3

प्रणम्य शिरसा तत्र स्थापितः परमेश्वरः । स्थापितो गौतमेनेशो गौतमेश्वर उच्यते

ସେଠାରେ ଗୌତମ ଶିର ନମାଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ; ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହେବାରୁ ସେ ଈଶ୍ୱର ‘ଗୌତମେଶ୍ୱର’ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

Verse 4

तत्र देवैश्च गन्धर्वैरृषिभिः पितृदैवतैः । सम्प्राप्ता ह्युत्तमा सिद्धिराराध्य परमेश्वरम्

ସେଠାରେ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଋଷି ଓ ପିତୃଦେବତାମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରି ଉତ୍ତମ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । पूजयेत्परमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते

ଯେ ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ଏବଂ ପରମୀଶାନ ଶିବଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 6

बहवस्तन्न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः । तत्र संनिहितं देवं शूलपाणिं महेश्वरम्

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ଅନେକେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ—ସେଠାରେ ନିକଟରେ ଶୂଳପାଣି ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ସନ୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି।

Verse 7

ब्रह्मचारी तु यो भूत्वा तत्र तीर्थे नरेश्वर । स्नात्वार्चयेन्महादेवं सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ହେ ନରେଶ୍ୱର! ଯେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞସମ ଫଳ ପାଏ।

Verse 8

ब्रह्मचारी तु यो भूत्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । पूजयेत्परमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते

ଯେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ ପରମୀଶାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यो दानं भक्त्या दद्याद्द्विजातये । तदक्षयफलं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ଭକ୍ତିସହିତ ଯେ କୌଣସି ଦାନ ଦ୍ୱିଜାତିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଏଥିରେ ବିଚାର କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।

Verse 10

मासे चाश्वयुजे राजन् कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । स्नात्वा तत्र विधानेन दीपकानां शतं ददेत्

ହେ ରାଜନ୍, ଆଶ୍ୱୟୁଜ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ସେଠାରେ ବିଧିମତେ ସ୍ନାନ କରି ଶତ ଦୀପ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 11

पूजयित्वा महादेवं गन्धपुष्पादिभिर्नरः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो मृतः शिवपुरं व्रजेत्

ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦିଦ୍ୱାରା ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶିବପୁରକୁ ଯାଏ।

Verse 12

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां कार्त्तिक्यां तु विशेषतः । उपोष्य प्रयतो भूत्वा घृतेन स्नापयेच्छिवम्

ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ—ବିଶେଷକରି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ—ଉପବାସ କରି ସଂଯମୀ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଘୃତଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ନାପନ (ଅଭିଷେକ) କରିବା ଉଚିତ।

Verse 13

पञ्चगव्येन मधुना दध्ना वा शीतवारिणा । स च सर्वस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ, ମଧୁ, ଦଧି କିମ୍ବା ଶୀତଳ ଜଳଦ୍ୱାରା (ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ) ସ୍ନାପନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

Verse 14

भक्त्या तु पूजयेत्पश्चात्स लभेत्फलमुत्तमम् । बिल्वपत्रैरखण्डैश्च पुष्पैरुन्मत्तकोद्भवैः

ତାପରେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ସେ ଉତ୍ତମ ଫଳ ପାଏ—ଅଖଣ୍ଡ ବିଲ୍ୱପତ୍ର ଓ ଧତୁରା (ଉନ୍ମତ୍ତ) ଜନିତ ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା।

Verse 15

कुशापामार्गसहितैः कदम्बद्रोणजैरपि । मल्लिकाकरवीरैश्च रक्तपीतैः सितासितैः

କୁଶ ଓ ଅପାମାର୍ଗ ସହିତ, କଦମ୍ବ ଓ ଦ୍ରୋଣ ପୁଷ୍ପରେ ମଧ୍ୟ; ମଲ୍ଲିକା (ଜୁଇ) ଓ କରବୀର (କନେର)ର ଲାଲ, ହଳଦିଆ, ଧଳା ଓ ଶ୍ୟାମ ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 16

पुष्पैरन्यैर्यथालाभं यो नरः पूजयेच्छिवम् । नैरन्तर्येण षण्मासं योऽर्चयेद्गौतमेश्वरम् । सर्वान्कामानवाप्नोति मृतः शिवपुरं व्रजेत्

ଯେ ନର ଯଥାଲାଭ ଅନ୍ୟ ପୁଷ୍ପଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଏବଂ ଯେ ନିରନ୍ତର ଛଅ ମାସ ଗୌତମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ—ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ପାଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶିବପୁରକୁ ଯାଏ।

Verse 179

अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ। (ଅଧ୍ୟାୟ-ଶୀର୍ଷକ)