Adhyaya 161

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सर्पतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महासर्पास्तपस्तप्त्वा युधिष्ठिर

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ! ତୁମେ ଅନୁତ୍ତମ ସର୍ପତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ; ଯେଉଁଠାରେ ମହାସର୍ପମାନେ ତପ କରି ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।

Verse 2

वासुकिस्तक्षको घोरः सार्प ऐरावतस्तथा । कालियश्च महाभागः कर्कोटकधनंजयौ

ବାସୁକି, ଭୟଙ୍କର ତକ୍ଷକ, ସାର୍ପ ଏବଂ ଐରାବତ; ତଥା ମହାଭାଗ କାଳିୟ, କର୍କୋଟକ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ—

Verse 3

शङ्खचूडो महातेजा धृतराष्ट्रो वृकोदरः । कुलिको वामनश्चैव तेषां ये पुत्रपौत्रिणः

ମହାତେଜସ୍ବୀ ଶଙ୍ଖଚୂଡ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ବୃକୋଦର, କୁଲିକ ଓ ବାମନ—ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପୌତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ।

Verse 4

तत्र तीर्थे महापुण्ये तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् । भुञ्जन्ति विविधान्भोगान्क्रीडन्ति च यथासुखम्

ସେଇ ମହାପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍କର ତପ କରି ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରନ୍ତି।

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । वाजपेयफलं तस्य पुरा प्रोवाच शङ्करः

ଯେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରେ, ତାହାର ଫଳକୁ ଶଙ୍କର ପୂର୍ବେ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞଫଳ ସମାନ ବୋଲି କହିଥିଲେ।

Verse 6

स्नातानां सर्पतीर्थे तु नराणां भुवि भारत । सर्पवृश्चिकजातिभ्यो न भयं विद्यते क्वचित्

ହେ ଭାରତ! ସର୍ପତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସର୍ପ ଓ ବିଛା ଜାତିରୁ ଭୟ ନଥାଏ।

Verse 7

मृतो भोगवतीं गत्वा पूज्यमानो महोरगैः । नागकन्यापरिवृतो महाभोगपतिर्भवेत्

ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଭୋଗବତୀକୁ ଯାଇ ମହୋରଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଏ; ନାଗକନ୍ୟାମାନେ ଘେରି ରହିଲେ ସେ ମହାଭୋଗର ଅଧିପତି ହୁଏ।

Verse 8

मार्गशीर्षस्य मासस्य कृष्णपक्षे च याष्टमी । सोपवासः शुचिर्भूत्वा लिङ्गं सम्पूरयेत्तिलैः । यथाविभवसारेण गन्धपुष्पैः समर्चयेत्

ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନ ଉପବାସ କରି ଶୁଚି ହୋଇ ଶିବଲିଙ୍ଗରେ ତିଳ ଅର୍ପଣ କରିବ, ଏବଂ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଗନ୍ଧ ଓ ପୁଷ୍ପରେ ଭଲଭାବେ ପୂଜା କରିବ।

Verse 9

एवं विधाय विधिवत्प्रणिपत्य क्षमापयेत् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरेश्वर

ଏଭଳି ବିଧିପୂର୍ବକ କରି ପ୍ରଣାମ କରି କ୍ଷମା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ। ହେ ନରେଶ୍ୱର, ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନର ଯେ ଫଳ କୁହାଯାଇଛି, ତାହା ଶୁଣ।

Verse 10

तिलास्तत्र च यत्संख्याः पत्रपुष्पफलानि च । तावत्स्वर्गपुरे राजन्मोदते कालमीप्सितम्

ହେ ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ଯେତେ ତିଳ ଓ ଯେତେ ପତ୍ର, ପୁଷ୍ପ, ଫଳ ଅର୍ପିତ ହୁଏ, ସେତେଇ ପରିମାଣର ଇଚ୍ଛିତ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀରେ ଆନନ୍ଦ କରେ।

Verse 11

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जायते विमले कुले । सुरूपः सुभगश्चैव धनकोटिपतिर्भवेत्

ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୁନଃ ଫେରି ସେ ନିର୍ମଳ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ସୁରୂପ ଓ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୋଇ କୋଟି ଧନର ଅଧିପତି ହୁଏ।

Verse 161

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।