Adhyaya 160

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्पाण्डुपुत्र मोक्षतीर्थमनुत्तमम् । सेवितं देवगन्धर्वैर्मुनिभिश्च तपोधनैः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର! ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ତପୋଧନ ମୁନିମାନେ ସେବିତ କରୁଥିବା ସେଇ ଅନୁତ୍ତମ ମୋକ୍ଷତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

बहवस्तन्न जानन्ति विष्णुमायाविमोहिताः । यत्र सिद्धा महाभागा ऋषयः सतपोधनाः

ବିଷ୍ଣୁମାୟାରେ ବିମୋହିତ ଅନେକେ ତାହାକୁ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ସତ୍ୟ ତପୋଧନ ଋଷିମାନେ ଅଛନ୍ତି।

Verse 3

पुलस्त्यः पुलहो विद्वान्क्रतुश्चैव महामतिः । प्राचेतसो वसिष्ठश्च दक्षो नारद एव च

ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ବିଦ୍ୱାନ ପୁଲହ ଓ ମହାମତି କ୍ରତୁ; ତଥା ପ୍ରାଚେତସ, ବସିଷ୍ଠ, ଦକ୍ଷ ଏବଂ ନାରଦ—ଏ ସମସ୍ତେ ସେହି ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ରତା ସହ ସଂପୃକ୍ତ।

Verse 4

एते चान्ये महाभागाः सप्तसाहस्रसंज्ञिताः । मोक्षं गताः सह सुतैस्तत्तीर्थं तेन मोक्षदम्

ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାଭାଗ ‘ସପ୍ତସାହସ୍ର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ତେଣୁ ସେହି ତୀର୍ଥ ମୋକ୍ଷଦାୟକ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ।

Verse 5

तत्र प्रवाहमध्ये तु पतिता तमहा नदी । तत्र तत्सङ्गमं तीर्थं सर्वपापक्षयंकरम्

ସେଠାରେ ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରବାହର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ତମହା ନଦୀ ଆସି ମିଶେ; ଏବଂ ସେହି ସଙ୍ଗମରେ ଥିବା ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତ ପାପକ୍ଷୟକାରୀ।

Verse 6

ऋग्यजुःसामसंज्ञानामभ्यस्तानां तु यत्फलम् । सम्यग्जप्त्वा तु विधिना गायत्रीं तत्र तल्लभेत्

ଋଗ୍, ଯଜୁଃ ଓ ସାମ ବେଦର ଅଭ୍ୟାସରୁ ଯେ ଫଳ ମିଳେ, ସେହି ଫଳ ଏଠାରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଗାୟତ୍ରୀକୁ ସମ୍ୟକ୍ ଜପ କଲେ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 7

तत्र दत्तं हुतं जप्तं तीर्थसेवार्जितं फलम् । सर्वमक्षयतां याति मोक्षसाधनमुत्तमम्

ସେଠାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ, ଅଗ୍ନିରେ କୃତ ହୋମ, ମନ୍ତ୍ରଜପ ଏବଂ ତୀର୍ଥସେବାରୁ ଲଭ୍ୟ ଫଳ—ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ, ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ଉତ୍ତମ ସାଧନ ହୁଏ।

Verse 8

तत्र तीर्थे मृतानां तु संन्यासेन द्विजन्मनाम् । अनिवर्तिका गतिस्तेषां मोक्षतीर्थप्रभावतः

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସନ୍ନ୍ୟାସଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯଦି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ମୋକ୍ଷତୀର୍ଥର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ଗତି ଅନାବର୍ତ୍ତ—ପୁନର୍ଜନ୍ମରହିତ ହୁଏ।

Verse 9

एष ते विधिरुद्दिष्टः संक्षेपेण मयानघ । व्युष्टिस्तीर्थस्य महती पुराणे याभिधीयते

ହେ ନିଷ୍ପାପ! ଏହି ବିଧିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଲି; ଏହି ତୀର୍ଥର ମହାନ୍ ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା ପୁରାଣରେ ଉକ୍ତ ଅଛି।

Verse 160

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ। (ଅଧ୍ୟାୟ-ଶୀର୍ଷକ/ସଂକ୍ରମଣ ସୂଚକ)