Adhyaya 156

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नास्ति लोकेषु तत्तीर्थं पृथिव्यां यन्नरेश्वर । शुक्लतीर्थेन सदृशमुपमानेन गीयते

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ନରେଶ୍ୱର, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀରେ ଏମିତି କୌଣସି ତୀର୍ଥ ନାହିଁ, ଯାହା କୌଣସି ଉପମାରେ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥ ସମାନ ବୋଲି ଗାୟିତ ହୁଏ।

Verse 2

शुक्लतीर्थं महातीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम् । प्रागुदक्प्रवणे देशे मुनिसङ्घनिषेवितम्

ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥ ନର୍ମଦାନଦୀରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ମହାତୀର୍ଥ; ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଢାଳୁ ଦେଶରେ ମୁନିସଂଘମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଷେବିତ।

Verse 3

वैशाखे च तथा मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । कैलासादुमया सार्द्धं स्वयमायाति शङ्करः

ବୈଶାଖ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ କୈଲାସରୁ ଉମାସହିତ ସ୍ୱୟଂ ଶଙ୍କର ଆସନ୍ତି।

Verse 4

मध्याह्नसमये स्नात्वा पश्यत्यात्मानमात्मना । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसहितः शुक्लतीर्थे समाहितः

ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରି ସେ ଆତ୍ମାଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଦର୍ଶନ କରେ; ବ୍ରହ୍ମା-ବିଷ୍ଣୁ-ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ସମାଧିସ୍ଥ ରହେ।

Verse 5

कार्त्तिक्यां तु विशेषेण वैशाख्यां च नरोत्तम । ब्रह्मविष्णुमहादेवान् स्नात्वा पश्यति तद्दिने

ହେ ନରୋତ୍ତମ! ବିଶେଷକରି କାର୍ତ୍ତିକ ଓ ବୈଶାଖ ମାସରେ, ସେହି ଦିନ ସ୍ନାନ କଲେ ବ୍ରହ୍ମା-ବିଷ୍ଣୁ-ମହାଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳେ।

Verse 6

देवराजः सुरैः सार्द्धं वायुमार्गव्यवस्थितः । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नात्वा पश्यति शङ्करम्

ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ ବାୟୁମାର୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ।

Verse 7

गन्धर्वाप्सरसो यक्षाः सिद्धविद्याधरोरगाः । तद्दिने तेऽपि देवेशं दृष्ट्वा मुञ्चन्ति किल्बिषम्

ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ଯକ୍ଷ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ—ସେହି ଦିନ ଦେବେଶଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ପାପକଲ୍ମଷ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି।

Verse 8

अर्धयोजनविस्तारं तदर्द्धेनैव चायतम् । शुक्लतीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्

ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥର ବିସ୍ତାର ଅର୍ଧ-ଯୋଜନ ଏବଂ ତାହାର ଲମ୍ବ ତାହାର ଅର୍ଧମାତ୍ର। ଏହା ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ମହାପାତକନାଶକ।

Verse 9

यत्र स्थितैः प्रदृश्यन्ते वृक्षाग्राणि नरोत्तमैः । तत्र स्थिता महापापैर्मुच्यन्ते पूर्वसंचितैः

ହେ ନରୋତ୍ତମ! ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଲୋକଙ୍କୁ ବୃକ୍ଷଶିଖରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ଥିବା ଜନ ପୂର୍ବସଞ୍ଚିତ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 10

पापोपपातकैर्युक्तो नरः स्नात्वा प्रमुच्यते । उपार्जिता विनश्येत भ्रूणहत्यापि दुस्त्यजा

ପାପ ଓ ଉପପାତକରେ ଯୁକ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ନିଜ କର୍ମରେ ଉପାର୍ଜିତ, ଛାଡ଼ିବାକୁ ଦୁଷ୍କର ଭ୍ରୂଣହତ୍ୟାପାପ ମଧ୍ୟ ନଶିଯାଏ।

Verse 11

यस्मात्तत्रैव देवेश उमया सह तिष्ठति । वैशाख्यां च विशेषेण कैलासादेति शङ्करः

କାରଣ ଦେବେଶ୍ୱର ସେଠାରେ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ନିଜେ ଅବସ୍ଥିତ; ଏବଂ ବିଶେଷତଃ ବୈଶାଖ ମାସରେ ଶଙ୍କର କୈଲାସରୁ ସେଠାକୁ ଆସନ୍ତି।

Verse 12

तेन तीर्थं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम् । कथितं ब्रह्मणा पूर्वं मया तव तथा नृप

ଏହିହେତୁ ଏହି ତୀର୍ଥ ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ସର୍ବପାତକନାଶକ। ଏହା ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଥିଲେ; ହେ ନୃପ, ସେହିପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କହିଲି।

Verse 13

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथा तत्र वपुःस्नानं पुरुषस्य भवेच्छुचि

ଧୋବା ଯେପରି ଧୋଇଲେ ବସ୍ତ୍ର ନିର୍ମଳ ହୁଏ, ସେପରି ସେଠାରେ ଦେହସ୍ନାନ କଲେ ପୁରୁଷ ଶୁଚି ହୁଏ।

Verse 14

पूर्वे वयसि पापानि कृत्वा पुष्टानि मानवः । अहोरात्रोषितो भूत्वा शुक्लतीर्थे व्यपोहति

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ପୂର୍ବବୟସରେ ପାପ କରି ତାହାକୁ ପୁଷ୍ଟ କରେ, ସେ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ଏକ ଦିନ ଏକ ରାତି ରହିଲେ ସେ ପାପ ନାଶ ପାଏ।

Verse 15

शुक्लतीर्थे महाराज राकां रेवाजलाञ्जलिम् । कल्पकोटिसहस्राणि दत्त्वा स्युः पितरः शिवाः

ହେ ମହାରାଜ! ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ପୌର୍ଣ୍ଣମୀ ରାତିରେ ରେବା (ନର୍ମଦା) ଜଳର ଏକ ଅଞ୍ଜଳି ଅର୍ପଣ କଲେ, ସହସ୍ର କୋଟି କଳ୍ପର ଦାନଫଳ ସମାନ ହୋଇ ପିତୃଗଣ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ଶିବତୁଲ୍ୟ ଶୁଭ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 16

न माता न पिता बन्धुः पतनं नरकार्णवे । उद्धरन्ति यथा पुण्यं शुक्लतीर्थे नरेश्वर

ହେ ନରେଶ୍ୱର! ନରକ-ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଥିବାକୁ ନ ମାତା, ନ ପିତା, ନ କୌଣସି ବନ୍ଧୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି; ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ଲଭ୍ୟ ପୁଣ୍ୟ ହିଁ ତାକୁ ସେପରି ଉପରକୁ ଉଠାଏ।

Verse 17

तपसा ब्रह्मचर्येण न तां गच्छन्ति सद्गतिम् । शुक्लतीर्थे मृतो जन्तुर्देहत्यागेन यां लभेत्

ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ସେହି ସଦ୍ଗତି ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ; ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ଜୀବ ଯେ ଗତି ଲଭେ, ସେହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

Verse 18

कार्त्तिकस्य तु मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । घृतेन स्नापयेद्देवमुपोष्य प्रयतो नरः

କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନେ ବ୍ରତୀ ପୁରୁଷ ଉପବାସ କରି, ଭକ୍ତିସହ ଘିଅରେ ଦେବଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରୁ।

Verse 19

स्नात्वा प्रभाते रेवायां दद्यात्सघृतकम्बलम् । सहिरण्यं यथाशक्ति देवमुद्दिश्य शङ्करं

ପ୍ରଭାତେ ରେବାନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯଥାଶକ୍ତି ଘିଅସହ କମ୍ବଳ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶଙ୍କର ଦେବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଦାନ କରୁ।

Verse 20

देवस्य पूरणं कुर्याद्घृतेन घृतकम्बलम् । स गच्छति महातेजाः शिवलोकं मृतो नरः

ଦେବଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପୂରଣ କରୁ—ଘିଅରେ ଘୃତକମ୍ବଳ ଅର୍ପଣ କରୁ; ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ପୁରୁଷ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଏ।

Verse 21

एकविंशकुलोपेतो यावदाभूतसम्प्लवम् । शुक्लतीर्थे नरः स्नात्वा ह्युमां रुद्रं च योऽर्चयेत्

ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେ ଉମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ସେ ଏକୋଇଶି କୁଳ ସହିତ ପୁଣ୍ୟବାନ ହୁଏ; ସେ ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ।

Verse 22

गन्धपुष्पादिधूपैश्च सोऽश्वमेधफलं लभेत् । मासोपवासं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नरेश्वर

ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଧୂପ ଆଦିଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ହେ ନରେଶ୍ୱର, ଯେ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ମାସୋପବାସ କରେ, ସେ ଏହିପରି ପୁଣ୍ୟ ଲଭେ।

Verse 23

मुच्यते स महत्पापैः सप्तजन्मसुसंचितैः । उष्ट्रीक्षीरमविक्षीरं नवश्राद्धे च भोजनम्

ସେ ସାତ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ଯଥା ଉଷ୍ଟ୍ରୀକ୍ଷୀର, ଅବିକ୍ଷୀର ପାନ କରିବା ଓ ‘ନବଶ୍ରାଦ୍ଧ’ରେ ଭୋଜନ କରିବା।

Verse 24

वृषलीगमनं चैव तथाभक्ष्यस्य भक्षणम् । अविक्रयेऽनृते पापं माहिषेऽयाज्ययाजके

ବୃଷଳୀଗମନ, ଅଭକ୍ଷ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ, ଅସତ୍ ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଅନୃତରୁ ଜନିତ ପାପ, ଏବଂ ମହିଷ-ଯାଗ ଓ ଅଯାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଜନର ଦୋଷ—ଏସବୁରୁ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ।

Verse 25

वार्द्धुष्ये पङ्क्तिगरदे देवब्राह्मणदूषके । एवमादीनि पापानि तथान्यान्यपि भारत

ହେ ଭାରତ! ଜୀବିକା ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ହାନି କରିବାର ପାପ, ପଙ୍କ୍ତିଗରଦ (ଭୋଜନପଙ୍କ୍ତିକୁ ଦୂଷିତ କରିବା), ଦେବ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା—ଏପରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ ଏଠାରେ କୁହାଯାଇଛି।

Verse 26

चान्द्रायणेन नश्यन्ति शुक्लतीर्थे न संशयः । शुक्लतीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତରେ ସେ (ପାପ) ନଶିଯାଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବଂ ଯେ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରେ—

Verse 27

तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति सुतर्पिताः । पादुकोपानहौ छत्रं शय्यामासनमेव च

ତାହା ପାଇଁ ସେହି ପିତୃମାନେ ସୁତର୍ପିତ ହୋଇ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। (ଦାନରେ) ପାଦୁକା-ଉପାନହ, ଛତ୍ର, ଶୟ୍ୟା ଓ ଆସନ ମଧ୍ୟ ଦେୟ।

Verse 28

सुवर्णं धनधान्यं च श्राद्धं युक्तहलं तथा । अन्नं पानीयसंहितं तस्मिंस्तीर्थे ददन्ति ये

ଯେମାନେ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଯୋକ୍ତ ହଳ ଏବଂ ପାନୀୟ ସହିତ ଅନ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି—

Verse 29

हृष्टाः पुष्टा मृता यान्ति शिवलोकं न संशयः । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या शिवमुद्दिश्य भारत

ସେମାନେ ହୃଷ୍ଟ ଓ ପୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଶିବଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ହେ ଭାରତ, ଯେ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଭକ୍ତିରେ ଶିବଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି—

Verse 30

भिक्षामात्रं तथान्नं ये तेऽपि स्वर्यान्ति वै नराः । यज्विनां व्रतिनां चैव तत्र तीर्थनिवासिनाम्

ଯେମାନେ କେବଳ ଭିକ୍ଷାମାତ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ନ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ବିଶେଷତଃ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ବସୁଥିବା ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ବ୍ରତଧାରୀମାନଙ୍କୁ—

Verse 31

अपि वालाग्रमात्रं हि दत्तं भवति चाक्षयम् । अग्निप्रवेशं यः कुर्याच्छुक्लतीर्थे समाहितः

ବାଳର ଅଗ୍ରମାତ୍ର ଦାନ ମଧ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ହୋଇଯାଏ। ଏବଂ ଯେ ସମାହିତ ଚିତ୍ତରେ ଶୁକ୍ଳତୀର୍ଥରେ ଅଗ୍ନିପ୍ରବେଶ କରେ—

Verse 32

रागद्वेषविनिर्मुक्तो हृदि ध्यात्वा जनार्दनम् । सर्वकामसुसम्पूर्णः स गच्छेद्वारुणं पुरम्

ରାଗ-ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହୃଦୟରେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ କାମନାରେ ସୁସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ବରୁଣପୁରକୁ ଗମନ କରେ।

Verse 33

न रोगो न जरा तत्र यत्र देवोऽंभसां पतिः । अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर

ଯେଉଁଠି ଜଳର ଅଧିପତି ଦେବ ବରୁଣ ବିରାଜନ୍ତି, ସେଠି ନ ରୋଗ ଅଛି ନ ଜରା। ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯେ ତୀର୍ଥରେ ଅନାଶକ ବ୍ରତ କରେ—

Verse 34

अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम् । अवशः स्ववशो वापि जन्तुस्तत्क्षेत्रमण्डले

ତାହାର ଗତି ଅନିବର୍ତ୍ତନୀୟ ହୋଇଯାଏ—ନିଃସନ୍ଦେହ ରୁଦ୍ରଲୋକରୁ ମଧ୍ୟ। ସେ ଅବଶ ହେଉ କି ସ୍ୱବଶ, ସେହି କ୍ଷେତ୍ରମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ଯେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ—

Verse 35

मृतः स तु न सन्देहो रुद्रस्यानुचरो भवेत् । शुक्लतीर्थे तु यः कन्यां शक्त्या दद्यादलंकृताम्

ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଃସନ୍ଦେହ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଚର ହୁଏ। ଏବଂ ଶୁକ୍ଳତୀର୍ଥରେ ଯେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଅଳଙ୍କୃତ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କରେ—

Verse 36

विधिना यो नृपश्रेष्ठ कुरुते वृषमोक्षणम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पुराणे रुद्रभाषितम्

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେ ନିୟମାନୁସାରେ ବୃଷମୋକ୍ଷଣ କରେ, ପୁରାଣରେ ରୁଦ୍ର ଯେ ଫଳ କହିଛନ୍ତି—ସେହି ଫଳ ହିଁ ସେ ପାଏ।

Verse 37

तदहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप । यावन्तो रोमकूपाः स्युः सर्वाङ्गेषु पृथक्पृथक्

ତାହା ମୁଁ ଏବେ କହିବି; ହେ ନୃପ, ଏକାଗ୍ରମନେ ଶୁଣ। ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଯେତେ ରୋମକୂପ ଅଛି—

Verse 38

तावद्वर्षसहस्राणि रुद्रलोके महीयते । शुक्लतीर्थे तु यद्दत्तं ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः

ସେତେ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏବଂ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ଯେ ଦାନ ଦିଆଯାଏ…

Verse 39

वर्धते तद्गुणं तावद्दिनानि दश पञ्च च । शुक्लतीर्थे शुचिर्भूत्वा यः करोति प्रदक्षिणम्

ସେହି ପରିମାଣରେ—ପନ୍ଦର ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଏବଂ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥରେ ଶୁଚି ହୋଇ ଯେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରେ…

Verse 40

पृथ्वी प्रदक्षिणा तेन कृता यत्तस्य तत्फलम् । शोभनं मिथुनं यस्तु रुद्रमुद्दिश्य पूजयेत्

ତାହାର ଫଳ ସେହିପରି, ଯେପରି ସେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିଥାନ୍ତା। ଏବଂ ଯେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି ଶୋଭନ ମିଥୁନ (ଯୁଗଳ ଅର୍ପଣ) ପୂଜା କରେ…

Verse 41

सप्त जन्मानि तस्यैव वियोगो न च वै क्वचित् । एतत्ते कथितं राजन् संक्षेपेण फलं महत्

ତାହା ପାଇଁ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବେ ମଧ୍ୟ ବିୟୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ। ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ମହାଫଳ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଲି।

Verse 42

शुक्लतीर्थस्य यत्पुण्यं यथा देवाच्छ्रुतं मया । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पुराणे विहितं फलम्

ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥର ପୁଣ୍ୟ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କଠାରୁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି; ପୁରାଣରେ ବିହିତ ଏହି ଫଳକୁ ଯେ ଭକ୍ତିରେ ଶୁଣେ…

Verse 43

स लभेन्नात्र सन्देहः सत्यं सत्यं पुनः पुनः । पुत्रार्थी लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम्

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଲଭେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପୁନଃ ପୁନଃ। ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ପୁତ୍ର ଲଭେ, ଧନାର୍ଥୀ ଧନ ଲଭେ।

Verse 44

मोक्षार्थी लभते मोक्षं स्नानदानफलं महत्

ମୋକ୍ଷାର୍ଥୀ ମୋକ୍ଷ ଲଭେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ଫଳ ମହାନ।

Verse 156

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ (ଅଧ୍ୟାୟ-ଶୀର୍ଷକ ସୂଚକ)।