Adhyaya 154

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं कलकलेश्वरम् । विख्यातं सर्वलोकेषु स्वयं देवेन निर्मितम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ‘କଲକଲେଶ୍ୱର’ ନାମକ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ।

Verse 2

अन्धकं समरे हत्वा देवदेवो महेश्वरः । सहितो देवगन्धर्वैः किन्नरैश्च महोरगैः

ସମରରେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ବଧ କରି ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ମହୋରଗ (ନାଗ) ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

Verse 3

शङ्खतूर्यनिनादैश्च मृदङ्गपणवादिभिः । वीणावेणुरवैश्चान्यैः स्तुतिभिः पुष्कलादिभिः

ଶଙ୍ଖ-ତୂର୍ୟର ନିନାଦ, ମୃଦଙ୍ଗ-ପଣବ ଆଦି ବାଦ୍ୟର ଘୋଷ, ବୀଣା-ବେଣୁର ସ୍ୱର ଏବଂ ପ୍ରଚୁର ସ୍ତୁତି ସହ।

Verse 4

गायन्ति सामानि यजूंषि चान्ये छन्दांसि चान्ये ऋचमुद्गिरन्ति । स्तोत्रैरनेकैरपरे गृणन्ति महेश्वरं तत्र महानुभावाः

ସେଠାରେ ମହାନୁଭାବମାନେ କେହି ସାମଗାନ ଗାଆନ୍ତି, କେହି ଯଜୁର୍ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରନ୍ତି; କେହି ଛନ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରି ଋକ୍‌ସୂକ୍ତ ଉଦ୍‌ଗୀରଣ କରନ୍ତି; ଆଉ କେହି ଅନେକ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

Verse 5

प्रमथानां निनादेन कल्कलेन च बन्दिनाम् । यस्मात्प्रतिष्ठितं लिङ्गं तस्माज्जातं तदाख्यया

ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ନିନାଦ ଓ ବନ୍ଦୀମାନଙ୍କ କଲକଲ ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ଯେହେତୁ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା, ସେହି କାରଣରୁ ତାହା ସେଇ ନାମରେ (କଲକଲେଶ୍ୱର) ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 6

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षेत्कलकलेश्वरम् । वाजपेयात्परं पुण्यं स लभेन्मानवो भुवि

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି କଲକଲେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ଏହି ଭୁବନରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।

Verse 7

तेन पुण्येन पूतात्मा प्राणत्यागाद्दिवं व्रजेत् । आरूढः परमं यानं गीयमानोऽप्सरोगणैः

ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ଆତ୍ମା ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗକାଳେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ; ପରମ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆରୂଢ ହୋଇ ଅପ୍ସରାଗଣଙ୍କ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତ ହୁଏ।

Verse 8

उपभुज्य महाभोगान्कालेन महता ततः । मर्त्यलोके महात्मासौ जायते विमले कुले

ଦୀର୍ଘ କାଳ ମହାଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେଇ ମହାତ୍ମା ପରେ ମର୍ତ୍ୟଲୋକରେ ବିମଳ ଓ କୁଳୀନ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।

Verse 9

ब्राह्मणः सुभगो लोके वेदवेदाङ्गपारगः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ସେ ଲୋକରେ ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ; ବ୍ୟାଧି ଓ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶତ ଶରଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ରହେ।

Verse 154

। अध्याय

“ଅଧ୍ୟାୟ”—ଏହା ଅଧ୍ୟାୟ-ଶୀର୍ଷକ/ସମାପ୍ତି ସୂଚକ ଖଣ୍ଡ ଅଟେ।