Adhyaya 147

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सिद्धेश्वरमनुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम्

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ମହୀପାଳ! ତାପରେ ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ପରମ ଶୋଭନ, ଅନୁତ୍ତମ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो गतिं यात्यश्वमेधिनाम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅଶ୍ୱମେଧ କର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नतः । पितॄणां प्रीणनार्थाय सर्वं तेन कृतं भवेत्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃମାନଙ୍କ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ ଯତ୍ନସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥାଏ ବୋଲି ଧରାଯାଏ।

Verse 4

तत्र तीर्थे मृतानां तु जन्तूनां नृपसत्तम । गर्भवासे मतिस्तेषां न जायेत कदाचन

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁ ଜୀବମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନର୍ବାର ଗର୍ଭବାସର ଅବସ୍ଥା କେବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 5

गर्भवासो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन । तत्तीर्थवारिणा स्नातुर्न पुनर्भवसम्भवः

ଗର୍ଭବାସ ଦୁଃଖ ପାଇଁ, ସୁଖ ପାଇଁ କେବେ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ସେହି ତୀର୍ଥଜଳରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନର୍ଜନ୍ମର ସମ୍ଭାବନା ରହେ ନାହିଁ।

Verse 147

। अध्याय

॥ ଅଧ୍ୟାୟ ॥