Adhyaya 138

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्पाण्डुपुत्र शक्रतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो देवराजः शतक्रतुः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଅନୁତ୍ତମ ଶକ୍ରତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ମହାଭାଗ ଦେବରାଜ ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।

Verse 2

गौतमेन पुरा शप्तं ज्ञात्वा देवाः सुरेश्वरम् । ब्रह्माद्या देवताः सर्व ऋषयश्च तपोधनाः

ଗୌତମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବେ ଶପ୍ତ ସୁରେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମାଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତପୋଧନ ଋଷିମାନେ ସମବେତ ହେଲେ।

Verse 3

गौतमं प्रार्थयामासुर्वाक्यैः सानुनयैः शुभैः । गतराज्यं गतश्रीकं शक्रं प्रति मुनीश्वर

ସେମାନେ ଶୁଭ ଓ ସାନୁନୟ ବାକ୍ୟରେ ଗୌତମଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ହେ ମୁନୀଶ୍ୱର, ରାଜ୍ୟହୀନ ଓ ଶ୍ରୀହୀନ ଶକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।”

Verse 4

इन्द्रेन रहितं राज्यं न कश्चित्कामयेद्द्विज । देवो वा मानवो वापि एतत्ते विदितं प्रभो

“ହେ ଦ୍ୱିଜ, ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ରାଜ୍ୟକୁ କେହି ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରେନାହିଁ—ଦେବ ହେଉ କି ମାନବ; ଏହା ଆପଣଙ୍କୁ ସୁବିଦିତ, ପ୍ରଭୋ।”

Verse 5

तस्य त्वं भगयुक्तस्य दयां कुरु द्विजोत्तम । गतश्चादर्शनं शक्रो दूषितः स्वेन पाप्मना

ଏହେତୁ ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଅପକୀର୍ତ୍ତିଚିହ୍ନିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଭଗଯୁକ୍ତ ପୁରୁଷ ପ୍ରତି ଦୟା କର; ନିଜ ପାପରେ ଦୂଷିତ ଶକ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଲୁଚିଗଲା।

Verse 6

देवानां वचनं श्रुत्वा गौतमो वेदवित्तमः । तथेति कृत्वा शक्रस्य वरं दातुं प्रचक्रमे

ଦେବମାନଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ବେଦବିଦ୍ୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୌତମ ‘ତଥାସ୍ତୁ’ କହି ସମ୍ମତି ଦେଲେ ଏବଂ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

Verse 7

एतद्भगसहस्रं तु पुरा जातं शतक्रतो । तल्लोचनसहस्रं तु मत्प्रसादाद्भविष्यति

ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ପୂର୍ବେ ଯେ ‘ଲଜ୍ଜାର ସହସ୍ର ଚିହ୍ନ’ ହୋଇଥିଲା, ମୋ ପ୍ରସାଦରେ ସେ ‘ସହସ୍ର ନୟନ’ ହେବ।

Verse 8

एवमुक्तः सहस्राक्षः प्रणम्य मुनिसत्तमम् । ब्राह्मणांस्तान्महाभागान्नर्मदां प्रत्यगात्ततः

ଏପରି କୁହାଯାଇ ସହସ୍ରାକ୍ଷ (ଇନ୍ଦ୍ର) ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ପରେ ସେଇ ମହାଭାଗ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସହ ନର୍ମଦା ଦିଗକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 9

स्नात्वा स विमले तोये संस्थाप्य त्रिपुरान्तकम् । जगाम त्रिदशावासं पूज्यमानोऽप्सरोगणैः

ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ଅପ୍ସରାଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ ସେ ଦେବଲୋକର ନିବାସକୁ ଗଲା।

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । परदाराभिगमनान्मुच्यते पातकान्नरः

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ଯେ ନର ସ୍ନାନ କରି ବିଧିପୂର୍ବକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନ ସମେତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 138

। अध्याय

“ଅଧ୍ୟାୟ”—ଏହା କେବଳ ଅଧ୍ୟାୟ-ସୂଚକ/ସମାପ୍ତି ଚିହ୍ନ ମାତ୍ର।