Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ଧର୍ମପୁତ୍ର! ତାପରେ ଉତ୍ତର ନର୍ମଦାତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସର୍ବପାପକ୍ଷୟକର ଉତ୍ତମ କର୍କଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ସେଠାରେ ବିଧିଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜେ, ତାହାର ଗତି ଅନାବର୍ତ୍ତ ହୁଏ; ସେ ନିଶ୍ଚୟ ରୁଦ୍ରଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

ସେ ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ, ପୁରାଣରେ ମୁଁ ଯାହା ଶୁଣିଛି, ତାହା ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ କହୁଛି।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ଅଳ୍ପମାତ୍ରେ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ କର୍ମ କରେ, ହେ ମହାରାଜ, ହର୍ଷରୁ କିମ୍ବା ପ୍ରମାଦରୁ କରା ସେ ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ।

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ତପସ୍ କରି ବାଲଖିଲ୍ୟ ଓ ମରୀଚିମାନେ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଆଜି ମଧ୍ୟ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

ସେଠାରେ ବସୁଥିବାମାନେ ସେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ବହିଷ୍କୃତ; ଯେପରି ଦେହଭିତରେ ଥିବା ଆତ୍ମା—ଅକ୍ଷୟ, ଅବ୍ୟୟ ଜ୍ୟୋତି—କୁ ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିନଥାଏ।

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

ସେହି ତୀର୍ଥରେ, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବୀ ନାରାୟଣୀ ପୂର୍ବେ ଘୋର ତପ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅର୍ବୁଦ-ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାଳ ଉଗ୍ର ତପ କରୁଛନ୍ତି।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପିତାମହମାନେ ବାରୋ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି।

Verse 137

। अध्याय

ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।