Adhyaya 130
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଋଷି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ରେବା/ନର୍ମଦା ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ଦେବତୀର୍ଥ’ ନାମକ ଅତୁଲ୍ୟ ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥନ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଦେବଗଣ ସମବେତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—ଏହି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ତୀର୍ଥର ପବିତ୍ରତା ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଯାତ୍ରୀଙ୍କ ନୈତିକ ଯୋଗ୍ୟତା ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି: ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କାମ (ଆସକ୍ତି) ଓ କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଅନ୍ତଃକରଣରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ସ୍ନାନ କରିଲେ ସହସ୍ର ଗୋଦାନର ଫଳ ସମାନ ନିଶ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ ବୋଲି ଫଳଶ୍ରୁତି କହେ; ବାହ୍ୟ କ୍ରିୟା ସହ ଅନ୍ତର୍ସଂଯମ ଯୋଗ ହେବାକୁ ଶିଖାଏ।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले देवतीर्थमनुत्तमम् । तत्र देवैः समागत्य तोषितः परमेश्वरः
ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳେ ଅନୁତ୍ତମ ଦେବତୀର୍ଥ ଅଛି। ସେଠାରେ ଦେବମାନେ ସମାଗତ ହୋଇ ପରମେଶ୍ୱର (ଶିବ)ଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कामक्रोधविवर्जितः । स लभेन्नात्र सन्देहो गोसहस्रफलं ध्रुवम्
ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ହଜାର ଗୋଦାନର ଧ୍ରୁବ ଫଳ ପାଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
Verse 130
। अध्याय
ଏହିପରି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।