Adhyaya 128

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र भृकुटेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो भृगुः परमकोपनः

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତାପରେ ଉତ୍ତମ ଭୃକୁଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁଠାରେ ପରମକ୍ରୋଧୀ ମହାଭାଗ ଭୃଗୁ ଋଷି ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ।

Verse 2

तेन वर्षशतं साग्रं तपश्चीर्णं पुरानघ । पुत्रार्थं वरयामास पुत्रं पुत्रवतां वरः

ହେ ଅନଘ, ସେ ପୂର୍ବେ ଶତବର୍ଷରୁ ଅଧିକ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ପୁତ୍ରାର୍ଥେ, ପୁତ୍ରବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇ, ପୁତ୍ରର ବର ମାଗିଥିଲେ।

Verse 3

वरो दत्तो महाभाग देवेनान्धकघातिना । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम्

ହେ ମହାଭାଗ, ଅନ୍ଧକବଧକ ଦେବ ଏହି ବର ଦେଇଥିଲେ। ଯେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ…

Verse 4

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमष्टगुणं लभेत् । भृकुटेशं तु यः कश्चिद्घृतेन मधुना सह

ସେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳକୁ ଆଠଗୁଣ ଲାଭ କରିବ। ଏବଂ ଯେ କେହି ଘୃତ ଓ ମଧୁ ସହିତ ଭୃକୁଟେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ…

Verse 5

पुत्रार्थी स्नापयेद्भक्त्या स लभेत्पुत्रमीप्सितम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय काञ्चनम्

ପୁତ୍ରକାମୀ ଭକ୍ତିସହିତ ଭୃକୁଟୀଶଙ୍କ ସ୍ନାପନ କରୁ; ସେ ଇଚ୍ଛିତ ପୁତ୍ର ପାଏ। ଏବଂ ଯେ ଏହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରେ…

Verse 6

गोदानं वा महीं वापि तस्य पुण्यफलं शृणु

ଗୋଦାନ ହେଉ କି ଭୂମିଦାନ—ତାହାର ପୁଣ୍ୟଫଳ ଶୁଣ।

Verse 7

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता पृथ्वी न सन्देहस्तेन सर्वा नृपोत्तम

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ସମୁଦ୍ର ଓ ଗୁହା ସହିତ, ପର୍ବତ-ବନ-ଉପବନ ସହିତ ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ହୋଇଛି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 8

तेन दानेन स स्वर्गे क्रीडयित्वा यथासुखम् । मर्त्ये भवति राजेन्द्रो ब्राह्मणो वा सुपूजितः

ସେଇ ଦାନର ଫଳରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରି, ପରେ ମର୍ତ୍ୟଲୋକକୁ ଫେରି ରାଜାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ହୁଏ କିମ୍ବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ।

Verse 128

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।