Adhyaya 127

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ତାପରେ ଅନୁତ୍ତମ ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ପକ୍ଷର ଆରମ୍ଭରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ସ୍ୱୟଂ ଅଲଙ୍କୃତ କନ୍ୟାକୁ (ବିବାହାର୍ଥେ) ଦାନ କରେ, ତାହାର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଫଳ କ’ଣ, ଶୁଣ, ହେ ନରୋତ୍ତମ।

Verse 3

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्

ଯଥାଶକ୍ତି ଅଲଙ୍କୃତ କନ୍ୟାକୁ ଦାନ କଲେ ପୁରୁଷ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଓ ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ଞର ପୁଣ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଶତ ଉପରେ ଶତଗୁଣ ଫଳ ପାଏ।

Verse 4

तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्

ତାହାର ପୁତ୍ର-ପ୍ରପୌତ୍ର ଯେତେ ହେବେ—ଦେହର ରୋମ ପରି ଅସଂଖ୍ୟ—ସେହି ପ୍ରମାଣରେ ଦାତା ଶିବଲୋକରେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 127

। अध्याय

ଇତି ଅଧ୍ୟାୟସମାପ୍ତି।