
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ମୁନି ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ରାଜାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କର୍ମଦୀ-ତୀର୍ଥର ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହିଛନ୍ତି। ସେ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମହାବଳୀ ଗଣନାଥ ବିଘ୍ନେଶଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଅଛି। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ଏବଂ ବିଶେଷତଃ ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ଉପବାସ ସହିତ ସ୍ନାନ କଲେ, ସାତ ଜନ୍ମର ବିଘ୍ନ ଶାନ୍ତ ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଦାନ କଲେ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ମିଳେ—ଏହାକୁ ସନ୍ଦେହହୀନ ଧର୍ମବଚନ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଛି; ଏଭଳି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା, ଚତୁର୍ଥୀ-ନିୟମ ଓ ଦାନଧର୍ମ ବିଘ୍ନେଶ କୃପାରେ ବିଘ୍ନନାଶ ତତ୍ତ୍ୱ ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଏ।
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कर्मदीतीर्थमुत्तमम् । यत्र तिष्ठति विघ्नेशो गणनाथो महाबलः
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ତାପରେ ଉତ୍ତମ କର୍ମଦୀ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ସେଠାରେ ମହାବଳୀ ଗଣନାଥ ବିଘ୍ନେଶ ବିରାଜିତ ଅଛନ୍ତି।
Verse 2
तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्थ्यां वा ह्युपोषितः । विघ्नं न विद्यते तस्य सप्तजन्मनि भारत
ସେହି ତୀର୍ଥରେ ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ନାନ କରି, ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ଉପବାସ ମଧ୍ୟ କଲେ, ହେ ଭାରତ! ତାହାର ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ।
Verse 3
तत्र तीर्थे हि यत्किंचिद्दीयते नृपसत्तम । तदक्षयफलं सर्वं जायते नात्र संशयः
ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯାହା କିଛି ଦାନ ଦିଆଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ସମସ୍ତ ଭାବେ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
Verse 123
। अध्याय
ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ-ସମାପ୍ତି।