Adhyaya 119

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कह्लोडीतीर्थमुत्तमम् । रेवायाश्चोत्तरे कूले सर्वपापविनाशनम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତାପରେ ରେବା (ନର୍ମଦା) ନଦୀର ଉତ୍ତର କୂଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ସର୍ବପାପବିନାଶକ ଉତ୍ତମ କହ୍ଲୋଡୀ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

हितार्थं सर्वभूतानामृषिभिः स्थापितं पुरा । तपसा तु समुद्धृत्य नर्मदायां महाम्भसि

ସମସ୍ତ ଭୂତଜୀବଙ୍କ ହିତାର୍ଥେ ଋଷିମାନେ ପୁରାତନକାଳରେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ; ତପସ୍ୟାବଳେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ନର୍ମଦାର ମହାଜଳରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।

Verse 3

स्नात्वा तु कपिलातीर्थे कपिलां यः प्रयच्छति । श्रुत्वा चाख्यानकं दिव्यं ब्राह्मणाञ्छृणु यत्फलम्

ଯେ କପିଲାତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି କପିଲା (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ) ଗାଈକୁ ଦାନ କରେ, ଏବଂ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆଖ୍ୟାନକୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣେ—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ତାହାର ଫଳ ଶୁଣ।

Verse 4

सर्वेषामेव दानानां कपिलादानमुत्तमम् । ब्राह्मणान्वेषितं पूर्वमृषिदेवसमागमे

ସମସ୍ତ ଦାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କପିଲାଦାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ପୂର୍ବକାଳରେ ଋଷି-ଦେବ ସମାଗମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହାକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ନିଶ୍ଚିତ କରିଥିଲେ।

Verse 5

सद्यः प्रसूतां कपिलां शोभनां यः प्रयच्छति । सोपवासो जितक्रोधस्तस्य पुण्यफलं शृणु

ଉପବାସ କରି କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରି ସଦ୍ୟଃ ପ୍ରସୂତା ସୁନ୍ଦର କପିଳା ଗାଈ ଯେ ଦାନ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟଫଳ ଶୁଣ।

Verse 6

ससमुद्रगुहा तेन सशैलवनकानना । दत्ता चैव महाबाहो पृथिवी नात्र संशयः

ହେ ମହାବାହୋ! ସମୁଦ୍ର ଓ ଗୁହା ସହ, ପର୍ବତ-ବନ-କାନନ ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ହୋଇଛି; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 7

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । नश्यते कपिलां दत्त्वा सप्तजन्मार्जितं नृप

ହେ ନୃପ! ବାକ୍‌, ମନ କିମ୍ବା କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବେ କରାଯାଇଥିବା ପାପ କପିଳା ଦାନ କଲେ ନଶିଯାଏ—ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ମଧ୍ୟ।

Verse 8

भूमिदानं धनं धान्यं हस्त्यश्वकनकादिकम् । कपिलादानस्यैकस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ଭୂମିଦାନ, ଧନ, ଧାନ୍ୟ, ହାତୀ-ଘୋଡ଼ା, ସୁନା ଇତ୍ୟାଦି—ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ମଧ୍ୟ ଏକ କପିଳା-ଦାନର ପୁଣ୍ୟର ଷୋଳମ ଅଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ସମ ନୁହେଁ।

Verse 9

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा कपिलां यः प्रयच्छति । मृतो विष्णुपुरं याति गीयमानोऽप्सरोगणैः

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେ ନର କପିଳା ଦାନ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅପ୍ସରାଗଣଙ୍କ ଗୀତସ୍ତୁତି ସହ ବିଷ୍ଣୁପୁରକୁ ଯାଏ।

Verse 10

यावन्ति तस्या रोमाणि सवत्सायास्तु भारत । तावद्वर्षसहस्राणि स स्वर्गे क्रीडते चिरम्

ହେ ଭାରତ! ବଛା ସହିତ ସେଇ ଗାଈର ଯେତେ ରୋମ ଅଛି, ସେତେ ହଜାର ବର୍ଷ ସେ ଦୀର୍ଘକାଳ ସ୍ୱର୍ଗରେ କ୍ରୀଡ଼ା କରେ।

Verse 11

ततोऽवकीर्णकालेन त्विह मानुष्यतां गतः । धनधान्यसमोपेतो जायते विपुले कुले

ତାପରେ ନିୟତ କାଳ ସମାପ୍ତ ହେଲେ ସେ ଏଠାରେ ମାନବଜନ୍ମ ପାଏ; ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ବିଶାଳ ଓ ସମୃଦ୍ଧ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

Verse 12

वेदविद्या व्रतस्नातः सर्वशास्त्रविशारदः । व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

ବେଦବିଦ୍ୟାନୁସାରେ ବ୍ରତ-ସ୍ନାନ କରି, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶୀ ହୋଇ, ବ୍ୟାଧି ଓ ଶୋକରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଶତ ଶରଦ (ପୂର୍ଣ୍ଣାୟୁ) ଜୀବନ୍ତ ରହେ।

Verse 13

एतत्ते सर्वमाख्यातं कल्होडीतीर्थमुत्तमम् । यत्कृत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ଉତ୍ତମ କଲ୍ହୋଡୀ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ ଏ ସବୁ ତୁମକୁ କୁହାଗଲା; ଏହାର ଦର୍ଶନ ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 119

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ—ଏହା ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି କିମ୍ବା ଶୀର୍ଷକ ସୂଚକ ଚିହ୍ନ।