Adhyaya 118

Verse 1

। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । इन्द्रतीर्थेतिविख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ପରମ ଶୋଭନ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ତାହା ‘ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले इन्द्रतीर्थं कथं भवेत् । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र ह्यादिमध्यान्तविस्तरैः

ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳେ ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥ କିପରି ହେଲା? ହେ ବିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର, ଆଦି-ମଧ୍ୟ-ଅନ୍ତ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିସ୍ତାରରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।

Verse 3

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं धर्मपुत्रस्य धीमतः । कथयामास तद्वत्तमितिहासं पुरातनम्

ଧର୍ମପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଏହି ବଚନ ଶୁଣି ସେ, ଯଥାଘଟିତ, ପୁରାତନ ଇତିହାସକୁ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । विश्वासयित्वा सुचिरं धर्मशत्रुं महाबलम् । वृत्रं जित्वाथ हत्वा तु गच्छमानं शचीपतिम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ଦୀର୍ଘକାଳ ମହାବଳୀ ଦେବଶତ୍ରୁ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରାଇ, ପରେ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରି ବଧ କରି, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଯାତ୍ରାରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 5

निष्क्राममाणं मार्गेण ब्रह्महत्या दुरासदा । अहोरात्रमविश्रान्ता जगाम भुवनत्रयम्

ମାର୍ଗରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପଛେ ଦୁରାସଦ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ଅହୋରାତ୍ର ବିଶ୍ରାମ ବିନା ତ୍ରିଭୁବନରେ ଅନୁସରଣ କରିଗଲା।

Verse 6

यतोयतो ब्रह्महणं याति यानेन शोभनम् । दिशो भागं सुरैः सार्द्धं ततो हत्या न मुञ्चति

ବ୍ରହ୍ମହା ଯେଉଁଯେଉଁଠି ଶୋଭନ ରଥରେ ଯାଏ, ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଦିଗ୍ଭାଗକୁ ଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ତାକୁ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ।

Verse 7

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वगनागमः । पातकानां गतिर्दृष्टा न तु विश्वासघातिनाम्

ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ସୁରାପାନ, ଚୋରି ଓ ଗୁରୁପତ୍ନୀଗମନ—ଏହି ପାତକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ଗତି ଦେଖାଯାଏ; କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାସଘାତୀଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଗତି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।

Verse 8

पापकर्ममुखं दृष्ट्वा स्नानदानैर्विशुध्यति । नारी वा पुरुषो वापि नैव विश्वासघातिनः

ପାପକର୍ମର ପ୍ରକଟ ମୁଖ ଦେଖି ମନୁଷ୍ୟ ସ୍ନାନ ଓ ଦାନଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ନାରୀ ହେଉ କି ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱାସଘାତୀ ସେଥିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 9

एवमादीनि चान्यानि श्रुत्वा वाक्यानि देवराट् । वचनं तद्विधैरुक्तं विषादमगमत्परम्

ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବହୁ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସେହି ପ୍ରକାର କଥା କହୁଥିବାମାନଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବରାଜ ଗଭୀର ବିଷାଦରେ ପଡ଼ିଲେ।

Verse 10

त्यक्त्वा राज्यं सुरैः सार्धं जगाम तप उत्तमम् । पुत्रदारगृहं राज्यं वसूनि विविधानि च

ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟାକୁ ଗଲେ; ପୁତ୍ର, ଦାରା, ଗୃହ, ରାଜ୍ୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧନସମ୍ପଦ ସବୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି।

Verse 11

फलान्येतानि धर्मस्य शोभयन्ति जनेश्वरम् । फलं धर्मस्य भुञ्जेति सुहृत्स्वजनबान्धवाः

ଏଗୁଡ଼ିକ ଧର୍ମର ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଫଳ, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦିଏ; ଏବଂ ସୁହୃଦ, ସ୍ୱଜନ ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ କହନ୍ତି—‘ସେ ଧର୍ମଫଳ ଭୋଗୁଛନ୍ତି’।

Verse 12

पश्यतां सर्वमेतेषां पापमेकेन भुज्यते । परं हि सुखमुत्सृज्य कर्शयन्वै कलेवरम्

ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପର ଭାର ଏକା ଲୋକେ ଭୋଗେ; କାରଣ ସେ ପରମ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦୁଃଖଭାରେ ନିଜ ଦେହକୁ କ୍ଷୀଣ କରେ।

Verse 13

देवराजो जगामासौ तीर्थान्यायतनानि च । गङ्गातीर्थेषु सर्वेषु यामुनेषु तथैव च

ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ଆୟତନମାନଙ୍କୁ ଗଲେ; ଗଙ୍ଗାର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏବଂ ସେହିପରି ଯମୁନାର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ।

Verse 14

सारस्वतेषु सर्वेषु सामुद्रेषु पृथक्पृथक् । नदीषु देवखातेषु तडागेषु सरःसु च

ସେ ସମସ୍ତ ସାରସ୍ୱତ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ; ନଦୀମାନଙ୍କୁ, ଦେବନିର୍ମିତ ଖାତ/ନାଳାମାନଙ୍କୁ, ତଡ଼ାଗ ଓ ସରୋବରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗଲେ।

Verse 15

पापं न मुञ्चते सर्वे पश्चाद्देवसमागमे । रेवाप्रभवतीर्थेषु कूलयोरुभयोरपि

ଦେବସମାଗମ ପରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; ରେବା-ପ୍ରଭବ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କରେ—ତାହାର ଉଭୟ କୂଳରେ—ମାତ୍ର ତାଙ୍କର (ଶେଷରେ) ବିମୋଚନ ହେଲା।

Verse 16

पूजयन्वै महादेवं स्कन्दतीर्थं समासदत् । तव स्थित्वोपवासैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः

ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ସେ ସ୍କନ୍ଦତୀର୍ଥକୁ ଉପଗତ ହେଲା। ସେଠାରେ ରହି ଉପବାସ କଲା ଏବଂ କୃଚ୍ଛ୍ର, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ଆଦି ବ୍ରତ-ତପ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲା।

Verse 17

कर्शयन्वै स्वकं देहं न लेभे शर्म वै क्वचित् । ग्रीष्मे पञ्चाग्निमध्यस्थो वर्षासु स्थण्डिलेशयः

ନିଜ ଦେହକୁ କ୍ଷୀଣ କରି ତପ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କେବେ ସୁଖ ପାଇଲା ନାହିଁ। ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ମଧ୍ୟରେ ରହୁଥିଲା, ବର୍ଷାରେ ନିରାବରଣ ଭୂମିରେ ଶୟନ କରୁଥିଲା।

Verse 18

आर्द्रवासास्तु हेमन्ते चचार विपुलं तपः । एवं तु तपतस्तस्य इन्द्रस्य विदितात्मनः

ହେମନ୍ତ ଋତୁରେ ଭିଜା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ସେ ବିପୁଳ ତପ କଲା। ଏଭଳି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଚାଲିଥିଲା।

Verse 19

वत्सराणां सहस्राणि गतानि दश भारत । ततस्त्वेकादशे प्राप्ते वर्षे तु नृपसत्तम

ହେ ଭାରତ! ଦଶ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ଅତୀତ ହେଲା। ତାପରେ ଏକାଦଶ ବର୍ଷ ଆସିଲାବେଳେ, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ!

Verse 20

सहसा भगवान्देवस्तु तुतोष परमेश्वरः । तथा ब्रह्मर्षयः सिद्धा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः

ହଠାତ୍ ପରମେଶ୍ୱର ଭଗବାନ୍ ଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଗ୍ରଣୀତ୍ୱରେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଓ ସିଦ୍ଧଗଣ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସମବେତ ହେଲେ।

Verse 21

तत्राजग्मुः सुराः सर्वे यत्र देवः शतक्रतुः । दृष्ट्वा समागतान् देवानृषींश्चैव महामतिः

ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯେଉଁଠାରେ ଦେବ ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଥିଲେ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ମହାମତି ଇନ୍ଦ୍ର ସମାଗତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।

Verse 22

उवाच प्रणतो भूत्वा सर्वदेवपुरोहितः । विदितं सर्वमेतेषां यथा वृत्रवधः कृतः

ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କର ପୁରୋହିତ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—“ବୃତ୍ରବଧ କିପରି କରାଗଲା, ଏହା ଏମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା।”

Verse 23

युष्माकं चाज्ञया पूर्वं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । तथाप्येवं ब्रह्महणं मत्वा पापस्य कारिणम्

“ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର! ପୂର୍ବେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଏହା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣହନ୍ତା ଓ ପାପକାରୀ ବୋଲି ମନେ କରେ।”

Verse 24

भ्रमन्तं सर्वतीर्थेषु ब्रह्महत्या न मुञ्चति । न नन्दति जगत्सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

“ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ଭ୍ରମଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାର ପାପ ତାକୁ ଛାଡ଼େ ନାହିଁ; ଚରାଚର ସହିତ ସମଗ୍ର ତ୍ରିଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ନାହିଁ।”

Verse 25

यथा विहीनचन्द्रार्कं तथा राज्यमनायकम् । तस्मात्सर्वे सुरश्रेष्ठा विज्ञाप्यं मम सम्प्रति

“ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିନା ଜଗତ୍ ଯେପରି, ନାୟକ ବିନା ରାଜ୍ୟ ସେପରି। ତେଣୁ, ହେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏବେ ମୋର ନିବେଦନ ଶୁଣନ୍ତୁ।”

Verse 26

कुर्वन्तु शक्रं निर्दोषं तथा सर्वे महर्षयः । बृहस्पतिमुखोद्गीर्णं श्रुत्वा तद्वचनं शुभम्

ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ମୁଖରୁ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ସେଇ ଶୁଭ ବଚନ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ମହର୍ଷି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ— “ଶକ୍ରଙ୍କୁ ନିର୍ଦୋଷ କରାଯାଉ।”

Verse 27

ततः प्रोवाच भगवान्ब्रह्मा लोकपितामहः । एतत्पापं महाघोरं ब्रह्महत्यासमुद्भवम्

ତାପରେ ଲୋକପିତାମହ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— “ଏହି ପାପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୋର; ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାରୁ ଉଦ୍ଭବିତ।”

Verse 28

दैवतेभ्योऽथ भूतेभ्यश्चतुर्भागं क्षिपाम्यहम् । एवं मुक्त्वा क्षिपच्चैनो जलोपरि महामतिः

“ମୁଁ ଏହାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଓ ଭୂତପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କରିବି।” ଏମିତି କହି ସେ ମହାମତି ପାପକୁ ଜଳ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।

Verse 29

अवगाह्य ततः पेया आपो वै नान्यथा बुधैः । धरायामक्षिपद्भागं द्वितीयं पद्मसंभवः

ଏହିହେତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି— ଜଳରେ ଅବଗାହନ (ସ୍ନାନ) କରିବା ଓ ତାହା ପାନ କରିବା ଉଚିତ; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ପରେ ପଦ୍ମସମ୍ଭବ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗକୁ ଧରାରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।

Verse 30

अभक्ष्या तेन संजाता सदाकालं वसुंधरा । तदार्धमर्द्धं नारीणां द्वितीयेऽह्नि युधिष्ठिर

ସେଇ ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ବସୁନ୍ଧରା ସଦାକାଳ (ତାହାର ଉତ୍ପାଦରେ) ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ଷ୍ୟ ରହିଲା ନାହିଁ। ଏବଂ ସେଇ ଭାଗର ଅର୍ଧାଂଶ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନେ ନାରୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ପତିତ ହେଲା, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।

Verse 31

निक्षिप्य भगवान्देवः पुनरन्यज्जगाद ह । असंग्राह्या त्वसंग्राह्या तेन जाता रजस्वला

ଏଭଳି ନିକ୍ଷେପ କରି ଭଗବାନ୍ ଦେବ ପୁନର୍ବାର କହିଲେ—“ଏହିହେତୁ ସେ ଅସଂଗ୍ରାହ୍ୟା, ଅର୍ଥାତ୍ ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟା ଓ ଅନାଗମ୍ୟା ହୋଇ, ରଜସ୍ୱଳା ହେଲା।”

Verse 32

चतुर्दिनानि सा प्राज्ञैः पापस्य महतो महात् । चतुर्थं तु ततो भागं विभज्य परमेश्वरः

ପ୍ରାଜ୍ଞମାନେ କହନ୍ତି, ସେ ଚାରି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେଇ ମହାପାପର ବଡ଼ ଭାଗ ବହନ କରେ; ତାପରେ ପରମେଶ୍ୱର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗକୁ ମଧ୍ୟ ବିଭଜନ କରି ନିୟତ କଲେ।

Verse 33

कृषिगोरक्ष्यवाणिज्यैः शूद्रसेवाकरे द्विजे । ततोऽभिनन्दयामासुः सर्वे देवा महर्षयः

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜ କୃଷି, ଗୋରକ୍ଷା, ବାଣିଜ୍ୟ ଏବଂ ଶୂଦ୍ରସେବାରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ।

Verse 34

देवेन्द्रं वाग्भिरिष्टाभिर्नर्मदाजलसंस्थितम् । वरेण छन्दयामास ततस्तुष्टो महेश्वरः

ନର୍ମଦାଜଳରେ ଅବସ୍ଥିତ ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଇଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିବାକ୍ୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ତାପରେ ତୁଷ୍ଟ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ।

Verse 35

वरं दास्यामि देवेश वरं वृणु यथेप्सितम्

“ହେ ଦେବେଶ! ମୁଁ ତୁମକୁ ବର ଦେବି; ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ ବରଟି ବାଛ।”

Verse 36

इन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र संस्थापयिष्यामि सदा संनिहितो भव

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—ହେ ଦେବେଶ! ଯଦି ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋତେ ବର ଦେବାକୁ ହୁଏ, ତେବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏଠାରେ ସ୍ଥାପନ କରିବି; ଆପଣ ସଦା ଏଠାରେ ନିତ୍ୟ ସନ୍ନିହିତ ରୁହନ୍ତୁ।

Verse 37

एवमस्त्विति चोक्त्वा तं ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । जग्मुराकाशमाविश्य स्तूयमाना महर्षिभिः

ତାଙ୍କୁ ‘ଏବମସ୍ତୁ’ ବୋଲି କହି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର—ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ଷ୍ଟୁତିରେ ସ୍ତୁତ ହୋଇ—ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 38

गतेषु देवदेवेषु देवराजः शतक्रतुः । स्थापयित्वा महादेवं जगाम त्रिदशालयम्

ଦେବଦେବମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଗଲାପରେ, ଦେବରାଜ ଶତକ୍ରତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମହାଦେବଙ୍କୁ ସେଠାରେ ସ୍ଥାପନ କରି ତ୍ରିଦଶାଳୟକୁ ଗଲେ।

Verse 39

इन्द्रतीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । महापातकयुक्तोऽपि मुच्यते सर्वपातकैः

ଯେ ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରେ, ସେ ମହାପାତକଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 40

इन्द्रतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य पुष्कलं फलमश्नुते

ଯେ ଇନ୍ଦ୍ରତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପୁଷ୍କଳ ଫଳ ପାଏ।

Verse 41

एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । श्रुतमात्रेण येनैव मुच्यन्ते पातकैर्नराः

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏହି ପରମ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦେଲି। ଏହା କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।