Adhyaya 117

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पुण्यं तीर्थं त्रिलोचनम् । तत्र तिष्ठति देवेशः सर्वलोकनमस्कृतः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ତାପରେ ‘ତ୍ରିଲୋଚନ’ ନାମକ ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ଦେବେଶ୍ୱର ବିରାଜନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्यार्चयति शङ्करम् । रुद्रस्य भवनं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଭକ୍ତିରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଜନ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଧାମକୁ ଯାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 3

कल्पक्षये ततः पूर्णे क्रीडित्वा च इहागतः । आवियोगेन तिष्ठेत पूज्यमानः शतं समाः

କଳ୍ପକ୍ଷୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ ସେ ସେଠାରେ କ୍ରୀଡା କରି ପୁଣି ଏଠାକୁ ଆସେ; ଶୁଭ ସଙ୍ଗରୁ ଅବିଯୋଗ ରଖି ଶତବର୍ଷ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ ବସେ।

Verse 117

। अध्याय

ଏଠାରେ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତି।