Adhyaya 110

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धौतपापं ततो गच्छेन्महापातकनाशनम् । समीपे चक्रतीर्थस्य विष्णुना निर्मितं पुरा

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ ପାପ ଧୋଇ ଯାଇଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ମହାପାତକନାଶକ ସେହି ତୀର୍ଥକୁ ଯାଉ; ତାହା ଚକ୍ରତୀର୍ଥର ସମୀପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁରାତନକାଳେ ନିର୍ମିତ।

Verse 2

निहतैर्दानवैर्घोरैर्देवदेवो जनार्दनः । तत्पापस्य विनाशार्थं दानवान्तोद्भवस्य च

ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ ନିହତ ହେବା ପରେ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦନ ସେ କର୍ମଜ ପାପର ବିନାଶ ଓ ଦାନବ-ପୀଡାର ଶମନ ପାଇଁ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେଲେ।

Verse 3

तत्र तीर्थे जितक्रोधश्चचार विपुलं तपः । दुश्चरं मौनमास्थाय ह्यशक्यं देवदानवैः

ସେହି ତୀର୍ଥରେ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରି ସେ ବିପୁଳ ତପ କଲେ; ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଶକ୍ୟ ଏମିତି ଦୁଶ୍ଚର ମୌନବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

Verse 4

स्नात्वा दत्त्वा द्विजातिभ्यो दानानि विविधानि च । तत्क्षणात्सुपापस्तु गतस्तद्वैष्णवं पदम्

ସ୍ନାନ କରି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଲେ, ମହାପାପୀ ମଧ୍ୟ ସେହି କ୍ଷଣରେ ବୈଷ୍ଣବ ପଦ—ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ଧାମ—ଲାଭ କରେ।

Verse 5

एवं युक्तस्तु यस्तत्र पापं कृत्वा सुदारुणम् । स्नात्वा जप्त्वा विधानेन मुच्यते सर्वपातकैः

ଏଭଳି ନିୟମଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଧିଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ ଓ ଜପ କଲେ ସେ ସମସ୍ତ ପାତକରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 110

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।