Adhyaya 107

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ଉତ୍ତମ ଭଣ୍ଡାରୀ-ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ଉଣେଇଶି ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଛେଦକ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 2

धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्

ଧନଦ ତପସ୍ୟା କରି ପଦ୍ମସମ୍ଭବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲା; ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଳ୍ପ ଦାନରେ ନିଜ ଧନର ରକ୍ଷା ପାଇଲା।

Verse 3

तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति

ଯେ କେହି ଭକ୍ତିରେ ସେଠାକୁ ଯାଇ ସ୍ନାନ କରି ଦାନରୂପେ ଧନ ଦିଏ, ତାହାର ଧନ କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ।

Verse 107

। अध्याय

ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।