Adhyaya 106

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । सौभाग्यकरणं दिव्यं नरनारीमनोरमम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ମହୀପାଳ, ପରମ ଶୋଭନ ଏକ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ସେ ଦିବ୍ୟ, ସୌଭାଗ୍ୟକର ଏବଂ ନର-ନାରୀ ଉଭୟଙ୍କୁ ମନୋରମ।

Verse 2

तत्र या दुर्भगा नारी नरो वा नृपसत्तम । स्नात्वार्चयेदुमारुद्रौ सौभाग्यं तस्य जायते

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ସେଠାରେ ଯେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଗ୍ରସ୍ତ ନାରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ, ସେ ସ୍ନାନ କରି ଉମା‑ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ତାହାର ସୌଭାଗ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ।

Verse 3

तृतीयायामहोरात्रं सोपवासो जितेन्द्रियः । निमन्त्रयेद्द्विजं भक्त्या सपत्नीकं सुरूपिणम्

ତୃତୀୟ ପ୍ରହରେ ଏକ ଅହୋରାତ୍ର ଉପବାସୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ, ଭକ୍ତିରେ ସୁରୂପୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପତ୍ନୀସହିତ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିବ।

Verse 4

गन्धमाल्यैरलंकृत्य वस्त्रधूपादिवासितम् । भोजयेत्पायसान्नेन कृसरेणाथ भक्तितः

ଗନ୍ଧ‑ମାଳ୍ୟରେ ଅଲଙ୍କୃତ କରି, ଧୂପାଦିରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଅର୍ପଣ କରି, ଭକ୍ତିରେ ପାୟସାନ୍ନ ଓ କୃସରା ଦ୍ୱାରା ଭୋଜନ କରାଇବ।

Verse 5

भोजयित्वा यथान्यायं प्रदक्षिणमुदाहरेत् । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

ବିଧିଅନୁସାରେ ଭୋଜନ କରାଇ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି କହିବ—“ପତ୍ନୀସହିତ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ।”

Verse 6

यथा ते देवदेवेश न वियोगः कदाचन । ममापि करुणां कृत्वा तथास्त्विति विचिन्तयेत्

“ହେ ଦେବଦେବେଶ! ଯେପରି ଆପଣଙ୍କର କେବେ ବି ବିୟୋଗ ନାହିଁ, ସେପରି ମୋପରେ କରୁଣା କରି ତଥାସ୍ତୁ”—ଏଭଳି ମନେ ଚିନ୍ତନ କରିବ।

Verse 7

एवं कृते ततस्तस्य यत्पुण्यं समुदाहृतम् । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि यथा देवेन भाषितम्

ଏଭଳି କରାଗଲେ, ତାହାରୁ ଯେ ପୁଣ୍ୟଫଳ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି, ସେ ସବୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବଙ୍କ କଥାମତେ କହିବି।

Verse 8

दौर्भाग्यं दुर्गतिश्चैव दारिद्र्यं शोकबन्धनम् । वन्ध्यत्वं सप्तजन्मानि जायते न युधिष्ठिर

ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ଦୁର୍ଗତି, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଶୋକବନ୍ଧନ—ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଧ୍ୟତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 9

ज्येष्ठमासे सिते पक्षे तृतीयायां विशेषतः । तत्र गत्वा तु यो भक्त्या पञ्चाग्निं साधयेत्ततः

ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷରେ ବିଶେଷତଃ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ସେଠାକୁ ଯାଇ ଭକ୍ତିରେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ସାଧନା କରୁଥିବା ଯେ କେହି—

Verse 10

सोऽपि पापैरशेषैस्तु मुच्यते नात्र संशयः । गुग्गुलं दहते यस्तु द्विधा चित्तविवर्जितः

ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବଂ ଯେ ଚିତ୍ତର ଦ୍ୱିଧା ଛାଡ଼ି ଗୁଗ୍ଗୁଳ ଦହନ କରେ,

Verse 11

शरीरं भेदयेद्यस्तु गौर्याश्चैव समीपतः । तस्मिन्कर्मप्रविष्टस्य उत्क्रान्तिर्जायते यदि

ଯେ ଗୌରୀଙ୍କ ସମୀପରେ ଶରୀରଭେଦନ (କଠୋର ତପ) କରେ; ସେହି କର୍ମରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ଥିବାବେଳେ ଯଦି ତାହାର ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତି (ମୃତ୍ୟୁ) ଘଟେ—

Verse 12

देहपाते व्रजेत्स्वर्गमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत् । सितरक्तैस्तथा पीतैर्वस्त्रैश्च विविधैः शुभैः

ଦେହପାତ ହେଲେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ—ଏହିପରି ଶଙ୍କର କହିଲେ। ଶୁଭ ବିଭିନ୍ନ ଶ୍ୱେତ, ରକ୍ତ ଓ ପୀତ ବସ୍ତ୍ରସହ।

Verse 13

ब्राह्मणीं ब्राह्मणं चैव पूजयित्वा यथाविधि । पुष्पैर्नानाविधैश्चैव गन्धधूपैः सुशोभनैः

ବିଧିଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ନାନାପ୍ରକାର ପୁଷ୍ପ ଏବଂ ସୁଶୋଭନ ସୁଗନ୍ଧିତ ଗନ୍ଧ-ଧୂପରେ ଅର୍ଚ୍ଚନା କର।

Verse 14

कण्ठसूत्रकसिन्दूरैः कुङ्कुमेन विलेपयेत् । कल्पयेत स्त्रियं गौरीं ब्राह्मणं शिवरूपिणम्

କଣ୍ଠସୂତ୍ର/ମାଳା, ସିନ୍ଦୂର ଓ କୁଙ୍କୁମରେ ଲେପନ କର। ନାରୀକୁ ଗୌରୀରୂପ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଶିବରୂପ ଭାବେ କଳ୍ପନା କର।

Verse 15

तेषां तद्रूपकं कृत्वा दानमुत्सृज्यते ततः । कङ्कणं कर्णवेष्टं च कण्ठिकां मुद्रिकां तथा

ତାଙ୍କ ସଦୃଶ ରୂପକ ତିଆରି କରି, ପରେ ଦାନ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ—କଙ୍କଣ, କର୍ଣ୍ଣାଭୂଷଣ, କଣ୍ଠିକା ଓ ମୁଦ୍ରିକା (ଆଙ୍ଗୁଠି) ମଧ୍ୟ।

Verse 16

सप्तधान्यं तथा चैव भोजनं नृपसत्तम । अन्यान्यपि च दानानि तस्मिंस्तीर्थे ददाति यः

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଯେ ଲୋକ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସପ୍ତଧାନ୍ୟ, ଭୋଜନ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଦିଏ—

Verse 17

सर्वदानैश्च यत्पुण्यं प्राप्नुयान्नात्र संशयः । सहस्रगुणितं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

ସମସ୍ତ ଦାନରୁ ଯେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ। ଏଠାରେ ସବୁ କିଛି ସହସ୍ରଗୁଣିତ ହୁଏ; ଏଥିରେ ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ।

Verse 18

शङ्करेण समं तस्माद्भोगं भुङ्क्ते ह्यनुत्तमम् । सौभाग्यं तस्य विपुलं जायते नात्र संशयः

ଏହିହେତୁ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମାନ ଅନୁତ୍ତମ ସୁଖଭୋଗ କରେ। ତାହାର ବିପୁଳ ସୌଭାଗ୍ୟ ଜନ୍ମେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 19

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । राजेन्द्र कामदं तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ନର୍ମଦାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଏହି କାମଦ ତୀର୍ଥରେ ଅପୁତ୍ର ଲୋକ ପୁତ୍ର ଲଭେ, ଧନହୀନ ଧନ ପାଏ।

Verse 106

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ (ଅଧ୍ୟାୟ-ସମାପ୍ତି ସୂଚକ)।