Adhyaya 104

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ମହୀପାଳ! ତାପରେ ଉତ୍ତର କୂଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସର୍ବ ପାପକ୍ଷୟକର ଉତ୍ତମ ସୌବର୍ଣ୍ଣଶିଳାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः

ପୁରାତନ କାଳରେ ମୁନିସଂଘମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ଶତପାଦ ପରିକ୍ରମା ଓ ଉପାସନା କରି ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ। ରେବାରେ ସଙ୍ଗମ ସମୀପରେ ଥିବା ଏହା ଦୁର୍ଲଭ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନ।

Verse 3

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम्

ହେ ନରାଧିପ! ଏହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରଟି ପୃଥକ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏବଂ ପରିମାଣରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ହସ୍ତମାତ୍ର। ସୁବର୍ଣ୍ଣଶିଳାରେ ସ୍ନାନ କରି ମହେଶ୍ୱର (ଶିବ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 4

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा

ଦିବ୍ୟ ଭାସ୍କର ଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ହୁତାଶନରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ—ଘୃତମିଶ୍ରିତ ବିଲ୍ୱଫଳ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ବିଲ୍ୱପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।

Verse 5

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर्नश्यतु मे ध्रुवम् । द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे

ଜଗନ୍ନାଥ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ; ମୋର ବ୍ୟାଧି ନିଶ୍ଚୟ ନଶିଯାଉ। ଦ୍ୱିଜ (ବ୍ରାହ୍ମଣ)ଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କଲେ ଯେ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ମୋଠାରୁ ଶୁଣ।

Verse 6

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति

ବହୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସହିତ କରାଯାଇଥିବା ଯାଗର ଯେ ଉତ୍ତମ ଫଳ କୁହାଯାଇଛି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଲାଭ କରେ।

Verse 7

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । रुद्रस्यानुचरस्तावद्यावदिन्द्राश्चतुर्दश

ସେହି ଦାନରେ ତାହାର ଆତ୍ମା ପବିତ୍ର ହୁଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସେଠାରେ ଚୌଦ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଚର ହୋଇ ରହେ।

Verse 8

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम्

ତାପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅବତରି ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି। ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ସେହି ପବିତ୍ର ଜଳକୁ ପୁନଃ ସ୍ମରଣ କରେ।

Verse 104

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଏଠାରେ ଶେଷ ହେଲା।