Adhyaya 100

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे

ଶ୍ରୀମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ— ହେ ମହୀପାଳ! ତାପରେ ତୁମେ ପରମ ରୋଚକ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ; ତାହା ‘ମାର୍କଣ୍ଡେଶ’ ନାମେ ଖ୍ୟାତ, ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ଅଛି।

Verse 2

उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर्वन्दितं शिवम् । गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया

ହେ ପୁତ୍ର! ଏହା ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ, ଶିବମୟ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦିତ। ଏହା ଗୁହ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଗୁହ୍ୟତର; ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ କାହାକୁ କହିନଥିଲି।

Verse 3

स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च

ପୂର୍ବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ସୋପାନ ସଦୃଶ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି। ସେଠାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମୋ ମନେ ଜ୍ଞାନ ଉଦିତ ହେଲା।

Verse 4

अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन

ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ! ଯେ କେହି ସେଠାକୁ ଯାଇ ଦ୍ରୁପଦାର ଅନ୍ତର୍ଜଳରେ ଜପ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 5

वाचिकैर्मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः

ବାକ୍‌, ମନ କିମ୍ବା କର୍ମଜ ପାପରେ ମଲିନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେ ପିଣ୍ଡିକାର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଅବସ୍ଥିତ ହୁଏ—

Verse 6

योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप

ଭକ୍ତିରେ ବତ୍ରିଶ ରୂପଧାରୀ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶୂଳିନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ/ଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଦେହପାତେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ହେ ନୃପ, ଏହା ମୋର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ।

Verse 7

आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ହେ ଭାରତ, ଅଷ୍ଟମୀ ରାତିରେ ଘିଅରେ ଦୀପ ଜ୍ୱାଳାଇବା ଉଚିତ। ସେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ପାଏ—ଏଭଳି ଶଙ୍କର କହିଥିଲେ।

Verse 8

श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम्

ହେ ନୃପନନ୍ଦନ, ଯେ ସେଠାରେ ଭକ୍ତିରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାହାର ପିତୃଗଣ ମହାପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି।

Verse 9

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । तर्पयेत्तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम्

ସେଠାରେ ଇଙ୍ଗୁଦ, ବଦର, ବିଲ୍ୱ, କିମ୍ବା ଅକ୍ଷତ ଓ ଜଳଦ୍ୱାରା ନିଜ ବଂଶର ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜନ୍ମର ସତ୍ୟ ଫଳ ପାଏ।

Verse 100

। अध्याय

॥ ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ ॥