
ବାୟୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତିକଳ୍ପ (ପୁନଃପୁନଃ) ଆବିର୍ଭାବର କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପରେ ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି ନ ହେଲେ ସେ ଶୋକାକୁଳ ହୁଅନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୋକଶମନ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କାଳାତ୍ମା, ରୁଦ୍ରଗଣାଧିପତି ରୁଦ୍ର ପରପରା କଳ୍ପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ମହେଶ ନୀଳଲୋହିତ ରୂପେ ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି—ପୁତ୍ରସଦୃଶ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଆଧାରରେ ସ୍ଥିତ। ଅଧ୍ୟାୟରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରମ ସ୍ୱରୂପ—ତେଜୋରାଶି, ଅନାଦି-ନିଧନ, ବିଭୁ—ଏବଂ ପରାଶକ୍ତି ସହ ଏକତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣିତ: ଆଜ୍ଞାଚିହ୍ନ ଧାରଣ, ନିୟୋଗାନୁସାରେ ନାମ-ରୂପ ଗ୍ରହଣ, ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକରଣ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚ ଆଜ୍ଞାପାଳନ। ପରେ ମୂର୍ତ୍ତିଲକ୍ଷଣ—ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଦୀପ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରାଳଙ୍କାର, ସର୍ପାଭରଣ, ପବିତ୍ର କଟିସୂତ୍ର, କପାଳଚିହ୍ନ ଓ ଗଙ୍ଗାଧର ଜଟା—ନୀଳଲୋହିତ/ରୁଦ୍ର ଧ୍ୟାନ ପାଇଁ ଉପସ୍ଥାପିତ।
Verse 1
वायुरुवाच । प्रतिकल्पं प्रवक्ष्यामि रुद्राविर्भावकारणम् । यतो विच्छिन्नसंताना ब्रह्मसृष्टिः प्रवर्तते
ବାୟୁ କହିଲେ—ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆବିର୍ଭାବର କାରଣ ମୁଁ କହିବି; ଯାହାଦ୍ୱାରା ସନ୍ତାନ ଛିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିଧାରା ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ ହୁଏ।
Verse 2
कल्पेकल्पे प्रजाः सृष्ट्वा ब्रह्मा ब्रह्मांडसंभवः । अवृद्धिहेतोर्भूतानां मुमोह भृशदुःखितः
ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସମ୍ଭବ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭୂତମାନଙ୍କ ବୃଦ୍ଧିର କାରଣ ନ ଦେଖି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ମୋହିତ ହେଲେ।
Verse 3
तस्य दुःखप्रशांत्यर्थं प्रजानां च विवृद्धये । तत्तत्कल्पेषु कालात्मा रुद्रो रुद्रगणाधिपः
ତାଙ୍କ ଦୁଃଖଶାନ୍ତି ଓ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ବିବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, କାଳାତ୍ମା ରୁଦ୍ର—ରୁଦ୍ରଗଣାଧିପ—ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।
Verse 4
निर्दिष्टः पममेशेन महेशो नीललोहितः । पुत्रो भूत्वानुगृह्णाति ब्रह्माणं ब्रह्मणोनुजः
ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ମହେଶ ନୀଲଲୋହିତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପୁତ୍ର ସଦୃଶ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁଜ ରୂପେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କୃପାରେ ସହାୟତା କଲେ।
Verse 5
स एव भगवानीशस्तेजोराशिरनामयः । अनादिनिधनोधाता भूतसंकोचको विभुः
ସେଇ ଭଗବାନ ଈଶ—ଦିବ୍ୟ ତେଜର ମହାରାଶି, କୌଣସି କ୍ଲେଶରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ। ସେ ଅନାଦି-ଅନନ୍ତ ଧାତା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ବିଭୁ; ସମସ୍ତ ଭୂତକୁ ସଂକୋଚ କରି ନିଜେ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ କରିପାରନ୍ତି।
Verse 6
परमैश्वर्यसंयुक्तः परमेश्वरभावितः । तच्छक्त्याधिष्ठितश्शश्वत्तच्चिह्नैरपि चिह्नितः
ସେ ପରମ ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ସଂଯୁକ୍ତ ଏବଂ ପରମେଶ୍ୱର-ଭାବରେ ଭାବିତ। ସେ ସଦା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଅଧିଷ୍ଠିତ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ ଚିହ୍ନମାନେ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଚିହ୍ନିତ।
Verse 7
तन्नामनामा तद्रूपस्तत्कार्यकरणक्षमः । तत्तुल्यव्यवहारश्च तदाज्ञापरिपालकः
ସେ ସେଇ ନାମଧାରୀ, ସେଇ ରୂପଧାରୀ, ଏବଂ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ। ତାଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମାନ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ନିଷ୍ଠାରେ ପାଳନ କରନ୍ତି।
Verse 8
सहस्रादित्यसंकाशश्चन्द्रावयवभूषणः । भुजंगहारकेयूरवलयो मुंजमेखलः
ସେ ସହସ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରତତ୍ତ୍ୱମୟ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ। ସର୍ପହାର ଧାରଣ କରି, କେୟୂର ଓ ବଳୟ ପିନ୍ଧି, ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ମେଖଳାରେ କଟିବଦ୍ଧ ଥିଲେ।
Verse 9
जलंधरविरिंचेन्द्रकपालशकलोज्ज्वलः । गङ्गातुंगतरंगार्धपिंगलाननमूर्धजः
ସେ ଜଲନ୍ଧର, ବିରିଞ୍ଚି (ବ୍ରହ୍ମା) ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କପାଳ-ଖଣ୍ଡଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଗଙ୍ଗାର ଉଚ୍ଚ ଉଛ୍ୱସିତ ତରଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ଶିର ଓ ଜଟାକୁ ଶୋଭାୟିତ କରି, ତାଙ୍କ ମୁଖକୁ ପିଙ୍ଗଳ-ସୁବର୍ଣ୍ଣବର୍ଣ୍ଣ କରେ।
Verse 10
भग्नदंष्ट्रांकुराक्रान्तप्रान्तकान्तधराधरः । सव्यश्रवणपार्श्वांतमंडलीकृतकुण्डलः
ତାଙ୍କର ମନୋହର, ପର୍ବତସଦୃଶ କଣ୍ଠ ଭଙ୍ଗା ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରର ଚାପରେ ପ୍ରାନ୍ତଭାଗରେ ଚିହ୍ନିତ ଥିଲା। ଏବଂ ବାମ କାନ ପାଖରେ ତାଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳ ମଣ୍ଡଳୀକୃତ ହୋଇ ବୃତ୍ତାକାର ହୋଇଥିଲା।
Verse 11
महावृषभनिर्याणो महाजलदनिःस्वनः । महानलसमप्रख्यो महाबलपराक्रमः
ସେ ମହାବୃଷଭ (ନନ୍ଦୀ) ଉପରେ ଆରୂଢ଼ ହୋଇ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି; ତାଙ୍କ ନାଦ ମହାମେଘଗର୍ଜନ ପରି ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ ହୁଏ। ସେ ମହାଗ୍ନିସମ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାଙ୍କ ବଳ-ପରାକ୍ରମ ଅପାର।
Verse 12
एवं घोरमहारूपो ब्रह्मपुत्रीं महेश्वरः । विज्ञानं ब्रह्मणे दत्त्वा सर्गे सहकरोति च
ଏହିପରି ଘୋର ମହାରୂପଧାରୀ ମହେଶ୍ୱର (ପ୍ରଥମେ) ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୀଙ୍କୁ ପ୍ରକଟ କଲେ। ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ବିଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସହ ସହକାର କରନ୍ତି।
Verse 13
तस्माद्रुद्रप्रसादेन प्रतिकल्पं प्रजापतेः । प्रवाहरूपतो नित्या प्रजासृष्टिः प्रवर्तते
ଏହେତୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ପ୍ରଜାପତି ପ୍ରଜାସୃଷ୍ଟିକୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରନ୍ତି; ଏବଂ ସେହି ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରବାହରୂପେ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଧାରା ପରି, ନିତ୍ୟ ଚାଲିଥାଏ।
Verse 14
कदाचित्प्रार्थितः स्रष्टुं ब्रह्मणा नीललोहितः । स्वात्मना सदृशान् सर्वान् ससर्ज मनसा विभुः
ଏକଦା ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ନୀଲଲୋହିତ ପ୍ରଭୁ ମନସଙ୍କଳ୍ପମାତ୍ରେ ନିଜ ସ୍ୱଭାବସଦୃଶ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
Verse 15
कपर्दिनो निरातंकान्नीलग्रीवांस्त्रिलोचनान् । जरामरणनिर्मुक्तान् दीप्तशूलवरायुधान्
ସେମାନେ ଜଟାଧାରୀ, ନିର୍ଭୟ, ନୀଲଗ୍ରୀବ ଓ ତ୍ରିଲୋଚନ—ଜରାମରଣମୁକ୍ତ—ଦୀପ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆୟୁଧଧାରୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
Verse 16
तैस्तु संच्छादितं सर्वं चतुर्दशविधं जगत् । तान्दृष्टा विविधान्रुद्रान् रुद्रमाह पितामहः
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶଲୋକମୟ ସମଗ୍ର ଜଗତ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଛାଦିତ ଓ ବ୍ୟାପ୍ତ ହେଲା। ବିଭିନ୍ନ ରୂପର ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ର (ଶିବ)ଙ୍କୁ କହିଲେ।
Verse 17
नमस्ते देवदेवेश मास्राक्षीरीदृशीः प्रजाः । अन्याः सृज त्वं भद्रं ते प्रजा मृत्युसमन्विताः
ହେ ଦେବଦେବେଶ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏପରି ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ—ମୃତ୍ୟୁସହିତ, ଅର୍ଥାତ୍ ନଶ୍ୱର ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତୁ।
Verse 18
इत्युक्तः प्रहसन्प्राह ब्रह्माणं परमेश्वरः । नास्ति मे तादृशस्सर्गस्सृज त्वमशुभाः प्रजाः
ଏପରି କୁହାଯାଉଥିବାବେଳେ ପରମେଶ୍ୱର ଶିବ ହସି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏପରି ସର୍ଗ ମୋର ନୁହେଁ। ତୁମେ ହିଁ ଅଶୁଭ ସ୍ୱଭାବର ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କର।”
Verse 19
ये त्विमे मनसा सृष्टा महात्मानो महाबलाः । चरिष्यंति मया सार्धं सर्व एव हि याज्ञिकाः
ମୋ ମନସାରୁ ସୃଷ୍ଟ ଏହି ମହାତ୍ମା ଓ ମହାବଳୀ ସମସ୍ତେ ମୋ ସହିତ ଏକାତ୍ମଭାବେ ଚରିବେ; କାରଣ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞକର୍ମରେ ଯୋଗ୍ୟ ଯାଜ୍ଞିକ।
Verse 20
इत्युक्त्वा विश्वकर्माणं विश्वभूतेश्वरो हरः । सह रुद्रैः प्रजासर्गान्निवृत्तात्मा व्यतिष्ठत
ଏପରି କହି ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱଭୂତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର ହର ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଦୃଢ଼ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଏବଂ ପ୍ରଜାସର୍ଗରୁ ମନକୁ ନିବୃତ୍ତ କଲେ।
Verse 21
ततः प्रभृति देवो ऽसौ न प्रसूते प्रजाः शुभाः । ऊर्ध्वरेताः स्थितः स्थाणुर्यावदाभूतसंप्लवम्
ସେହି ସମୟରୁ ସେ ଦେବ ଆଉ ଶୁଭ ପ୍ରଜା ଜନ୍ମ ଦେଲେ ନାହିଁ; ସ୍ଥାଣୁ ସମ ଅଚଳ ରହି, ଊର୍ଧ୍ୱରେତା ହୋଇ, ଭୂତସମ୍ପ୍ଲବ ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ଥିତ ରହିଲେ।
Brahmā repeatedly creates beings in each kalpa but becomes sorrowful when they do not increase; Rudra (as Maheśa Nīlalohita) manifests to relieve Brahmā’s distress and enable the flourishing of creation.
It frames Rudra as the principle of Time/transformative power—governing contraction, reconfiguration, and the conditions under which creation can properly proceed and multiply.
Rudra as Maheśa Nīlalohita is emphasized, along with attributes of supreme lordship and śakti-based authority, and a detailed iconographic set: solar radiance, lunar adornment, serpent ornaments, kapāla/skull imagery, and Gaṅgā-associated hair.