पूर्वगतिवर्णनम् (Pūrvagati-varṇana) — “Description of the Prior Course / Earlier Lineage Account”

Verse 1

नारद उवाच । विधे प्राज्ञ वदेदानीं मेनोत्पत्तिं समादरात् । अपि शापं समाचक्ष्व कुरु संदेहभंजनम्

ନାରଦ କହିଲେ— ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ବିଧାତା (ବ୍ରହ୍ମା), ଏବେ ଆଦରସହିତ ମେନାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ବୃତ୍ତାନ୍ତ ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ଶାପର ପ୍ରସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରି ମୋ ସନ୍ଦେହ ଭଞ୍ଜନ କରନ୍ତୁ।

Verse 2

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद सुप्रीत्या मेनोत्पत्तिं विवेकतः । मुनिभिः सह वक्ष्येहं सुतवर्य्य महाबुध

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହେ ନାରଦ! ପ୍ରୀତିସହ ଶୁଣ; ମୁଁ ବିବେକପୂର୍ବକ ମେନାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର ବୃତ୍ତାନ୍ତ କହିବି। ମୁନିମାନଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ କହୁଛି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ।

Verse 3

दक्षनामा मम सुतो यः पुरा कथितो मुने । तस्य जाताः सुताः षष्टिप्रमितास्सृष्टिकारणाः

ହେ ମୁନେ! ପୂର୍ବେ ଯେ ଦକ୍ଷ ମୋର ପୁତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା, ତାହାର ଷଷ୍ଟି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ; ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକାର୍ଯ୍ୟର ନିମିତ୍ତକାରଣ ହେଲେ।

Verse 4

तासां विवाहमकरोत्स वरैः कश्यपादिभिः । विदितं ते समस्तं तत्प्रस्तुतं शृणु नारद

ସେ ତାଙ୍କର ବିବାହ କଶ୍ୟପ ଆଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହ କରାଇଲେ। ସେ ସବୁ ତୁମକୁ ଜଣା; ଏବେ, ହେ ନାରଦ, ପ୍ରସ୍ତୁତ କଥା ଶୁଣ।

Verse 5

तासां मध्ये स्वधानाम्नीं पितृभ्यो दत्तवान्सुताम् । तिस्रोभवन्सुतास्तस्यास्सुभगा धर्ममूर्तयः

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ୱଧା ନାମକ କନ୍ୟାକୁ ସେ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ। ତାହାରୁ ତିନି କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ—ସୁଭଗା ଓ ଧର୍ମମୂର୍ତ୍ତିସ୍ୱରୂପ।

Verse 6

तासां नामानि शृणु मे पावनानि मुनीश्वर । सदा विघ्नहराण्येव महामंगलदानि च

ହେ ମୁନୀଶ୍ୱର! ସେମାନଙ୍କ ପାବନ ନାମଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ; ସେଗୁଡ଼ିକ ସଦା ବିଘ୍ନହର ଏବଂ ମହାମଙ୍ଗଳଦାୟକ।

Verse 7

मेनानाम्नी सुता ज्येष्ठा मध्या धन्या कलावती । अन्त्या एतास्सुतास्सर्वाः पितॄणाम्मानसोद्भवाः

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟାର ନାମ ମେନା; ମଧ୍ୟମା ଧନ୍ୟା; କନିଷ୍ଠା କଲାବତୀ। ଏହି ସମସ୍ତ କନ୍ୟା ପିତୃମାନଙ୍କ ମାନସ-ସନ୍ତାନ ଥିଲେ।

Verse 8

अयोनिजाः स्वधायाश्च लोकतस्तत्सुता मताः । आसाम्प्रोच्य सुनामानि सर्वान्कामाञ्जनो लभेत्

ଏହି କନ୍ୟାମାନେ ଅୟୋନିଜା ଓ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱଧାଙ୍କ କନ୍ୟା ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶୁଭନାମ ଭକ୍ତିରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ଫଳ ପାଏ।

Verse 9

जगद्वंद्याः सदा लोकमातरः परमोददाः । योगिन्यः परमा ज्ञाननिधानास्तास्त्रिलोकगाः

ସେମାନେ ସଦା ଜଗତ୍‌ବନ୍ଦ୍ୟ, ଲୋକମାତା ଓ ପରମ ଉଦାର। ସେଇ ଯୋଗିନୀମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଜ୍ଞାନନିଧି; ତ୍ରିଲୋକରେ ସଞ୍ଚରଣ କରନ୍ତି।

Verse 10

एकस्मिन्समये तिस्रो भगिन्यस्ता मुनीश्वर । श्वेतद्वीपं विष्णुलोकं जग्मुर्दर्शनहेतवे

ହେ ମୁନୀଶ୍ୱର, ଏକ ସମୟରେ ସେଇ ତିନି ଭଗିନୀ ଦର୍ଶନ ହେତୁ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ—ବିଷ୍ଣୁଲୋକକୁ ଗଲେ।

Verse 11

कृत्वा प्रणामं विष्णोश्च संस्तुतिं भक्तिसंयुताः । तस्थुस्तदाज्ञया तत्र सुसमाजो महानभूत्

ଭକ୍ତିସହିତ ସେମାନେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କଲେ। ପରେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ; ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ମହାନ୍ ଓ ସୁସମନ୍ୱିତ ସଭା ଗଠିତ ହେଲା।

Verse 12

तदैव सनकाद्यास्तु सिद्धा ब्रह्मसुता मुने । गतास्तत्र हरिं नत्वा स्तुत्वा तस्थुस्तदाज्ञया

ସେହିକ୍ଷଣେ, ହେ ମୁନି, ବ୍ରହ୍ମସୁତ ସିଦ୍ଧଗଣ—ସନକ ଆଦି—ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।

Verse 13

सनकाद्यान्मुनीन्दृष्ट्वोत्तस्थुस्ते सकला द्रुतम् । तत्रस्थान्संस्थितान्नत्वा देवाद्यांल्लोकवन्दितान्

ସନକ ଆଦି ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଉଠିଦାଁଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ, ଲୋକବନ୍ଦିତ ଦେବାଦିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।

Verse 14

तिस्रो भगिन्यस्तांस्तत्र नोत्तस्थुर्मोहिता मुने । मायया दैवविवशाश्शङ्करस्य परात्मनः

ହେ ମୁନି, ସେଠାରେ ସେଇ ତିନି ଭଗିନୀ ମୋହିତ ହୋଇ ଉଠିଲେ ନାହିଁ। ପରମାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କ ମାୟାରେ ଦୈବବଶ ହୋଇ ସେମାନେ ଅସହାୟ ହେଲେ।

Verse 15

मोहिनी सर्व लोकानां शिवमाया गरीयसी । तदधीनं जगत्सर्वं शिवेच्छा सा प्रकीर्त्यते

ଶିବମାୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରେ। ସମଗ୍ର ଜଗତ ତାହାର ଅଧୀନ; ତେଣୁ ତାହାକୁ ‘ଶିବେଚ୍ଛା’ ବୋଲି ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତ କରାଯାଏ।

Verse 16

प्रारब्धं प्रोच्यते सैव तन्नामानि ह्यनेकशः । शिवेच्छया भवत्येव नात्र कार्या विचारणा

ଯାହାକୁ ‘ପ୍ରାରବ୍ଧ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେଇ ଅନେକ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶିବଇଚ୍ଛାରେ ମାତ୍ର ତାହା ଘଟେ; ଏଠାରେ ଅଧିକ ବିଚାର ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ॥

Verse 17

भूत्वा तद्वशगास्ता वै न चक्रुरपि तन्नतिम् । विस्मितास्सम्प्रदृश्यैव संस्थितास्तत्र केवलम्

ତାଙ୍କର ଅପରାଜେୟ ବଶରେ ପଡ଼ି ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ମଧ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବିସ୍ମିତ ହୋଇ ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚଳ ଦାଁଡ଼ି ରହିଲେ।

Verse 18

तादृशीं तद्गतिं दृष्ट्वा सनकाद्या मुनीश्वराः । ज्ञानिनोऽपि परं चक्रुः क्रोधं दुर्विषहं च ते

ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଗତି ଓ ପରିଣାମ ଦେଖି ସନକାଦି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ—ପରମ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ କଲେ; ସେମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦୁର୍ବିଷହ ହେଲା।

Verse 19

शिवेच्छामोहितस्तत्र सक्रोधस्ता उवाच ह । सनत्कुमारो योगीशश्शापन्दण्डकरं ददन्

ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ମୋହିତ ହୋଇ ଏବଂ କ୍ରୋଧାବେଶରେ ସେ କହିଲେ। ଯୋଗୀଶ୍ୱର ସନତ୍କୁମାର ଶାପଦଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଶାପ ଦେବାକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । यूयं तिस्रो भगिन्यश्च मूढाः सद्वयुनोज्झिताः । अज्ञातश्रुतितत्त्वा हि पितृकन्या अपि ध्रुवम्

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—ହେ ତିନି ଭଗିନୀ, ତୁମେ ମୋହଗ୍ରସ୍ତ ଓ ସଦ୍ବିବେକରୁ ବିଚ୍ୟୁତ। ବେଦ-ଶ୍ରୁତିର ସତ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ତୁମେ ଜାଣିନାହ; ପିତାଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।

Verse 21

अभ्युत्थानं कृतं नो यन्नमस्कारोपि गर्वतः । मोहिता नरभावत्वात्स्वर्गाद्दूरा भवन्तु हि

ତୁମେ ଆମ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନରେ ଉଠି ଅଭ୍ୟୁତ୍ଥାନ କଲନାହିଁ, ଗର୍ବରୁ ନମସ୍କାର ମଧ୍ୟ କଲନାହିଁ। ନରଭାବର ମୋହରେ ପଡ଼ି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଦୂରେ ରୁହ।

Verse 22

नरस्त्रियः सम्भवन्तु तिस्रोऽपि ज्ञानमोहिताः । स्वकर्मणः प्रभणावे लभध्वं फलमीदृशम्

ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ—ଦେହଧାରୀ ଜୀବନର ତିନି ଅବସ୍ଥା ସମେତ—ଜ୍ଞାନମୋହରେ ମୋହିତ ହେଉନ୍ତୁ। ତଥାପି ନିଜ କର୍ମର ପ୍ରଭାବ ଓ ପରିଣାମରେ ତୁମେ ଏପରି ଫଳ ଲଭ କର।

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य च साध्वस्तास्तिस्रोऽपि चकिता भृशम् । पतित्वा पादयोस्तस्य समूचूर्नतमस्तकाः

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ସେହି କଥା ଶୁଣି ସେ ତିନିଜଣ ସାଧ୍ବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦରେ ପଡି, ଶିର ନମାଇ, ଏକସାଥି କହିଲେ।

Verse 24

पितृतनया ऊचुः । मुनिवर्य्य दयासिन्धो प्रसन्नो भव चाधुना । त्वत्प्रणामं वयं मूढाः कुर्महे स्म न भावतः

ପିତୃକନ୍ୟାମାନେ କହିଲେ—ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କରୁଣାସାଗର, ଏବେ ଆମପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ। ଆମେ ମୋହବଶେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଛୁ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ତର୍ଭାବରୁ ନୁହେଁ।

Verse 25

प्राप्तं च तत्फलं विप्र न ते दोषो महामुने । अनुग्रहं कुरुष्वात्र लभेम स्वर्गतिम्पुनः

ହେ ବିପ୍ର, ସେହି ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛି; ହେ ମହାମୁନି, ଆପଣଙ୍କର କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଆମପ୍ରତି ଅନୁଗ୍ରହ କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆମେ ପୁନଃ ସ୍ୱର୍ଗଗତି ପାଇବୁ।

Verse 26

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा तद्वचनं तात प्रोवाच स मुनिस्तदा । शापोद्धारं प्रसन्नात्मा प्रेरितः शिवमायया

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ହେ ତାତ, ସେମାନଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ସେ ମୁନି ସେତେବେଳେ କହିଲେ। ଶିବମାୟାର ପ୍ରେରଣାରେ ପ୍ରସନ୍ନଚିତ୍ତ ହୋଇ ଶାପୋଦ୍ଧାରର ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।

Verse 27

सनत्कुमार उवाच । पितॄणां तनयास्तिस्रः शृणुत प्रीतमानसाः । वचनं मम शोकघ्नं सुखदं सर्वदैव वः

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ—ହେ ପ୍ରିୟଜନମାନେ, ପ୍ରୀତିମନେ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ପିତୃମାନଙ୍କର ତିନି କନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି; ମୋର ଏହି ବାଣୀ ତୁମ ଶୋକ ନାଶ କରି ସଦା ସୁଖ ଦେବ।

Verse 28

विष्णोरंशस्य शैलस्य हिमाधारस्य कामिनी । ज्येष्ठा भवतु तत्कन्या भविष्यत्येव पार्वती

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୂପ ସେହି ହିମାଧାର (ହିମାଳୟ) ପର୍ବତଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିବ; ସେଇ କନ୍ୟା ନିଶ୍ଚୟ ପାର୍ବତୀ ରୂପେ ହେବ।

Verse 29

धन्या प्रिया द्वितीया तु योगिनी जनकस्य च । तस्याः कन्या महालक्ष्मीर्नाम्ना सीता भविष्यति

ଜନକଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରିୟା ରାଣୀ ଧନ୍ୟା, ସେ ଯୋଗିନୀ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସାକ୍ଷାତ୍ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ହୋଇ ‘ସୀତା’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।

Verse 30

वृषभानस्य वैश्यस्य कनिष्ठा च कलावती । भविष्यति प्रिया राधा तत्सुता द्वापरान्ततः

ବୈଶ୍ୟ ବୃଷଭାନୁଙ୍କ କନିଷ୍ଠ କନ୍ୟାର ନାମ କଳାବତୀ ହେବ। ଦ୍ୱାପର ଯୁଗର ଶେଷରେ ସେଇ କନ୍ୟା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ରାଧା ରୂପେ ପ୍ରକଟିତ ହେବ।

Verse 31

मेनका योगिनी पत्या पार्वत्याश्च वरेण च । तेन देहेन कैलासं गमिष्यति परम्पदम्

ପତିଙ୍କ ଯୋଗବଳ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ବରପ୍ରସାଦରେ ମେନକା ସିଦ୍ଧ ଯୋଗିନୀ ହୋଇ, ସେଇ ଦେହରେ କୈଲାସ—ପରମ ପଦ—କୁ ଗମନ କରିବେ।

Verse 32

धन्या च सीतया सीरध्वजो जनकवंशजः । जीवन्मुक्तो महायोगी वैकुण्ठं च गमिष्यति

ଧନ୍ୟ ସୀତା, ଏବଂ ଧନ୍ୟ ସୀରଧ୍ୱଜ ଜନକ—ଜନକବଂଶଜ। ସେ ମହାଯୋଗୀ, ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ।

Verse 33

कलावती वृषभानस्य कौतुकात्कन्यया सह । जीवन्मुक्ता च गोलोकं गमिष्यति न संशयः

ବୃଷଭାନୁଙ୍କ କଲାବତୀ, କୌତୁକବଶେ କନ୍ୟା ସହିତ, ଜୀବନ୍ମୁକ୍ତା ହୋଇ ନିଶ୍ଚୟ ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବେ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 34

विना विपत्तिं महिमा केषां कुत्र भविष्यति । सुकर्मिणां गते दुःखे प्रभवेद्दुर्लभं सुखम्

ବିପତ୍ତି ବିନା ମହିମା କେଉଁଠି, କାହାର ପ୍ରକାଶ ହେବ? ସୁକର୍ମୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଅତୀତ ହେଲେ ଦୁର୍ଲଭ, କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ସୁଖ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।

Verse 35

यूयं पितॄणां तनयास्सर्वास्स्वर्गविलासिकाः । कर्मक्षयश्च युष्माकमभवद्विष्णुदर्शनात्

ତୁମେ ସମସ୍ତେ ପିତୃମାନଙ୍କର କନ୍ୟା, ସ୍ୱର୍ଗରେ ବିହାର କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ତୁମ ସଞ୍ଚିତ କର୍ମ କ୍ଷୟ ହେଲା।

Verse 36

इत्युक्त्वा पुनरप्याह गतक्रोधो मुनीश्वरः । शिवं संस्मृत्य मनसा ज्ञानदं भुक्तिमुक्तिदम्

ଏପରି କହି, କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ମୁନୀଶ୍ୱର ପୁନର୍ବାର କହିଲେ। ମନେ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି—ଯିଏ ଜ୍ଞାନଦାତା, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷଦାତା।

Verse 37

अपरं शृणुत प्रीत्या मद्वचस्सुखदं सदा । धन्या यूयं शिवप्रीता मान्याः पूज्या ह्यभीक्ष्णशः

ଏବେ ପ୍ରୀତିସହିତ ମୋର ସେଇ ବଚନ ଶୁଣ, ଯାହା ସଦା ସୁଖଦାୟକ। ତୁମେ ଧନ୍ୟ, ଶିବପ୍ରିୟ, ମାନ୍ୟ ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ପୂଜ୍ୟ।

Verse 38

मेनायास्तनया देवी पार्वती जगदम्बिका । भविष्यति प्रिया शम्भोस्तपः कृत्वा सुदुस्सहम्

ମେନାଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ଜଗଦମ୍ବିକା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁସ୍ସହ ତପ କରି ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା ହେବେ।

Verse 39

धन्या सुता स्मृता सीता रामपत्नी भविष्यति । लौकिकाचारमाश्रित्य रामेण विहरिष्यति

ସେଇ ଧନ୍ୟ କନ୍ୟା ‘ସୀତା’ ଭାବେ ସ୍ମୃତ ହେବେ ଏବଂ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବେ। ଲୋକାଚାର-ଧର୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ରାମଙ୍କ ସହ ବସି ଆନନ୍ଦ କରିବେ।

Verse 40

कलावतीसुता राधा साक्षाद्गोलोकवासिनी । गुप्तस्नेहनिबद्धा सा कृष्णपत्नी भविष्यति

କଲାବତୀଙ୍କ କନ୍ୟା ରାଧା ସାକ୍ଷାତ୍ ଗୋଲୋକବାସିନୀ। ଗୁପ୍ତ ସ୍ନେହବନ୍ଧନରେ ବଦ୍ଧା ସେ ଭବିଷ୍ୟତେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେବ।

Verse 41

ब्रह्मोवाच इत्थमाभाष्य स मुनिर्भ्रातृभिस्सह संस्तुतः । सनत्कुमारो भगवांस्तत्रैवान्तर्हितोऽभवत्

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ଏପରି କହି ସେ ମୁନି ଭ୍ରାତୃମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ତୁତି ପାଇଲେ। ତାପରେ ଭଗବାନ୍ ସନତ୍କୁମାର ସେଠାରେଇ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହେଲେ।

Verse 42

तिस्रो भगिन्यस्तास्तात पितॄणां मानसीः सुताः । गतपापास्सुखं प्राप्य स्वधाम प्रययुर्द्रुतम्

ହେ ପ୍ରିୟ! ସେଇ ତିନି ଭଗିନୀ—ପିତୃମାନଙ୍କ ମାନସୀ କନ୍ୟାମାନେ—ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ସୁଖ ପାଇ, ଶୀଘ୍ର ନିଜ ସ୍ୱଧାମକୁ ପ୍ରୟାଣ କଲେ।