Sukta 27

Mantra 1

अग्निरुक्थे पुरोहितो ग्रावाणो बर्हिरध्वरे । ऋचा यामि मरुतो ब्रह्मणस्पतिं देवाँ अवो वरेण्यम् ॥

ଉକ୍ଥ (ସ୍ତୁତି-ଗାନ)ରେ ଅଗ୍ରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପିତ; ଅଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞରେ ଗ୍ରାବାଣ (ସୋମ-ପିଷଣ ପଥର) ଓ ବର୍ହି (ପବିତ୍ର ଆସନ) ଅଛି। ଋଚା ସହିତ ମୁଁ ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଖକୁ, ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛି—ତାଙ୍କର ଅବ (ସହାୟତା)କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବର ଭାବେ ବାଛି।

Mantra 2

आ पशुं गासि पृथिवीं वनस्पतीनुषासा नक्तमोषधीः । विश्वे च नो वसवो विश्ववेदसो धीनां भूत प्रावितारः ॥

ଆସ, ପଶୁ (ଜୀବନ୍ତ ଶକ୍ତି)ମାନଙ୍କ ପାଖକୁ; ବିସ୍ତୃତ ପୃଥିବୀ ପାଖକୁ, ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କ ଅଧିପତିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ; ଉଷା ଓ ନକ୍ତ (ପ୍ରଭାତ ଓ ରାତ୍ରି) ପାଖକୁ; ଏବଂ ଔଷଧୀ (ଚିକିତ୍ସକ ଉଦ୍ଭିଦ)ମାନଙ୍କ ପାଖକୁ। ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତେ ବସୁମାନେ, ବିଶ୍ୱବେଦସଃ (ସର୍ବଜ୍ଞମାନେ)—ଆମ ଧୀ (ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧି/ଚିନ୍ତା)ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାବିତାର (ରକ୍ଷକ ଓ ଆଗେଇ ନେବା ସହାୟକ) ହେଉ।

Mantra 3

प्र सू न एत्वध्वरोऽग्ना देवेषु पूर्व्यः । आदित्येषु प्र वरुणे धृतव्रते मरुत्सु विश्वभानुषु ॥

ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆମ ଅଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞ ଆଗେଇ ଯାଉ—ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଚୀନ ଅଗ୍ନି ସହ। ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଗେଇ, ଧୃତବ୍ରତ (ଅଟଳ ବ୍ରତ/ନିୟମ) ଧାରଣ କରୁଥିବା ବରୁଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଗେଇ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱଭାନୁ (ସର୍ବପ୍ରକାଶମାନ) ମରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଗେଇ।

Mantra 4

विश्वे हि ष्मा मनवे विश्ववेदसो भुवन्वृधे रिशादसः । अरिष्टेभिः पायुभिर्विश्ववेदसो यन्ता नोऽवृकं छर्दिः ॥

ହେ ବିଶ୍ୱବେଦସଃ (ସର୍ବଜ୍ଞ ଦେବମାନେ), ନିଶ୍ଚୟ ମନୁ—ମାନବ ସାଧକ—ପାଇଁ ତୁମେ ଭୁବନ-ବୃଦ୍ଧିକାରୀ ଏବଂ ହାନିକରଙ୍କ ନାଶକ। ଅକ୍ଷତ ରକ୍ଷାଶକ୍ତି—ପାୟୁ—ସହ, ହେ ସର୍ବଜ୍ଞମାନେ, ଆମକୁ ବୃକ-ରହିତ (ଓଲ୍ଫ-ରହିତ) ଆଶ୍ରୟ ଆଣିଦିଅ—ଅଭେଦ୍ୟ ଶରଣ, ଶାନ୍ତିର ଅଖଣ୍ଡ ଆବରଣ।

Mantra 5

आ नो अद्य समनसो गन्ता विश्वे सजोषसः । ऋचा गिरा मरुतो देव्यदिते सदने पस्त्ये महि ॥

ଆଜି ଏକମନ ହୋଇ, ସମ୍ମତିମୟ ସହଯୋଗରେ, ହେ ସମସ୍ତେ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ଋଚା ଓ ଗିରା—ସ୍ତୁତିଗାନ ଓ ପ୍ରେରିତ ବାଣୀ—ସହ, ହେ ମରୁତମାନେ; ହେ ଦିବ୍ୟ ଅଦିତି, ଆସନ ଓ ନିବାସରେ ମହାନ, ଏଠାରେ ଆମ ସଦନେ, ଆମ ପସ୍ତ୍ୟେ, ସନ୍ନିହିତ ହୁଅ।

Mantra 6

अभि प्रिया मरुतो या वो अश्व्या हव्या मित्र प्रयाथन । आ बर्हिरिन्द्रो वरुणस्तुरा नर आदित्यासः सदन्तु नः ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ହବ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଭିମୁଖ ହୁଅ—ଯେଗୁଡ଼ିକ ଅଶ୍ୱସମ ବେଗବାନ; ହେ ମିତ୍ର, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆଗେଇ ନେଉଛ। ବିଛାଇଥିବା ବର୍ହି ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ ଆସୁନ୍ତୁ; ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତୁରା ନରଃ—ବଳବାନ ବୀରଶକ୍ତିମାନେ—ଆମ ସହ ଏଠାରେ ବସନ୍ତୁ।

Mantra 7

वयं वो वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आनुषक् । सुतसोमासो वरुण हवामहे मनुष्वदिद्धाग्नयः ॥

ଆମେ—ବର୍ହିଷ ପସାରି, ହବିଷ ଯଥାବିଧି ସ୍ଥାପିତ କରି—ମାନବ ପରମ୍ପରାରେ, ହେ ବରୁଣ, ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ଆମେ ସୁତସୋମ (ସୋମ ପିଷଣକାରୀ) ଅଟୁ; ମନୁଙ୍କ ରୀତିଅନୁସାରେ ଆମ ଅଗ୍ନିମାନେ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ—ତୁମର ବିଶାଳ ଋତ (ନିୟମ) ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ ଓ ସମନ୍ୱୟ କରୁ।

Mantra 8

आ प्र यात मरुतो विष्णो अश्विना पूषन्माकीनया धिया । इन्द्र आ यातु प्रथमः सनिष्युभिर्वृषा यो वृत्रहा गृणे ॥

ଆଗକୁ ଆସ—ହେ ମରୁତମାନେ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ହେ ପୂଷନ—ଅଖଣ୍ଡ, ଅଚୋର (ଅପହରଣ-ରହିତ) ଧିୟା ସହିତ। ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରଥମେ ଆସୁ, ବିଜୟ-ଅନ୍ୱେଷୀମାନଙ୍କ ସହ—ବୃଷଭ, ଯେ ଅବରୋଧର ବୃତ୍ରକୁ ହନନ କରେ—ଆମ ସ୍ତୁତିରେ ଗୃଣିତ ହେବାକୁ।

Mantra 9

वि नो देवासो अद्रुहोऽच्छिद्रं शर्म यच्छत । न यद्दूराद्वसवो नू चिदन्तितो वरूथमादधर्षति ॥

ହେ ଦେବମାନେ, ଅଦ୍ରୁହ (ଦ୍ରୋହହୀନ) ତୁମେ, ଆମ ପାଇଁ ଅଛିଦ୍ର ଶର୍ମ—ଅଖଣ୍ଡ ଶାନ୍ତି ଓ ଆଶ୍ରୟ—ପ୍ରସାର କର। କାରଣ ତୁମେ ସ୍ଥାପିତ କରିଥିବା ରକ୍ଷା-ବୃତ (ବରୂଥ)କୁ କୌଣସି ଆକ୍ରମଣ—ନ ଦୂରରୁ, ନ ଏବେ ନିକଟରୁ ମଧ୍ୟ—ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 10

अस्ति हि वः सजात्यं रिशादसो देवासो अस्त्याप्यम् । प्र णः पूर्वस्मै सुविताय वोचत मक्षू सुम्नाय नव्यसे ॥

ହେ ହାନି-ନାଶକମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ଏକେ ଜାତୀୟ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଅଛି; ହେ ଦେବମାନେ, ତୁମମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ସହଭାଗିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଆମ ପାଇଁ ପୁରାତନ ସୁବିତାୟ—ଶୁଭପଥ—ବିଷୟରେ ଉଚ୍ଚାର କର; ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ନବୀନ ସୁମ୍ନ (କୃପା) ଓ ମଙ୍ଗଳକୁ ନେଇଯାଅ।

Mantra 11

इदा हि व उपस्तुतिमिदा वामस्य भक्तये । उप वो विश्ववेदसो नमस्युराँ असृक्ष्यन्यामिव ॥

ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ ସ୍ତୁତିର ସମୟ; ଏବେ ତୁମ ଆନନ୍ଦର ଭାଗୀଦାରି (ଭକ୍ତୟେ)ର ସମୟ। ହେ ବିଶ୍ୱବେଦସମାନେ, ନମସ୍କାର ସହ ଉପାସକ ତୁମ ପାଖକୁ ନିକଟେ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଛି—ଯେପରି ଗୋଟିଏ ଧାରା ଅନ୍ୟ ଧାରାକୁ ଯାଇ ମିଶେ।

Mantra 12

उदु ष्य वः सविता सुप्रणीतयोऽस्थादूर्ध्वो वरेण्यः । नि द्विपादश्चतुष्पादो अर्थिनोऽविश्रन्पतयिष्णवः ॥

ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବିତୃ—ବରେଣ୍ୟ, ସୁପ୍ରଣୀତ—ଊର୍ଧ୍ୱ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇଛନ୍ତି, ସୁମାର୍ଗେ ନେଇଯାଇଥିବାମାନଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉତ୍ତୋଳିତ କରି। ତାପରେ ଦ୍ୱିପାଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପାଦ, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଖୋଜି, ଅବିଶ୍ରାନ୍ତ ରହନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟଦିଗକୁ ଗତି କରିବା ଓ ଉଡ଼ିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୁଏ।

Mantra 13

देवंदेवं वोऽवसे देवंदेवमभिष्टये । देवंदेवं हुवेम वाजसातये गृणन्तो देव्या धिया ॥

ଦେବକୁ ଦେବ—ତୁମ ସହାୟତା ପାଇଁ, ଦେବକୁ ଦେବ—ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁ। ଦେବକୁ ଦେବ—ବାଜ (ଶକ୍ତି-ସମୃଦ୍ଧି)ର ଜୟ ପାଇଁ ଆମେ ହୁଙ୍କାର କରୁ, ଦେବ୍ୟ ଧୀ (ଦିବ୍ୟ-ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧି)ରେ ସ୍ତୁତି ଗାଇ।

Mantra 14

देवासो हि ष्मा मनवे समन्यवो विश्वे साकं सरातयः । ते नो अद्य ते अपरं तुचे तु नो भवन्तु वरिवोविदः ॥

କାରଣ ଦେବମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ—ଏକ ମନ, ଏକ ଇଚ୍ଛାରେ ଏକତ୍ରିତ—ସମସ୍ତେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ସଦା କୃପାଳୁ। ସେମାନେ ଆଜି ଓ ପରେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ‘ବରିବୋ-ବିଦ’—ବିଶାଳ ଅବକାଶର ଆବିଷ୍କାରକ—ହେଉନ୍ତୁ; ଆମ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଓ ସ୍ୱାଧୀନତା ଖୋଲିଦିଅନ୍ତୁ।

Mantra 15

प्र वः शंसाम्यद्रुहः संस्थ उपस्तुतीनाम् । न तं धूर्तिर्वरुण मित्र मर्त्यं यो वो धामभ्योऽविधत् ॥

ହେ ଅଦ୍ରୁହ (ଅକପଟ) ଦେବମାନେ, ଉପସ୍ତୁତିମାନଙ୍କ ଆସନରେ ସୁସ୍ଥିର ଥିବା ତୁମମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରକାଶ କରୁଛି। ହେ ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ତୁମ ଧାମ ଓ ନିୟମମାନଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ହୋଇ ସେବା କରେ, ତାକୁ କୌଣସି ବାଙ୍କା ମର୍ତ୍ୟ ଧୂର୍ତ୍ତତାରେ ହାନି କରିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 16

प्र स क्षयं तिरते वि महीरिषो यो वो वराय दाशति । प्र प्रजाभिर्जायते धर्मणस्पर्यरिष्टः सर्व एधते ॥

ଯେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ବର-ଚୟନ (ସତ୍ୟ ଚୟନ) ପାଇଁ ଦାନ କରେ, ସେ ଅଭାବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ସୁରକ୍ଷିତ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ; ସେ ବିଶାଳ ଓ ମହାନ ଇଷଃ (ବଳର ପ୍ରେରଣା) ଲାଭ କରେ। ସେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ସହ ଆଗକୁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପରିରକ୍ଷିତ; ସର୍ବତ୍ର ଅରିଷ୍ଟ (ଅକ୍ଷତ) ରହି, ସମଗ୍ର ସତ୍ତାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

Mantra 17

ऋते स विन्दते युधः सुगेभिर्यात्यध्वनः । अर्यमा मित्रो वरुणः सरातयो यं त्रायन्ते सजोषसः ॥

ଋତ (ସତ୍ୟ-ନିୟମ) ଦ୍ୱାରା ସେ ଯୁଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଜୟକୁ ଲାଭ କରେ; ସୁଗ (ଶୁଭ ଗତି) ଦ୍ୱାରା ସେ ପଥରେ ଯାତ୍ରା କରେ। ଅର୍ୟମା, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ—ଦାନରେ ଏକତ୍ର—ଯାହାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତାହାକୁ ଏକମତରେ ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

Mantra 18

अज्रे चिदस्मै कृणुथा न्यञ्चनं दुर्गे चिदा सुसरणम् । एषा चिदस्मादशनिः परो नु सास्रेधन्ती वि नश्यतु ॥

ଅଜ୍ର (ପଥହୀନ ବିସ୍ତାର) ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କର; ଦୁର୍ଗ (କଠିନ ଗମନ) ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସୁସରଣ (ସୁଗମ ଗତି) ଗଢ଼। ଏହି ଅଶନି (ଚୂର୍ଣ୍ଣକାରୀ ପ୍ରହାର) ଆମଠାରୁ ପରେ ଦୂରକୁ ହଂକାଯାଉ; ଅନବରତ ବିନାଶଶକ୍ତି କ୍ଷୀଣ ହୋଇ ଲୟ ହୋଇ ନଶିଯାଉ।

Mantra 19

यदद्य सूर्य उद्यति प्रियक्षत्रा ऋतं दध । यन्निम्रुचि प्रबुधि विश्ववेदसो यद्वा मध्यंदिने दिवः ॥

ଆଜି ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ପ୍ରିୟ କ୍ଷତ୍ର—ଋତ (ସତ୍ୟ-ବ୍ୟବସ୍ଥା) ସ୍ଥାପନ କର; କିମ୍ବା ନିମ୍ରୁଚି—ସନ୍ଧ୍ୟାର ଅସ୍ତ-ଅନ୍ଧକାରେ; କିମ୍ବା ପ୍ରବୁଧି—ଜାଗରଣର କ୍ଷଣରେ, ହେ ବିଶ୍ୱବେଦସଃ; କିମ୍ବା ଦିବଃ ମଧ୍ୟନ୍ଦିନେ—ଆକାଶର ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ—କାଳର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମୋଡ଼ରେ ଆମ ଭିତରେ ଋତର ଯଥାକ୍ରମ ସ୍ଥାପନ କର।

Mantra 20

यद्वाभिपित्वे असुरा ऋतं यते छर्दिर्येम वि दाशुषे । वयं तद्वो वसवो विश्ववेदस उप स्थेयाम मध्य आ ॥

କିମ୍ବା, ହେ ଅସୁରମାନେ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଋତରେ ଗତି କରି ଦାଶୁଷେ—ଦାନକର୍ତ୍ତା ପାଇଁ ଛଦିର୍ (ଆଶ୍ରୟ-ରକ୍ଷାଛାଦ) ପ୍ରସାର କର, ସେତେବେଳେ ଆମେ—ହେ ବସବଃ, ବିଶ୍ୱବେଦସ—ତୁମ ସୁରକ୍ଷିତ ରକ୍ଷା-ପରିସରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ, ତୁମ ନିକଟେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେବୁ।

Mantra 21

यदद्य सूर उदिते यन्मध्यंदिन आतुचि । वामं धत्थ मनवे विश्ववेदसो जुह्वानाय प्रचेतसे ॥

ଆଜି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦିତ ଥିବାବେଳେ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାହ୍ନର ତାପ-ଚାପରେ, ହେ ବିଶ୍ୱବେଦସଃ, ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ବାମଂ—ଇଚ୍ଛନୀୟ ମଙ୍ଗଳ ସ୍ଥାପନ କର; ଜୁହ୍ୱାନାୟ—ଜୁହୂଦ୍ୱାରା ଆହୁତି ଦେଉଥିବା ଜନ ପାଇଁ, ପ୍ରଚେତସେ—ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଅଗ୍ରଗାମୀ ଚେତନାଯୁକ୍ତ ଜନ ପାଇଁ।

Mantra 22

वयं तद्वः सम्राज आ वृणीमहे पुत्रो न बहुपाय्यम् । अश्याम तदादित्या जुह्वतो हविर्येन वस्योऽनशामहै ॥

ହେ ସମ୍ରାଟ୍ ଶକ୍ତିମାନ୍‌ମାନେ, ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସେହିକୁ ଚୟନ କରୁ—ଯେପରି ପୁତ୍ର ବହୁ-ରକ୍ଷାକାରୀ ସହାୟତାକୁ ଚୟନ କରେ। ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଜୁହ୍ୱାଦ୍ୱାରା ହବି ଅର୍ପଣ କରୁଥିବାବେଳେ ଆମେ ସେହିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁ; ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆମେ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମୟ କଲ୍ୟାଣରେ ଭାଗୀ ହେବୁ।