Sukta 14

Mantra 1

यदिन्द्राहं यथा त्वमीशीय वस्व एक इत् । स्तोता मे गोषखा स्यात् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପରି—ଏକମାତ୍ର ଈଶ—ବସୁ (ଧନ) ଉପରେ ଅଧିକାର କରିପାରେ, ତେବେ ମୋର ସ୍ତୋତୃ (ସ୍ତୁତିକାର) ଗୋଷଖା—ଗୋ (କିରଣ-ଗାଈ)ର ସହଚର—ହେଉ।

Mantra 2

शिक्षेयमस्मै दित्सेयं शचीपते मनीषिणे । यदहं गोपतिः स्याम् ॥

ହେ ଶଚୀପତେ ଇନ୍ଦ୍ର! ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିଖିବି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିବି—ସେଇ ମଣୀଷୀ (ଜ୍ଞାନୀ) ପାଇଁ—ଯେପରି ମୁଁ ଗୋପତି (ଗୋ/କିରଣର ଅଧିପତି), ପ୍ରକାଶିତ ସମ୍ପଦର ସ୍ୱାମୀ ହେବି।

Mantra 3

धेनुष्ट इन्द्र सूनृता यजमानाय सुन्वते । गामश्वं पिप्युषी दुहे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମ ସୂନୃତା (ସତ୍ୟ-ବାଣୀ)ର ଧେନୁ ସୋମ ପିଷୁଥିବା ଯଜମାନଙ୍କୁ ଦୁଧ ଦେଉଛି; ସେ ଗାମ୍ (କିରଣ-ଗୋ) ଓ ଅଶ୍ୱମ୍ (ପ୍ରାଣ-ଅଶ୍ୱ)କୁ ଦୋହେ—ଅନ୍ୱେଷକକୁ ପୋଷି, ବୃଦ୍ଧି ଦେଉଛି।

Mantra 4

न ते वर्तास्ति राधस इन्द्र देवो न मर्त्यः । यद्दित्ससि स्तुतो मघम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ତୁମ ରାଧସ୍ (ଦାନ-ଶକ୍ତି)ର କୌଣସି ସୀମା ନାହିଁ—ନ ଦେବ, ନ ମର୍ତ୍ୟ। ତୁମେ ଯେ ମଘ (ସମୃଦ୍ଧି) ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ସ୍ତୁତିଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନିତ ଓ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ ତାହାକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଦାନ କର।

Mantra 5

यज्ञ इन्द्रमवर्धयद्यद्भूमिं व्यवर्तयत् । चक्राण ओपशं दिवि ॥

ଯଜ୍ଞ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲା—ଯେତେବେଳେ ସେ ପୃଥିବୀର ଆଧାରକୁ ବିସ୍ତାର କରି ଯଥାକ୍ରମେ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ଏବଂ ଦ୍ୟୌରେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗାମୀ ସାଧନାଶକ୍ତି ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ରୟ (ଉପଶମ) ଗଢ଼ିଲେ।

Mantra 6

वावृधानस्य ते वयं विश्वा धनानि जिग्युषः । ऊतिमिन्द्रा वृणीमहे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସଦା ବର୍ଦ୍ଧମାନ ତୁମେ—ଆମେ, ଯେମାନେ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ସମସ୍ତ ଧନ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ତୁମ ଊତି, ତୁମ ରକ୍ଷାକୁ ବରଣ କରୁଛୁ; କାରଣ ତୁମ ବୃଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଆମର ଅଧିକାର-ଶକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ।

Mantra 7

व्यन्तरिक्षमतिरन्मदे सोमस्य रोचना । इन्द्रो यदभिनद्वलम् ॥

ସୋମମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଓ ତାହାର ଦୀପ୍ତିମାନ ବିସ୍ତାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ବଳର ଗୁହାକୁ ଭେଦି ଖୋଲିଦେଲେ—ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୟୁତିମୟ ମନୋବଳ ଗୁପ୍ତ ଆଲୋକର ଆବରଣକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା।

Mantra 8

उद्गा आजदङ्गिरोभ्य आविष्कृण्वन्गुहा सतीः । अर्वाञ्चं नुनुदे वलम् ॥

ସେ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିରଣ-ଗୋମାନଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ, ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବାକୁ ପ୍ରକଟ କରି; ଏବଂ ଆବରଣରୂପ ପ୍ରତିରୋଧ ‘ବଲ’ (ବଲା) କୁ ପଛକୁ ଠେଲିଦେଲେ, ଯେପରି ଆଲୋକ ପୁଣି ଆମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସେ।

Mantra 9

इन्द्रेण रोचना दिवो दृळ्हानि दृंहितानि च । स्थिराणि न पराणुदे ॥

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୌର ରୋଚନା—ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକମାନ—ଦୃଢ଼ ଓ ସୁସ୍ଥାପିତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନେ ସ୍ଥିର ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ଦୂରକୁ ହଟାଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହିପରି ଉଚ୍ଚ ମନର ସ୍ଥାପିତ ଆଲୋକ ଆମ ଭିତରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼େ ନାହିଁ।

Mantra 10

अपामूर्मिर्मदन्निव स्तोम इन्द्राजिरायते । वि ते मदा अराजिषुः ॥

ଜଳମାନଙ୍କର ଉଛ୍ଛ୍ୱାସିତ ତରଙ୍ଗ ପରି ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ, ସ୍ତୋତ୍ର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଧାଉଛି; ଏବଂ ତୁମ ‘ମଦ’ (ଆନନ୍ଦୋନ୍ମାଦ) ଦୀପ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ—ସତ୍ତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ଆନନ୍ଦଶକ୍ତିମାନ।

Mantra 11

त्वं हि स्तोमवर्धन इन्द्रास्युक्थवर्धनः । स्तोतॄणामुत भद्रकृत् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ହିଁ ସ୍ତୋତ୍ରର ବର୍ଧକ ଓ ଉକ୍ଥ (ପ୍ରେରିତ ବଚନ)ର ବର୍ଧକ; ଏବଂ ସ୍ତୋତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ କଲ୍ୟାଣକର୍ତ୍ତା ହୁଅ।

Mantra 12

इन्द्रमित्केशिना हरी सोमपेयाय वक्षतः । उप यज्ञं सुराधसम् ॥

ସୋମପେୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘକେଶୀ ଦୁଇ ହରି (ଅଶ୍ୱ) ବହନ କରନ୍ତି—ସୁରାଧସ, ସତ୍ୟ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ଦିଗକୁ।

Mantra 13

अपां फेनेन नमुचेः शिर इन्द्रोदवर्तयः । विश्वा यदजयः स्पृधः ॥

ଜଳର ଫେନ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ନମୁଚିର ଶିରକୁ ଗୁଡ଼ାଇ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲ; ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତ ସ୍ପୃଧଃ—ଶତ୍ରୁତାପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଘର୍ଷମାନଙ୍କୁ—ଜୟ କଲ।

Mantra 14

मायाभिरुत्सिसृप्सत इन्द्र द्यामारुरुक्षतः । अव दस्यूँरधूनुथाः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ମାୟାମାନେ—ପ୍ରକାଶମୟ କୌଶଳ-ଶକ୍ତି—ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗମନ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରି ଚେତନାର ଦ୍ୟାମ୍ (ଆକାଶ) ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲ; ଏବଂ ଦସ୍ୟୁମାନଙ୍କୁ—ଆତ୍ମାର ଅଗ୍ରଗତିକୁ ଅବରୋଧ କରୁଥିବା ଅନ୍ଧକାରମୟ ବାଧକମାନଙ୍କୁ—ତୁମେ ତଳେ ପକାଇ କମ୍ପାଇ ଦୂର କଲ।

Mantra 15

असुन्वामिन्द्र संसदं विषूचीं व्यनाशयः । सोमपा उत्तरो भवन् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅସୁନ୍ୱା—ଯଜ୍ଞ ନ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ—ବାଙ୍କା ଗତିର ବିଷୂଚୀ ସଂସଦକୁ ଭାଙ୍ଗି ଛିଟାଇଦେଲ; ସୋମପା ହୋଇ ତୁମେ ଉତ୍ତରୋ—ଉଚ୍ଚତର ଜୟଶକ୍ତି—ରୂପେ ଭବିଲ।