Sukta 12

Mantra 1

य इन्द्र सोमपातमो मदः शविष्ठ चेतति । येना हंसि न्यत्रिणं तमीमहे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମପାନରେ ପରମୋତ୍ତମ, ସେଇ ମଦ (ଉଲ୍ଲାସ-ଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅତିଶକ୍ତିମାନ, ତୁମ ଚେତନା ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ; ଏବଂ ସେଇ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଆଲୋକଭକ୍ଷକକୁ ଆଘାତ କରି ତଳେ ପକାଇ ଦୂରେ ଛାଡ଼ିଦେଉ। ସେଇ ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ଆମେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁ।

Mantra 2

येना दशग्वमध्रिगुं वेपयन्तं स्वर्णरम् । येना समुद्रमाविथा तमीमहे ॥

ଯେ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଦଶଗ୍ୱକୁ—ଦୃଢ଼ଭାବେ ଧାରିତ, ପ୍ରକାଶ ଆଣୁଥିବା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରକୁ—କମ୍ପିତ କରିଥିଲ, ଏବଂ ଯେ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରସଦୃଶ ଆଧାରକୁ ପାର କରାଇବାରେ ସହାୟତା କରିଥିଲ—ସେଇ ତୁମ ପରାକ୍ରମକୁ ଆମେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ।

Mantra 3

येन सिन्धुं महीरपो रथाँ इव प्रचोदयः । पन्थामृतस्य यातवे तमीमहे ॥

ଯେ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ସିନ୍ଧୁର ମହା ଜଳଧାରାମାନଙ୍କୁ ରଥମାନଙ୍କ ପରି ଚାଳିତ କରି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତାଳତାରେ ପ୍ରେରିତ କଲ, ଏବଂ ଋତର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ପଥ ଖୋଲିଦେଲ—ସେଇ ତୁମ ବଳକୁ ଆମେ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛୁ।

Mantra 4

इमं स्तोममभिष्टये घृतं न पूतमद्रिवः । येना नु सद्य ओजसा ववक्षिथ ॥

ଆମ ଅଭିଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ଓ ବିଜୟ ପାଇଁ, ହେ ଅଦ୍ରିବଃ (ପେଷଣଶିଳାଧାରୀ), ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କର—ଶୁଦ୍ଧିକୃତ ଘୃତ ପରି ପରିଶୁଦ୍ଧ; ଏହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଓଜସରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ ଏବଂ ଆମକୁ ଆଗକୁ ବହନ କର।

Mantra 5

इमं जुषस्व गिर्वणः समुद्र इव पिन्वते । इन्द्र विश्वाभिरूतिभिर्ववक्षिथ ॥

ହେ ଗିର୍ବଣ ଇନ୍ଦ୍ର! ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଗ୍ରହଣ କର; ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ଉଛ୍ଛ୍ୱାସିତ ହୋଇ ଫୁଲିଉଠେ, ସେପରି ସମସ୍ତ ସହାୟ–ରକ୍ଷାରୂପ ‘ଊତି’ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧି ପାଅ।

Mantra 6

यो नो देवः परावतः सखित्वनाय मामहे । दिवो न वृष्टिं प्रथयन्ववक्षिथ ॥

ଯେ ଦେବତାକୁ ଆମେ ପରାବତରୁ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ—ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷା ପରି ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିବା—ସେ ଆମ ପାଇଁ ବଳବାନ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧି ପାଉ, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରବାହକୁ ବିସ୍ତାର କରୁ।

Mantra 7

ववक्षुरस्य केतवो उत वज्रो गभस्त्योः । यत्सूर्यो न रोदसी अवर्धयत् ॥

ତାହାର କିରଣମାନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ, ଏବଂ ହସ୍ତଦ୍ୱୟରେ ଥିବା ବଜ୍ର ମଧ୍ୟ; ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ଦୁଇ ଲୋକ—‘ରୋଦସୀ’—କୁ ବିସ୍ତାର କରି ବଢ଼ାଇଲା।

Mantra 8

यदि प्रवृद्ध सत्पते सहस्रं महिषाँ अघः । आदित्त इन्द्रियं महि प्र वावृधे ॥

ହେ ସତ୍ପତେ, ମହା-ବୃଦ୍ଧ! ଯଦି ତୁମେ ହଜାର ଉଗ୍ର ଆକ୍ରମଣକାରୀଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥାଅ, ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ—ତୁମର ଅଧିପତ୍ୟ-ଶକ୍ତି—ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଓ ମହାନ ହୋଇ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି।

Mantra 9

इन्द्रः सूर्यस्य रश्मिभिर्न्यर्शसानमोषति । अग्निर्वनेव सासहिः प्र वावृधे ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଶ୍ମିମାନଙ୍କ ସହିତ ସରିଆସୁଥିବା ଅନ୍ଧକାର-ଛାୟାକୁ ଶୁଷ୍କ କରି କ୍ଷୀଣ କରେ; ଏବଂ ଅଗ୍ନି ବନରେ ବିଜୟୀ ବଳ ପରି ମହାବଳରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ।

Mantra 10

इयं त ऋत्वियावती धीतिरेति नवीयसी । सपर्यन्ती पुरुप्रिया मिमीत इत् ॥

ଏହା ତୁମର ଋତ୍ୱିୟାବତୀ—ଋତୁ ଓ ଯଜ୍ଞବିଧି-ଋତରେ ସମୃଦ୍ଧ—ସଦା ନୂତନ ଧୀତି ଆଗକୁ ଗତି କରେ; ବହୁଜନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ଉପାସନାରେ ନିରତ; ଏବଂ ସେଇ (ଆମ ପାଇଁ) ସତ୍ୟ ଭାଗମାନଙ୍କୁ ମାପି ବଣ୍ଟନ କରେ।

Mantra 11

गर्भो यज्ञस्य देवयुः क्रतुं पुनीत आनुषक् । स्तोमैरिन्द्रस्य वावृधे मिमीत इत् ॥

ଯଜ୍ଞର ଦେବୟୁ (ଦେବଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା) ଗର୍ଭ କ୍ରତୁକୁ ନିରନ୍ତର ପବିତ୍ର କରେ; ସ୍ତୋତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ—ଏବଂ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ସେ ଯଥୋଚିତ ମାପ-ରଚନାକୁ ମାପି ସ୍ଥାପନ କରେ।

Mantra 12

सनिर्मित्रस्य पप्रथ इन्द्रः सोमस्य पीतये । प्राची वाशीव सुन्वते मिमीत इत् ॥

ମିତ୍ରଙ୍କ ସୌହାର୍ଦ୍ୟର ସମନ୍ୱୟରେ ଲାଭଦାୟକ ଶକ୍ତି ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି; ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମପାନ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଯାଆନ୍ତି—ସୁନ୍ୱତ (ସୋମ ଚାପୁଥିବା) ଦିଗକୁ ପ୍ରାଚୀ ବାଶୀ (ଆହ୍ୱାନ-ଧ୍ୱନି) ପରି ଧାଉଥିବା; ସତ୍ୟସତ୍ୟ ସେ ସିଦ୍ଧିକୁ ମାପି ବଣ୍ଟନ କରନ୍ତି।

Mantra 13

यं विप्रा उक्थवाहसोऽभिप्रमन्दुरायवः । घृतं न पिप्य आसन्यृतस्य यत् ॥

ଯାହାଙ୍କ ଦିଗକୁ ବିପ୍ରମାନେ—ଉକ୍ଥବାହସ (ଉନ୍ନତ ବାଣୀର ବାହକ), ପଥ ଖୋଜୁଥିବା—ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଅଭିପ୍ରମନ୍ଦୁର ଭାବେ ଧାଉଥାନ୍ତି; ସେ ଘୃତ ପରି ପାନ କରିଛନ୍ତି—ଋତର ବଜ୍ରାସନ, ସେହି ସତ୍ୟ-କ୍ରମର ଆଧାର।

Mantra 14

उत स्वराजे अदितिः स्तोममिन्द्राय जीजनत् । पुरुप्रशस्तमूतय ऋतस्य यत् ॥

ଏବଂ ସ୍ୱରାଜ (ସ୍ୱୟଂ-ଶାସକ) ନିମିତ୍ତେ ଅଦିତି ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସ୍ତୋମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ—ବହୁ-ପ୍ରଶଂସିତ, ସହାୟତା ପାଇଁ—ଋତ (ସତ୍ୟ-ବ୍ୟବସ୍ଥା)ର ଯତ୍ ତାହା।

Mantra 15

अभि वह्नय ऊतयेऽनूषत प्रशस्तये । न देव विव्रता हरी ऋतस्य यत् ॥

ବହ୍ନୟଃ (ଅଗ୍ନି-ବାହକ) ସହାୟତା ପାଇଁ, ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଡାକିଉଠିଲେ। ହେ ଦେବ, ତୁମର ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ) ଅଶ୍ୱ ବ୍ରତରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ—ଋତର ଯତ୍‌ରେ (ଚଳନ୍ତି)।

Mantra 16

यत्सोममिन्द्र विष्णवि यद्वा घ त्रित आप्त्ये । यद्वा मरुत्सु मन्दसे समिन्दुभिः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ କର, କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିଶାଳ ପଦକ୍ରମରେ, କିମ୍ବା ତ୍ରିତ ଆପ୍ତ୍ୟ ସହ, କିମ୍ବା ମରୁତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—ଏଠାରେ ଇନ୍ଦୁ-ବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ସହ ତୁମେ ସଙ୍ଗେସଙ୍ଗେ ହର୍ଷିତ ହେଉ।

Mantra 17

यद्वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन्दसे । अस्माकमित्सुते रणा समिन्दुभिः ॥

ହେ ଶକ୍ର! ଯଦି ତୁମେ ଦୂର ପରାବତିରେ, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ କରୁଥାଅ—ତଥାପି ଆମ ପିଷିତ ସୋମରେ, ହେ ରଣବୀର, ବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ହର୍ଷ କର।

Mantra 18

यद्वासि सुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि समिन्दुभिः ॥

ଅଥବା, ହେ ସତ୍ପତେ, ତୁମେ ସୋମ ପିଷୁଥିବାର ବୃଦ୍ଧିକାରକ, ଯଜମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ; କିମ୍ବା ଯାହାର ଉକ୍ଥରେ ତୁମେ ରମଣ କର—ତେବେ ଏଠାରେ ବିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ହର୍ଷ କର।

Mantra 19

देवंदेवं वोऽवस इन्द्रमिन्द्रं गृणीषणि । अधा यज्ञाय तुर्वणे व्यानशुः ॥

ତୁମମାନଙ୍କର ଅବସ (ସହାୟ) ପାଇଁ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ, ଇନ୍ଦ୍ରକୁ—ଦେବକୁ ସଦା ନବନବ ଭାବେ—ବାରମ୍ବାର ସ୍ତୁତି କରିବା; ତାପରେ ତୁର୍ବଣ (ବେଗବାନ) ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସେମାନେ ବ୍ୟାପକ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

Mantra 20

यज्ञेभिर्यज्ञवाहसं सोमेभिः सोमपातमम् । होत्राभिरिन्द्रं वावृधुर्व्यानशुः ॥

ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞବାହକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେମାନେ ବୃଦ୍ଧି କରନ୍ତି; ସୋମମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୋମପାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାତା ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ବିସ୍ତାର କରନ୍ତି; ଏବଂ ହୋତ୍ରା—ଆହ୍ୱାନ-ଶକ୍ତି—ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରକଟତାରେ ପ୍ରବେଶ କରାନ୍ତି।

Mantra 21

महीरस्य प्रणीतयः पूर्वीरुत प्रशस्तयः । विश्वा वसूनि दाशुषे व्यानशुः ॥

ମହାନ ଅଟେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଣୀତି—ତାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ—ଏବଂ ପୁରାତନ ଅଟେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ; ମହାନ ଅଟେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଶସ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ। ଦାଶୁଷେ—ଦାତାକୁ—ସେ ସମସ୍ତ ବସୁ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି, ପ୍ରକଟ କରି ଆଣିଦିଅନ୍ତି।

Mantra 22

इन्द्रं वृत्राय हन्तवे देवासो दधिरे पुरः । इन्द्रं वाणीरनूषता समोजसे ॥

ବୃତ୍ର—ଆବରଣକାରୀକୁ—ହନନ କରିବା ପାଇଁ ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଗ୍ରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏବଂ ବାଣୀମାନେ—ପ୍ରେରିତ ଉଚ୍ଚାରଣ—ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଳ ସହ ଏକତ୍ୱରେ ଗାନ କଲେ, ଯେପରି ଶକ୍ତି ସଂଗୃହୀତ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହୁଏ।

Mantra 23

महान्तं महिना वयं स्तोमेभिर्हवनश्रुतम् । अर्कैरभि प्र णोनुमः समोजसे ॥

ଆମେ ମହିମାରେ ମହାନ ସେଇ ବିଶାଳଙ୍କୁ—ହବନଶ୍ରୁତ (ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣୁଥିବା)ଙ୍କୁ—ସ୍ତୋମ (ସ୍ତୁତି) ଦ୍ୱାରା ଆଗେଇ ଧକ୍କା ଦେଉଛୁ; ଅର୍କ (ପ୍ରକାଶମୟ ସ୍ତୁତି) ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେରିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ସମୋଜସେ (ଏକତ୍ରିତ, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବଳ) ଭିତରେ ସଂଘଟିତ କରୁଛୁ।

Mantra 24

न यं विविक्तो रोदसी नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । अमादिदस्य तित्विषे समोजसः ॥

ଦୁଇ ଲୋକ (ରୋଦସୀ) ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିପାରେ ନାହିଁ; ନା ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ମଧ୍ୟ-ପ୍ରଦେଶଗୁଡ଼ିକ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପୃଥକ କରିପାରେ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରୁ ହିଁ ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତ ତୀବ୍ରତା ସମୋଜସଃ (ଏକମାତ୍ର ବଳ) ଭାବେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।

Mantra 25

यदिन्द्र पृतनाज्ये देवास्त्वा दधिरे पुरः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧର ଚାପରେ ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ସ୍ଥାପିଲେ, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଦୁଇ ହର୍ୟତ (ଉତ୍ସୁକ) ହରି (ବେ ରଙ୍ଗର ଅଶ୍ୱ) ତୁମକୁ ଆଗକୁ ବହିନେଇଗଲେ।

Mantra 26

यदा वृत्रं नदीवृतं शवसा वज्रिन्नवधीः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

ଯେତେବେଳେ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମେ ନିଜ ଶବସା (ବଳ) ଦ୍ୱାରା ନଦୀମାନଙ୍କୁ ଅବରୋଧ କରିଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲ, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଉତ୍ସୁକ ହର୍ୟତ (ବେ) ଅଶ୍ୱଯୁଗଳ ତୁମକୁ ଆଗେଇ ନେଲା।

Mantra 27

यदा ते विष्णुरोजसा त्रीणि पदा विचक्रमे । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

ଯେତେବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଓଜସା (ଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା ତିନି ପଦ ବିସ୍ତାର କରି ପଦକ୍ଷେପ କଲେ, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଉତ୍ସୁକ ହର୍ୟତ (ବେ) ଅଶ୍ୱଯୁଗଳ ତୁମକୁ ଆଗେଇ ନେଲା।

Mantra 28

यदा ते हर्यता हरी वावृधाते दिवेदिवे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

ଯେତେବେଳେ ତୁମର ଉତ୍ସୁକ ହର୍ୟତ (ବେ) ଅଶ୍ୱଯୁଗଳ ଦିନେଦିନେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ସମସ୍ତ ଭୁବନ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଧାରିତ ଓ ନିୟମିତ ହୋଇ ରହେ।

Mantra 29

यदा ते मारुतीर्विशस्तुभ्यमिन्द्र नियेमिरे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

ଯେତେବେଳେ ମରୁତ-ଗଣ—ଝଡ଼-ଶକ୍ତିର ଲୋକସମୂହ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଯୋଗ କରନ୍ତି (ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି), ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୁବନ ନିୟମିତ ଓ ସମନ୍ୱିତ ହୁଏ।

Mantra 30

यदा सूर्यममुं दिवि शुक्रं ज्योतिरधारयः । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ—ଶୁଦ୍ଧ, ଦୀପ୍ତ ଜ୍ୟୋତିକୁ—ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସ୍ଥାପନ କଲ, ସେତେବେଳେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଶକ୍ତି ଅଧୀନରେ ସମସ୍ତ ଭୁବନ ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱ-ସ୍ଥିତିମାନେ ଯଥାକ୍ରମ ଓ ସଂଯମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

Mantra 31

इमां त इन्द्र सुष्टुतिं विप्र इयर्ति धीतिभिः । जामिं पदेव पिप्रतीं प्राध्वरे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୁସଂଗଠିତ ସ୍ତୁତିକୁ ବିପ୍ର (ଋଷି) ନିଜ ପ୍ରେରିତ ଧୀତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗତି ଦିଅନ୍ତି—ଆତ୍ମୀୟ ପରି ପଦେ ପଦେ ପୋଷଣ କରି—ଅନ୍ତର୍ୟଜ୍ଞର ପଥରେ ଆଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।

Mantra 32

यदस्य धामनि प्रिये समीचीनासो अस्वरन् । नाभा यज्ञस्य दोहना प्राध्वरे ॥

ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଧାମରେ, ସମ୍ୟକ୍ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରିଥିବା (ଋତ୍ୱିଜ) ଏକାସାଥି ନାଦ କଲେ—ସେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞର ନାଭିସ୍ଥାନର ଦୋହନ ଗାଈମାନେ ଧାରା ବହାଇଲେ, ଅଧ୍ୱର-ଗତିରେ ଆଗକୁ ଧାଉଥିଲେ।

Mantra 33

सुवीर्यं स्वश्व्यं सुगव्यमिन्द्र दद्धि नः । होतेव पूर्वचित्तये प्राध्वरे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ସୁବୀର୍ୟ, ସ୍ୱଶ୍ୱ୍ୟ, ସୁଗବ୍ୟ—ବୀରବଳ, ଅଶ୍ୱବଳ, ଗୋସମୃଦ୍ଧି—ଦାନ କର; ପୁରାତନ-ଚିତ୍ତ ହୋତୃ ପରି, ଅଧ୍ୱର-ଯାତ୍ରାରେ ତାହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଗକୁ ପ୍ରେରଣ କର।