Sukta 56

Mantra 1

क ईं व्यक्ता नरः सनीळा रुद्रस्य मर्या अध स्वश्वाः ॥

କିଏ ସେମାନେ—ପ୍ରକଟ ଶକ୍ତିମାନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ବୀର ପୁରୁଷ, ଏକେ ନୀଡ଼ରେ ସହବାସୀ, ଏବେ ନିଜ ଦ୍ରୁତ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ସହ? ଯେମାନେ ଏକ ଶକ୍ତି ହୋଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ କିଏ?

Mantra 2

नकिर्ह्येषां जनूंषि वेद ते अङ्ग विद्रे मिथो जनित्रम् ॥

କେହି ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ ନାହିଁ; ତଥାପି, ହେ ସଖା, ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଏକାପର ଜନନକୁ ଜାଣନ୍ତି। ରହସ୍ୟରେ ଜନ୍ମିତ ସେ ଶକ୍ତିମାନେ ପରସ୍ପର ଜ୍ଞାନ ଓ ଏକମତରେ ଗତି କରନ୍ତି।

Mantra 3

अभि स्वपूभिर्मिथो वपन्त वातस्वनसः श्येना अस्पृध्रन् ॥

ନିଜ ଶୁଦ୍ଧିକାରକ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପରସ୍ପର ଉପରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି; ବାତର ଗର୍ଜନ-ସଦୃଶ ଧ୍ୱନିବାହୀ ଶ୍ୟେନମାନଙ୍କ ପରି ସେମାନେ ଆଗକୁ ଧାଉଛନ୍ତି—ଅସ୍ପୃଧ୍ର, ଅପ୍ରତିହତ। ଦୀପ୍ତ, ଦ୍ରୁତ ଆକ୍ରମଣର ଶକ୍ତିମାନେ ପଥକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି।

Mantra 4

एतानि धीरो निण्या चिकेत पृश्निर्यदूधो मही जभार ॥

ଏହି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନମାନଙ୍କରେ ଧୀର, ଅଚଳ ଦ୍ରଷ୍ଟା-ଋଷି ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନେ—ଯେତେବେଳେ ବିଶାଳ ମାତା ପୃଶ୍ନି ସେଇ ଅଉଧ (ପୋଷଣର ଉତ୍ସ) ଧାରଣ କଲେ।

Mantra 5

सा विट् सुवीरा मरुद्भिरस्तु सनात्सहन्ती पुष्यन्ती नृम्णम् ॥

ମରୁତମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ଭିଟ୍ (କୁଳ-ନିବାସ) ସୁବୀର ହେଉ—ବୀରପୁତ୍ରସମୃଦ୍ଧ ହେଉ; ପ୍ରାଚୀନକାଳରୁ ସହି ଅଟୁଟ ରହି, ବିଜୟୀ ହୋଇ, ନୃମ୍ଣ (ପୁରୁଷବଳ ଓ ତେଜସ୍ବୀ ପରାକ୍ରମ)କୁ ପୋଷଣ କରୁ।

Mantra 6

यामं येष्ठाः शुभा शोभिष्ठाः श्रिया सम्मिश्ला ओजोभिरुग्राः ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଯାତ୍ରାର ଯାମରେ ତୁମେ ହିଁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ—ଶୁଭ, ସର୍ବାଧିକ ଶୋଭନ; ଶ୍ରୀ (ଐଶ୍ୱର୍ୟ-ତେଜ) ସହ ସମ୍ମିଶ୍ର, ଏବଂ ଓଜସ୍‌ରେ ଉଗ୍ର, ଭୟଙ୍କର।

Mantra 7

उग्रं व ओजः स्थिरा शवांस्यधा मरुद्भिर्गणस्तुविष्मान् ॥

ହେ (ମରୁତମାନେ), ତୁମ ତେଜ ଉଗ୍ର; ତୁମ ବଳ ଦୃଢ଼। ତେବେ ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ତୁମ ଗଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ହୁଏ।

Mantra 8

शुभ्रो वः शुष्मः क्रुध्मी मनांसि धुनिर्मुनिरिव शर्धस्य धृष्णोः ॥

ହେ (ମରୁତମାନେ), ତୁମ ଶୁଷ୍ମ (ପ୍ରେରକ ବଳ) ଶୁଦ୍ଧ-ଦୀପ୍ତ, କ୍ରୋଧୀ ଓ ବେଗବାନ; ଏହା ଧୃଷ୍ଣ (ଧୈର୍ୟଶାଳୀ) ଶର୍ଧ (ଦଳ)ର ମନକୁ ଧୁନି-ମୁନି ପରି—ଉନ୍ମାଦିତ ଋଷି ପରି—କମ୍ପାଇ ଦିଏ।

Mantra 9

सनेम्यस्मद्युयोत दिद्युं मा वो दुर्मतिरिह प्रणङ्नः ॥

ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ହଂକାଇ ଦିଅ ସେ ଝଲମଲା ପ୍ରହାରକୁ; ଏବଂ ଏଠାରେ ଦୁର୍ମତି (ଦୁର୍ଭାବ) ଆମ ଉପରେ ପଡ଼ି ଆମକୁ ନ ପତିତ କରୁ।

Mantra 10

प्रिया वो नाम हुवे तुराणामा यत्तृपन्मरुतो वावशानाः ॥

ହେ ତ୍ୱରିତମାନେ! ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ନାମ ନେଇ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି, ଯେପରି ତୁମେ ଆସ—ହେ ମରୁତମାନେ, ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସୁକ—ଏବଂ ତୃପ୍ତ ହେଉ।

Mantra 11

स्वायुधास इष्मिणः सुनिष्का उत स्वयं तन्वः शुम्भमानाः ॥

ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜ, ଉଗ୍ର ବେଗଶାଳୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିଷ୍କରେ ସୁଶୋଭିତ; ଏବଂ ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜ ଦେହକୁ ଶୋଭିତ କରନ୍ତି।

Mantra 12

शुची वो हव्या मरुतः शुचीनां शुचिं हिनोम्यध्वरं शुचिभ्यः । ऋतेन सत्यमृतसाप आयञ्छुचिजन्मानः शुचयः पावकाः ॥

ହେ ମରୁତମାନେ! ଶୁଚିମାନଙ୍କର ଶୁଚି ହବ୍ୟ ତୁମର; ଶୁଚିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଶୁଚି ଅଧ୍ୱର (ଯଜ୍ଞକ୍ରିୟା)କୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କରୁଛି। ଋତ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସତ୍ୟ ପାଖକୁ ଆସ—ହେ ଋତସାପ (ଋତରେ ବିଜୟୀ)—ଶୁଚିଜନ୍ମା, ଶୁଚି, ପାବକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତାମାନେ।

Mantra 13

अंसेष्वा मरुतः खादयो वो वक्षस्सु रुक्मा उपशिश्रियाणाः । वि विद्युतो न वृष्टिभी रुचाना अनु स्वधामायुधैर्यच्छमानाः ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମ ଅଂଶ (କାନ୍ଧ) ଉପରେ ଦଂଶକ (ଆୟୁଧ) ବାନ୍ଧା ଅଛି; ତୁମ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତେଜ ଆଶ୍ରିତ। ବର୍ଷା ସହ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ତୁମେ ନିଜ ସ୍ୱଧା/ସ୍ୱଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ଗତି କର, ଆୟୁଧମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଅଗ୍ରସର ହୁଅ।

Mantra 14

प्र बुध्न्या व ईरते महांसि प्र नामानि प्रयज्यवस्तिरध्वम् । सहस्रियं दम्यं भागमेतं गृहमेधीयं मरुतो जुषध्वम् ॥

ତୁମ ଗଭୀର-ଆଧାରିତ ମହିମାମାନେ ଅଗ୍ରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୁଅନ୍ତି; ହେ ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟମାନେ, ତୁମ ନାମମାନେ ସର୍ବତ୍ର ପ୍ରସାରିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ମରୁତମାନେ, ଗୃହମେଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ହଜାରଗୁଣ ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଏହି ଗୃହସ୍ଥ-ଭାଗକୁ ଗ୍ରହଣ କର।

Mantra 15

यदि स्तुतस्य मरुतो अधीथेत्था विप्रस्य वाजिनो हवीमन् । मक्षू रायः सुवीर्यस्य दात नू चिद्यमन्य आदभदरावा ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଯଦି ତୁମେ ଏଭଳି ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା—ପ୍ରେରିତ, ବାଜୀ ଯଜମାନଙ୍କ ହବିଷ୍ୟକୁ—ଶ୍ରବଣ/ଗ୍ରହଣ କର, ତେବେ ଶୀଘ୍ର ଶୂରବୀର୍ୟ-ସମୃଦ୍ଧିର ଧନ ଦିଅ; ଦାତାକୁ ତ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ କେହି କ୍ଷୀଣ କରିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 16

अत्यासो न ये मरुतः स्वञ्चो यक्षदृशो न शुभयन्त मर्याः । ते हर्म्येष्ठाः शिशवो न शुभ्रा वत्सासो न प्रक्रीळिनः पयोधाः ॥

ଦ୍ରୁତ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଧାବକମାନଙ୍କ ପରି, ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ଗତି କରୁଥିବା ମରୁତମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦର୍ଶନମାନଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି; ଯୁବ ବୀରମାନେ ଭାବକୁ ଶୋଭାୟିତ କରନ୍ତି। ଘରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପରି, ଦୁଧରେ ସମୃଦ୍ଧ ଖେଳୁଥିବା ବଛଡ଼ାମାନଙ୍କ ପରି, ସେମାନେ ଆମ ଭିତରେ ପୋଷକ ଶକ୍ତିକୁ ଢାଳନ୍ତି।

Mantra 17

दशस्यन्तो नो मरुतो मृळन्तु वरिवस्यन्तो रोदसी सुमेके । आरे गोहा नृहा वधो वो अस्तु सुम्नेभिरस्मे वसवो नमध्वम् ॥

ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆମ ପଥକୁ ବିସ୍ତାର କରୁଥିବା ମରୁତମାନେ ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଳୁ ହେଉନ୍ତୁ; ଦୁଇ ଲୋକ—ରୋଦସୀ—କୁ ସେବା କରୁଥିବା ସେ ସୁନ୍ଦରମାନେ। ଆମଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁ ଗୋହା (ଆଲୋକହନ୍ତା) ଓ ନୃହା (ପ୍ରାଣ/ଆତ୍ମହନ୍ତା) ବଧ; ହେ ବସୁମାନେ, ତୁମ ସୁମ୍ନ—ମଙ୍ଗଳପ୍ରେରଣା—ଦ୍ୱାରା ଆମ ପ୍ରତି ସହାୟତାରେ ନମନ କର।

Mantra 18

आ वो होता जोहवीति सत्तः सत्राचीं रातिं मरुतो गृणानः । य ईवतो वृषणो अस्ति गोपाः सो अद्वयावी हवते व उक्थैः ॥

ସତ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯଜ୍ଞରେ ଆସୀନ ହୋତୃ ତୁମକୁ—ହେ ମରୁତମାନେ—ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି; ସତ୍ରାଚୀ ରାତି (ସିଧାଗତି ଦାନ) ପାଇଁ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରି। ଯିଏ ପ୍ରେରକ ବୃଷଣ-ବଳ, ଗୋ (କିରଣ/ଗାଈ)ର ଗୋପା—ରକ୍ଷକ—ଅଟେ, ସେ ଅଦ୍ୱୟାବୀ ସାଧକ ପ୍ରେରିତ ଉକ୍ଥମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି।

Mantra 19

इमे तुरं मरुतो रामयन्तीमे सहः सहस आ नमन्ति । इमे शंसं वनुष्यतो नि पान्ति गुरु द्वेषो अररुषे दधन्ति ॥

ଏହି ମରୁତମାନେ ତୀବ୍ର ବେଗବାନ୍ ଶକ୍ତିକୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି; ଏହି ସହସ୍ରବଳ ମହାବଳକୁ ନମି ନତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିମାନେ ସାଧକର ସ୍ତୁତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁ ଓ କ୍ରୋଧିତ ପାଇଁ ଭାରୀ ଦ୍ୱେଷ—ବିରୋଧୀକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ଭାର—ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

Mantra 20

इमे रध्रं चिन्मरुतो जुनन्ति भृमिं चिद्यथा वसवो जुषन्त । अप बाधध्वं वृषणस्तमांसि धत्त विश्वं तनयं तोकमस्मे ॥

ଏହି ମରୁତମାନେ ଶିଥିଳକୁ ମଧ୍ୟ, ଠୋକର ଖାଉଥିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଚାଲାନ୍ତି—ଯେପରି ବସୁମାନେ ଯଥାଯଥ ଗତିରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ହେ ବୃଷଣମାନେ (ବଳବାନମାନେ), ଅନ୍ଧକାରଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରେ ଠେଲିଦିଅ; ଆମ ମଧ୍ୟରେ ସମଗ୍ର ଗଠନକୁ ସ୍ଥାପନ କର—ଆମ ବଂଶ ଓ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ।

Mantra 21

मा वो दात्रान्मरुतो निरराम मा पश्चाद्दघ्म रथ्यो विभागे । आ नः स्पार्हे भजतना वसव्ये यदीं सुजातं वृषणो वो अस्ति ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମ ଦାନରୁ ଆମକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନି; ରଥମାର୍ଗର ବିଭାଗରେ ଆମକୁ ପଛେ ରଖନି। ହେ ବୃଷଣମାନେ, ବସୁମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛନୀୟ ଧନରେ ଆମକୁ ଭାଗୀ କର—କାରଣ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ସୁଜାତ (ସୁଜନ୍ମ) ଦାନଶକ୍ତି ଅଛି।

Mantra 22

सं यद्धनन्त मन्युभिर्जनासः शूरा यह्वीष्वोषधीषु विक्षु । अध स्मा नो मरुतो रुद्रियासस्त्रातारो भूत पृतनास्वर्यः ॥

ଯେତେବେଳେ ଲୋକେ କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଏକାସାଥି ପ୍ରହାର କରନ୍ତି—ପ୍ରବଳ ପ୍ରବାହମାନେ, ଔଷଧିମାନେ ଓ କୁଳ-ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀର ହୋଇ—ସେତେବେଳେ, ହେ ମରୁତମାନେ, ରୁଦ୍ରଜନ୍ୟମାନେ, ଯୁଦ୍ଧମାନେ ଆମର ରକ୍ଷକ ହେଉ, ହେ ଆର୍ୟ (ଉଦାର) ଜନମାନେ।

Mantra 23

भूरि चक्र मरुतः पित्र्याण्युक्थानि या वः शस्यन्ते पुरा चित् । मरुद्भिरुग्रः पृतनासु साळ्हा मरुद्भिरित्सनिता वाजमर्वा ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ତୁମେ ବହୁ କରିଛ—ତୁମ ପିତୃପାରମ୍ପରିକ ଉକ୍ଥମାନେ, ଯାହା ପୁରାତନ କାଳରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଗାୟିତ ହୋଇଆସିଛି। ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ଉଗ୍ର (ବୀର) ଯୁଦ୍ଧମାନେ ଜୟୀ ହୁଏ; ମରୁତମାନଙ୍କ ସହ ନିଶ୍ଚୟ ଅଶ୍ୱ ବଳର ସମୃଦ୍ଧି—ବାଜ—ଜିତେ।

Mantra 24

अस्मे वीरो मरुतः शुष्म्यस्तु जनानां यो असुरो विधर्ता । अपो येन सुक्षितये तरेमाध स्वमोको अभि वः स्याम ॥

ହେ ମରୁତମାନେ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ବୀର ରହୁ—ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟବସ୍ଥାକାରୀ ସେ ଅସୁର (ପ୍ରଭୁ)। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁନିବାସ ପାଇଁ ଆମେ ଜଳମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା; ତାପରେ ତୁମ ସନ୍ନିଧିରେ ଆମେ ଆମ ନିଜ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିବା।

Mantra 25

तन्न इन्द्रो वरुणो मित्रो अग्निराप ओषधीर्वनिनो जुषन्त । शर्मन्त्स्याम मरुतामुपस्थे यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଆପଃ (ଜଳ), ଔଷଧିମାନେ ଓ ବନିନଃ (ବନର ଅଧିପତିମାନେ) — ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଅର୍ପଣକୁ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଗ୍ରହଣ କରୁନ୍ତୁ। ମରୁତମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥରେ ଆମେ ଶର୍ମ (ଶାନ୍ତି-ଆଶ୍ରୟ) ପାଉ; ଆପଣମାନେ ସ୍ୱସ୍ତିଭିଃ (କଲ୍ୟାଣକାରୀ ମଙ୍ଗଳରେ) ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।