Sukta 27

Mantra 1

इन्द्रं नरो नेमधिता हवन्ते यत्पार्या युनजते धियस्ताः । शूरो नृषाता शवसश्चकान आ गोमति व्रजे भजा त्वं नः ॥

ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପରପାରର ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି ନିଜ ଧିୟାମାନଙ୍କୁ ଯୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଆଧାର ସ୍ଥାପକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି। ହେ ଶୂର, ନୃସାତା (ନରଜୟୀ), ଶବସରେ ଆନନ୍ଦିତ—ଗୋମତୀ ବ୍ରଜରେ, ଜ୍ଞାନର ଦୀପ୍ତ ଗୋବୃନ୍ଦ ସହିତ, ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଗ ଦିଅ।

Mantra 2

य इन्द्र शुष्मो मघवन्ते अस्ति शिक्षा सखिभ्यः पुरुहूत नृभ्यः । त्वं हि दृळ्हा मघवन्विचेता अपा वृधि परिवृतं न राधः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଘବନ, ତୁମର ଯେ ଶୁଷ୍ମ (ଉତ୍କଟ ବଳ) ଅଛି—ହେ ପୁରୁହୂତ, ତାହାକୁ ଆମ ସଖାମାନଙ୍କୁ, ତୁମକୁ ବହୁବାର ଡାକୁଥିବା ନରଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଶିଖାଅ। କାରଣ ତୁମେ ଦୃଢ଼, ହେ ମଘବନ, ବିଶାଳ ବିଚେତା; ପରିବୃତ ହୋଇ ବନ୍ଦ ଥିବା ରାଧ (ଧନ)କୁ ବଢ଼ାଇ ବାହାର କର।

Mantra 3

इन्द्रो राजा जगतश्चर्षणीनामधि क्षमि विषुरूपं यदस्ति । ततो ददाति दाशुषे वसूनि चोदद्राध उपस्तुतश्चिदर्वाक् ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଚର୍ଷଣୀଜନଙ୍କ ଚଳମାନ ଜଗତର ରାଜା; ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାହା କିଛି ବିଷୁରୂପ (ବିଭିନ୍ନ ରୂପ) ଅଛି, ସେ ସବୁ ଉପରେ ସେ ଅଧି ଶାସନ କରନ୍ତି। ସେହି ସାମ୍ରାଜ୍ୟରୁ ସେ ଦାଶୁଷ (ଦାନକର୍ତ୍ତା)କୁ ବସୁମାନ ଦିଅନ୍ତି; ତଳଦିଗରୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି ପାଇଲେ ସୁଦ୍ଧା, ସେ ରାଧ (ଦାନ/ବର)କୁ ଆମ ପ୍ରତି ଚୋଦନା କରନ୍ତି।

Mantra 4

नू चिन्न इन्द्रो मघवा सहूती दानो वाजं नि यमते न ऊती । अनूना यस्य दक्षिणा पीपाय वामं नृभ्यो अभिवीता सखिभ्यः ॥

ଏବେ ମଧ୍ୟ ଦାନଶୀଳ ମହାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର—ଆମ ସଂଯୁକ୍ତ ଆହ୍ୱାନ-ସ୍ତୁତିରେ—ଆମ ଉତ୍ତି ପାଇଁ ବଳର ସମୃଦ୍ଧି (ବାଜ)କୁ ନିୟମିତ କରି ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣା ଅକ୍ଷୟ; ସେ ଫୁଲି-ବଢ଼ିଯାଏ—ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛିତ ଶୁଭ ଆଣେ, ଏବଂ ଖୋଜୁଥିବା ସଖମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।

Mantra 5

नू इन्द्र राये वरिवस्कृधी न आ ते मनो ववृत्याम मघाय । गोमदश्वावद्रथवद्व्यन्तो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଆମକୁ ବିଶାଳ ଓ ମୁକ୍ତ ଅବକାଶ (ବରିବସ୍) ସୃଷ୍ଟି କର; ହେ ମଘବନ୍, ଆମ ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରୁ। ଗୋମତ୍, ଅଶ୍ୱାବତ୍, ରଥବତ୍ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇ—ହେ ଆନନ୍ଦର ଶକ୍ତିମାନେ—ତୁମେ ସଦା ସ୍ୱସ୍ତିରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।