Sukta 16

Mantra 1

एना वो अग्निं नमसोर्जो नपातमा हुवे । प्रियं चेतिष्ठमरतिं स्वध्वरं विश्वस्य दूतममृतम् ॥

ଏହି ନମସ୍କାରରେ ମୁଁ ତୁମ ହିତାର୍ଥେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ—ଊର୍ଜାର ନପାତ, ପ୍ରିୟ, ଚେତନାରେ ସର୍ବାଧିକ ବିବେକୀ, ସ୍ୱଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞର ନିଶ୍ଚିତ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୂତ, ଅମୃତ (ଅମର)।

Mantra 2

स योजते अरुषा विश्वभोजसा स दुद्रवत्स्वाहुतः । सुब्रह्मा यज्ञः सुशमी वसूनां देवं राधो जनानाम् ॥

ଯେ ଅରୁଷ (ରୁଦ୍ରବର୍ଣ୍ଣ) ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ—ବିଶ୍ୱଭୋଜସମାନଙ୍କୁ—ଯୋଜେ, ସେ ସ୍ୱାହୁତିରେ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ଧାଉଛି। ଯଜ୍ଞ ସୁବ୍ରହ୍ମ ହୁଏ; ବସୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଶମୀ (ଶମନକାରୀ) ହୁଏ; ଜନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବ ରାଧସ୍ (ଦିବ୍ୟ ଦାନ-ସମୃଦ୍ଧି) ହୁଏ।

Mantra 3

उदस्य शोचिरस्थादाजुह्वानस्य मीळ्हुषः । उद्धूमासो अरुषासो दिविस्पृशः समग्निमिन्धते नरः ॥

ଆହ୍ୱାନିତ, ମୀଳ୍ହୁଷ୍ (ଉଦାର ଦାତା)ଙ୍କ ଶୋଚି (ଜ୍ୱାଳା) ଉପରକୁ ଉଠେ। ତାଙ୍କ ଧୂମମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପରକୁ ଉଠନ୍ତି—ଅରୁଷ, ଦିବିସ୍ପୃଶ୍ (ଆକାଶସ୍ପର୍ଶୀ); ଏଭଳି ନରମାନେ (ମାନବୀୟ ଶକ୍ତିମାନ) ଏକାସାଥି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ କରନ୍ତି।

Mantra 4

तं त्वा दूतं कृण्महे यशस्तमं देवाँ आ वीतये वह । विश्वा सूनो सहसो मर्तभोजना रास्व तद्यत्त्वेमहे ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ଆମେ ଦୂତ ଭାବେ କରୁଛୁ—ସର୍ବାଧିକ ଯଶସ୍ବୀ ଦୂତ ଭାବେ; ହବିର ଆସ୍ୱାଦ ପାଇଁ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ। ହେ ସହସର ପୁତ୍ର, ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ମାନବୀୟ ପୋଷଣ-ସମ୍ପଦ—ଯେ ଜୀବନାଧାର ଆମେ ତୁମଠାରୁ ଚାହୁଁଛୁ—ଆମକୁ ଦାନ କର।

Mantra 5

त्वमग्ने गृहपतिस्त्वं होता नो अध्वरे । त्वं पोता विश्ववार प्रचेता यक्षि वेषि च वार्यम् ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଗୃହପତି; ଅଧ୍ୱର ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଆମ ହୋତା। ହେ ବିଶ୍ୱବାର, ପ୍ରଚେତା, ତୁମେ ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା; ଯଜ୍ଞ କର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାର୍ୟ—ଉତ୍ତମ ଧନ-ସମ୍ପଦ (ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ)—ଏଠାକୁ ଆଣ।

Mantra 6

कृधि रत्नं यजमानाय सुक्रतो त्वं हि रत्नधा असि । आ न ऋते शिशीहि विश्वमृत्विजं सुशंसो यश्च दक्षते ॥

ହେ ସୁକ୍ରତୁ, ଯଜମାନ ପାଇଁ ରତ୍ନ (ଧନ-ସମ୍ପଦ) ଗଢ଼ିଦିଅ; କାରଣ ତୁମେ ହିଁ ରତ୍ନଧା। ତୁମ ବିନା କିଛି ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଆମ ପାଇଁ ସମଗ୍ର ଋତ୍ୱିଜ-କର୍ମକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କର—ସୁଶଂସ (ସୁସ୍ତୁତିବାନ) ଏବଂ କର୍ମରେ ଦକ୍ଷ ଯେ ଅଛି ତାହାକୁ।

Mantra 7

त्वे अग्ने स्वाहुत प्रियासः सन्तु सूरयः । यन्तारो ये मघवानो जनानामूर्वान्दयन्त गोनाम् ॥

ହେ ଅଗ୍ନେ, ସ୍ୱାହୁତିଦ୍ୱାରା ଯଥାବିଧି ଅର୍ପିତ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ସୂରିମାନେ ନିବାସ କରୁନ୍ତୁ; ଯେମାନେ ଜନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତା, ଦାନବୀର, ଏବଂ ଗୋମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶାଳ ଉର୍ବର କ୍ଷେତ୍ର—ଆଲୋକ ଓ ଜ୍ଞାନର ଖୋଲା ଚରଣଭୂମି—ପୋଷଣ କରନ୍ତି।

Mantra 8

येषामिळा घृतहस्ता दुरोण आँ अपि प्राता निषीदति । ताँस्त्रायस्व सहस्य द्रुहो निदो यच्छा नः शर्म दीर्घश्रुत् ॥

ଯେମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଘୃତହସ୍ତା ଇଳା ପ୍ରାତଃକାଳେ ଆସି ବସନ୍ତି, ହେ ସହସ୍ୟ (ବଳର ପୁତ୍ର), ସେମାନଙ୍କୁ ବକ୍ର ଦ୍ରୋହୀ ଓ ନିନ୍ଦକ ବାଣୀରୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ, ଆମକୁ ଶର୍ମ—ଆଶ୍ରୟ—ଦିଅ।

Mantra 9

स मन्द्रया च जिह्वया वह्निरासा विदुष्टरः । अग्ने रयिं मघवद्भ्यो न आ वह हव्यदातिं च सूदय ॥

ଆନନ୍ଦଦାୟି ଜିହ୍ୱା ଓ ମୁଖ ସହ, ହବି ବହନକାରୀ, ସର୍ବାଧିକ ବିଦ୍ୱାନ—ହେ ଅଗ୍ନେ, ଦାନବୀରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମ ପାଖକୁ ରୟି (ସମୃଦ୍ଧି) ଆଣ; ଏବଂ ହବ୍ୟଦାନ—ଯଜ୍ଞାର୍ପଣର ଦାନ—କୁ ପ୍ରବର୍ତ୍ତିତ କର।

Mantra 10

ये राधांसि ददत्यश्व्या मघा कामेन श्रवसो महः । ताँ अंहसः पिपृहि पर्तृभिष्ट्वं शतं पूर्भिर्यविष्ठ्य ॥

ଯେମାନେ ସିଦ୍ଧିଦାୟକ କୃପାମାନେ ଓ ଅଶ୍ୱସମ ଦ୍ରୁତ ସମୃଦ୍ଧିର ଶକ୍ତିମାନେ ଦାନ କରନ୍ତି—ବିଶାଳ ଶ୍ରବସ୍ (କୀର୍ତ୍ତି)ର ଆକାଙ୍କ୍ଷାରେ ପ୍ରେରିତ—ତାଙ୍କୁ ତୁମେ କଷ୍ଟ-ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ଯବିଷ୍ଠ (ସବୁଠୁ ଯୁବ) ଅଗ୍ନି, ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ସହ, ପ୍ରକାଶର ଶତ ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।

Mantra 11

देवो वो द्रविणोदाः पूर्णां विवष्ट्यासिचम् । उद्वा सिञ्चध्वमुप वा पृणध्वमादिद्वो देव ओहते ॥

ଦ୍ରବିଣୋଦାଃ ଦେବ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି। ତାହାକୁ ଉପରକୁ ଢାଳ, କିମ୍ବା ଆଉ ଭର; ତେବେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେବ ତୁମକୁ ଆଗକୁ ବହନ କରନ୍ତି—ତୁମର ଭବନ/ବିକାଶକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଦିଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।

Mantra 12

तं होतारमध्वरस्य प्रचेतसं वह्निं देवा अकृण्वत । दधाति रत्नं विधते सुवीर्यमग्निर्जनाय दाशुषे ॥

ତାଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ଅଧ୍ୱର (ଆନ୍ତର ଯଜ୍ଞ)ର ପ୍ରଚେତସ୍ (ପ୍ରବୁଦ୍ଧ) ହୋତାର ଭାବେ, ବହ୍ନି—ଅର୍ପଣ ବହନକାରୀ—ରୂପେ ଗଢ଼ିଲେ। ଅଗ୍ନି ବିଧାତା (ବିଧି ବ୍ୟବସ୍ଥାକାରୀ) ପାଇଁ, ଏବଂ ଦାଶୁଷେ (ଅର୍ପଣକାରୀ) ଜନ ପାଇଁ, ରତ୍ନ—ବୀର୍ୟଭରା ସୁବୀର୍ୟ—ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।