Sukta 67

Mantra 1

इमां धियं सप्तशीर्ष्णीं पिता न ऋतप्रजातां बृहतीमविन्दत् । तुरीयं स्विज्जनयद्विश्वजन्योऽयास्य उक्थमिन्द्राय शंसन् ॥

ଋତରୁ ଜନ୍ମିତ, ବିଶାଳ, ସପ୍ତଶୀର୍ଷିଣୀ ଏହି ଧୀ—ଚିନ୍ତାଶକ୍ତି—ଆମ ପିତା ଆବିଷ୍କାର କଲେ। ଏବଂ ବିଶ୍ୱଜନ୍ୟ ଆୟାସ୍ୟ ଚତୁର୍ଥ (ପଦ/ମାପ)କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଉକ୍ଥକୁ ଘୋଷଣା କରି ସ୍ତୁତି କଲେ।

Mantra 2

ऋतं शंसन्त ऋजु दीध्याना दिवस्पुत्रासो असुरस्य वीराः । विप्रं पदमङ्गिरसो दधाना यज्ञस्य धाम प्रथमं मनन्त ॥

ଋତ (ସତ୍ୟ-ନିୟମ) କୁ ଘୋଷଣା କରି, ଅନ୍ତରେ ସିଧା ଦୀପ୍ତିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଲିତ କରି, ଦିବର ପୁତ୍ରମାନେ—ଅସୁରଙ୍କ ବୀରମାନେ—ପ୍ରେରିତ (ବିପ୍ର) ପଦକୁ ଧାରଣ କଲେ। ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଋଷିଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ଯଜ୍ଞର ପ୍ରଥମ ଧାମ (ନିବାସ/ଆଧାର) କୁ ମନେ ଧାରିଲେ।

Mantra 3

हंसैरिव सखिभिर्वावदद्भिरश्मन्मयानि नहना व्यस्यन् । बृहस्पतिरभिकनिक्रदद्गा उत प्रास्तौदुच्च विद्वाँ अगायत् ॥

ହଂସମାନଙ୍କ ପରି, ଡାକୁଥିବା ସଖାମାନଙ୍କ ସହ, ପାଥରରେ ଗଢ଼ା ବନ୍ଧନଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଛିଟାଇଲେ। ବୃହସ୍ପତି କିରଣ-ଗାମାନଙ୍କୁ (ଆଲୋକର ଗାଈମାନେ) ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଗର୍ଜନ କଲେ; ଏବଂ ବିଦ୍ୱାନ ଉଚ୍ଚରେ ସ୍ତୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାନ କଲେ।

Mantra 4

अवो द्वाभ्यां पर एकया गा गुहा तिष्ठन्तीरनृतस्य सेतौ । बृहस्पतिस्तमसि ज्योतिरिच्छन्नुदुस्रा आकर्वि हि तिस्र आवः ॥

କିରଣମାନେ ଗୁହାରେ ଗୁପ୍ତ ଥିଲେ—ଦୁଇର ପରେ, ତଥାପି ଏକ ମାର୍ଗରେ ଲଭ୍ୟ—ଅନୃତ (ଅସତ୍ୟ)ର ସୀମାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ବୃହସ୍ପତି ଅନ୍ଧକାରରେ ଜ୍ୟୋତି ଖୋଜି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନଙ୍କୁ ଉପରକୁ ଆଣିଲେ; ସେ ତିନି ଆବରଣକୁ ଖୋଲିଦେଲେ।

Mantra 5

विभिद्या पुरं शयथेमपाचीं निस्त्रीणि साकमुदधेरकृन्तत् । बृहस्पतिरुषसं सूर्यं गामर्कं विवेद स्तनयन्निव द्यौः ॥

ପଛକୁ ଫେରି ପଡ଼ିଥିବା ଦୁର୍ଗକୁ ଭେଦି ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାରୁ ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଏକାସାଥି ମୁକ୍ତ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଉଷା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗାମ୍ (କିରଣ) ଓ ଅର୍କ (ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ)କୁ ଆବିଷ୍କାର କଲେ—ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଦ୍ୟୌ (ଆକାଶ) ପରି।

Mantra 6

इन्द्रो वलं रक्षितारं दुघानां करेणेव वि चकर्ता रवेण । स्वेदाञ्जिभिराशिरमिच्छमानोऽरोदयत्पणिमा गा अमुष्णात् ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଗର୍ଜନ ସହିତ ବଳକୁ—ଦୁଘା (ଦୁଧ ଦେଇଥିବା ସମୃଦ୍ଧି)ର ରକ୍ଷକକୁ—ହାତୀ ତାହାର ଶୁଣ୍ଡରେ ଯେପରି ଫାଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ଚିରିଦେଲେ। ସ୍ୱେଦ (ଶ୍ରମ-ତାପ)ରେ ଭରିଥିବା ନିଜ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହ ପୋଷକ ରସ ଖୋଜି, ସେ ପଣିକୁ କାନ୍ଦାଇଲେ ଏବଂ ଗାଃ (କିରଣ/ଗୋ)କୁ ଛିନିନେଲେ।

Mantra 7

स ईं सत्येभिः सखिभिः शुचद्भिर्गोधायसं वि धनसैरदर्दः । ब्रह्मणस्पतिर्वृषभिर्वराहैर्घर्मस्वेदेभिर्द्रविणं व्यानट् ॥

ସତ୍ୟ ଓ ଶୁଚି (ପ୍ରଭାମୟ) ସଖାମାନଙ୍କ ସହ ସେ ‘ଗୋଧାୟସ’ ସଞ୍ଚୟକାରୀକୁ ଧନ-ଭେଦକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ପତି ବୃଷଭ-ସଦୃଶ ବରାହମାନଙ୍କ ସହ ଏବଂ ଘର୍ମ-ସ୍ୱେଦ (ଉତ୍ସାହର ତାପ-ଶ୍ରମ) ସହିତ ଦ୍ରବିଣ (ଧନ-ସମ୍ପଦ)କୁ ସର୍ବତ୍ର ବିସ୍ତାର କଲେ।

Mantra 8

ते सत्येन मनसा गोपतिं गा इयानास इषणयन्त धीभिः । बृहस्पतिर्मिथोअवद्यपेभिरुदुस्रिया असृजत स्वयुग्भिः ॥

ସେମାନେ ସତ୍ୟଭରିତ ମନ ନେଇ ଗୋପତି—ଗୋମାନଙ୍କ ଅଧିପତି—ଙ୍କ ଦିଗକୁ ଗତି କରି, ନିଜ ଧୀ-ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା କିରଣ-ଗୋମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ। ବୃହସ୍ପତି ପରସ୍ପର ନିର୍ଦୋଷ ସହଭାଗ/ପାନଦ୍ୱାରା, ସ୍ୱୟଂ-ୟୁଗ୍ତ ଶକ୍ତିମାନେ ନେଇ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୋହର୍ଦ୍ଦମାନଙ୍କୁ ଉପରକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ।

Mantra 9

तं वर्धयन्तो मतिभिः शिवाभिः सिंहमिव नानदतं सधस्थे । बृहस्पतिं वृषणं शूरसातौ भरेभरे अनु मदेम जिष्णुम् ॥

ଶିବ ମତି/ଧୀ-ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁ; ସାଧାରଣ ଆସନରେ ସିଂହ ପରି ଗର୍ଜନ କରାଉ। ଶୂର-ବିଜୟ ଦେଇଥିବା ବୃଷଭ-ଶକ୍ତି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ—ଯୁଦ୍ଧେ ଯୁଦ୍ଧେ ତାଙ୍କ ଅନୁସରଣରେ—ଜୟଶୀଳ ତାଙ୍କରେ ଆମେ ଆନନ୍ଦ କରୁ।

Mantra 10

यदा वाजमसनद्विश्वरूपमा द्यामरुक्षदुत्तराणि सद्म । बृहस्पतिं वृषणं वर्धयन्तो नाना सन्तो बिभ्रतो ज्योतिरासा ॥

ଯେତେବେଳେ ସେ ସର୍ବରୂପ ବାଜ—ବଳର ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା—ଲାଭ କଲେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ, ଉଚ୍ଚତର ନିବାସସ୍ଥାନମାନଙ୍କୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ବୃଷଭ-ଶକ୍ତି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା ଆମେ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ନାନା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଖରେ ଏକ ଆଲୋକ ଧାରଣ କରୁ—ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ଉଚ୍ଚାର।

Mantra 11

सत्यामाशिषं कृणुता वयोधै कीरिं चिद्ध्यवथ स्वेभिरेवैः । पश्चा मृधो अप भवन्तु विश्वास्तद्रोदसी शृणुतं विश्वमिन्वे ॥

ହେ ବୟୋଧୈ—ବୃଦ୍ଧିଦାତାମାନେ, ଆମ ଆଶୀଷକୁ ସତ୍ୟ କର; କାରଣ ତୁମ ନିଜ ପ୍ରେରଣାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଗାୟକକୁ ମଧ୍ୟ ଧାରଣ କର। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଘାତ ଆମ ପଛେ ପଡ଼ି ଦୂର ହେଉ; ହେ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ, ତାହା ଶୁଣ—ତୁମେ ସମସ୍ତ ଭବନକୁ ଆଗେଇ ନେବାଳା।

Mantra 12

इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य वि मूर्धानमभिनदर्बुदस्य । अहन्नहिमरिणात्सप्त सिन्धून्देवैर्द्यावापृथिवी प्रावतं नः ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ମହା ମହିମାରେ, ମହାନ ଅର୍ଣବ-ସତ୍ତାର ବଳେ, ଅର୍ବୁଦର ମୁଣ୍ଡକୁ ଫାଟି ଖୋଲିଦେଲା। ସେ ଅବରୋଧକ ଅହି (ସର୍ପ)କୁ ହତ କଲା; ସତ୍ତାର ସପ୍ତ ସିନ୍ଧୁକୁ ମୁକ୍ତ କଲା। ହେ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ, ଦେବମାନଙ୍କ ସହ ଆମକୁ ଆଗେଇ ରକ୍ଷା କର।