Sukta 31

Mantra 1

आ नो देवानामुप वेतु शंसो विश्वेभिस्तुरैरवसे यजत्रः । तेभिर्वयं सुषखायो भवेम तरन्तो विश्वा दुरिता स्याम ॥

ସହାୟତା ପାଇଁ ଆମର ଶଂସ (ସ୍ତୁତି-ବଚନ) ଦେବମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସୁ—ଯଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ତୁର (ଦ୍ରୁତ) ଦେବମାନଙ୍କ ସହିତ। ସେମାନଙ୍କ ସହ ଆମେ ସୁସଖାୟ ହେବା; ସମସ୍ତ ଦୁରିତ ଓ ବାଙ୍କା ପଥକୁ ତରି ପାର ହେବା।

Mantra 2

परि चिन्मर्तो द्रविणं ममन्यादृतस्य पथा नमसा विवासेत् । उत स्वेन क्रतुना सं वदेत श्रेयांसं दक्षं मनसा जगृभ्यात् ॥

ଋତର ପଥରେ ନମସ୍କାରସହ ସେବା କଲେ ମର୍ତ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରବିଣ (ଧନ-ନିଧି)କୁ ପରିବ୍ୟାପ୍ତ କରିପାରେ। ସେ ନିଜ ଜାଗ୍ରତ କ୍ରତୁ (ସଙ୍କଳ୍ପ-ଶକ୍ତି) ଅନୁସାରେ କଥା କହୁ; ମନଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ଶ୍ରେୟସ୍କର ଦକ୍ଷ (କୌଶଳ-ବିବେକଶକ୍ତି)କୁ ଧରିନେଉ।

Mantra 3

अधायि धीतिरससृग्रमंशास्तीर्थे न दस्ममुप यन्त्यूमाः । अभ्यानश्म सुवितस्य शूषं नवेदसो अमृतानामभूम ॥

ଧୀ (ପ୍ରେରିତ ଚିନ୍ତା) ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି; ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଧାରା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛି। ତୀର୍ଥକୁ ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଗତି କରେ, ସେପରି ଉମାଃ (ତରଙ୍ଗମାନେ) ଅଦ୍ଭୁତ ଦସ୍ମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ଆମେ ସୁବିତ (ସୁଗମ ପାରାପାର)ର ଶୂଷ (ବଳ-ପ୍ରେରଣା)କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲୁ; ନବେଦସଃ (ନୂତନ ଜ୍ଞାତା) ହୋଇ, ଅମୃତମାନଙ୍କ ବିଶାଳତାରେ ପ୍ରବେଶ କଲୁ।

Mantra 4

नित्यश्चाकन्यात्स्वपतिर्दमूना यस्मा उ देवः सविता जजान । भगो वा गोभिरर्यमेमनज्यात्सो अस्मै चारुश्छदयदुत स्यात् ॥

ନିଜ ଗୃହର ନିତ୍ୟ ଅଧିପତି, ଅନ୍ତରେ ବସୁଥିବା ଦମୂନ, ସଦା ପ୍ରୟାସ କରୁ—ଯାହାକୁ ଦେବ ସବିତା ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି। ଭଗ କିମ୍ବା ଅର୍ୟମନ ତାହାକୁ ଗୋଭିଃ (ପ୍ରକାଶ-କିରଣ)ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରୁନ୍ତୁ; ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମନୋହର ଆବରଣ ଓ ଦୃଢ଼ କ୍ଷେମ ହେଉ।

Mantra 5

इयं सा भूया उषसामिव क्षा यद्ध क्षुमन्तः शवसा समायन् । अस्य स्तुतिं जरितुर्भिक्षमाणा आ नः शग्मास उप यन्तु वाजाः ॥

ଇୟଂ—ଆମର ଅର୍ପଣବାଣୀ—ଉଷାମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରକାଶର ବିଶାଳ କ୍ଷା (କ୍ଷେତ୍ର) ହେଉ; ଯେତେବେଳେ ତେଜସ୍ବୀମାନେ ନିଜ ଶବସା (ବଳ) ଦ୍ୱାରା ସମାୟନ୍—ଏକତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଜରିତୃ (ସ୍ତୋତା) ଙ୍କ ସ୍ତୁତିକୁ ଭିକ୍ଷାରୂପେ ଚାହୁଁଥିବା, ବାଜ—ବିଜୟୀ ଊର୍ଜାର ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶଗ୍ମ (ହିତକର) ସମୃଦ୍ଧି-ଶକ୍ତିମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ନିକଟ ଆସୁନ୍ତୁ।

Mantra 6

अस्येदेषा सुमतिः पप्रथानाभवत्पूर्व्या भूमना गौः । अस्य सनीळा असुरस्य योनौ समान आ भरणे बिभ्रमाणाः ॥

ନିଶ୍ଚୟ, ତାହାର ଏହି ସୁମତି (ସଦ୍ବୁଦ୍ଧି) ପ୍ରସାରିତ ହୋଇଛି; ଗୌଃ—ବିଶାଳତାରେ ପୂର୍ବ୍ୟା (ପ୍ରାଚୀନ) ଗାଈ—ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି। ଅସୁରର ଯୋନିରେ, ସନୀଳା—ଏକେ ନିବାସରେ ସ୍ଥିତ—ସେମାନେ ସମାନ ଭାରଣରେ ଏକତ୍ର ରହି, ଏକେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସମନ୍ୱୟରେ ବହନ କରନ୍ତି।

Mantra 7

किं स्विद्वनं क उ स वृक्ष आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । संतस्थाने अजरे इतऊती अहानि पूर्वीरुषसो जरन्त ॥

କି ସ୍ୱିଦ୍ ବନଂ—କେଉଁ କାଠ ଥିଲା, ଏବଂ କ ଉ ସ ବୃକ୍ଷ—କେଉଁ ଗଛ ଥିଲା, ଯାହାରୁ ସେମାନେ ଦ୍ୟାବାପୃଥିବୀ—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ—କୁ ନିଷ୍ଟତକ୍ଷୁଃ (ଘଡ଼ିଲେ)? ସଂତସ୍ଥାନେ—ସ୍ଥାପିତ ଆସନରେ—ଅଜର (ଅକ୍ଷୟ), ସେହି ଶକ୍ତିର ଆଧାରରେ, ଅନେକ ପୂର୍ବୀ ଉଷାମାନେ ଦିନଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ନବୀନ କରନ୍ତି।

Mantra 8

नैतावदेना परो अन्यदस्त्युक्षा स द्यावापृथिवी बिभर्ति । त्वचं पवित्रं कृणुत स्वधावान्यदीं सूर्यं न हरितो वहन्ति ॥

ଏହାର ପରେ ସେହି ତତ୍ତ୍ୱ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ—ସେ ବୃଷଭ; ସେ ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରେ। ସ୍ୱଧାବାନ୍ (ସ୍ୱଶକ୍ତି-ନିୟମବାନ) ସେ ନିଜ ଆବରଣକୁ ପବିତ୍ରକର କରେ, ଯେତେବେଳେ ହରିତ (ତେଜସ୍ବୀ) ଅଶ୍ୱମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବହନ କରନ୍ତି।

Mantra 9

स्तेगो न क्षामत्येति पृथ्वीं मिहं न वातो वि ह वाति भूम । मित्रो यत्र वरुणो अज्यमानोऽग्निर्वने न व्यसृष्ट शोकम् ॥

ସେଠାରେ ପ୍ରେରକ ଶକ୍ତି ପୃଥିବୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ; ବିଶାଳତାରେ ବାୟୁ ପରି କୁହୁଡ଼ିକୁ ଛିଟାଇ ଦେଇ ବହେ। ସେଠାରେ ମିତ୍ର ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ବରୁଣ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ସେଠାରେ ଅଗ୍ନି ବନରେ ପରି ନିଜ ତପ୍ତ ଶୋକ (ଜ୍ୱାଳା)କୁ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି।

Mantra 10

स्तरीर्यत्सूत सद्यो अज्यमाना व्यथिरव्यथीः कृणुत स्वगोपा । पुत्रो यत्पूर्वः पित्रोर्जनिष्ट शम्यां गौर्जगार यद्ध पृच्छान् ॥

ଯେତେବେଳେ ବିସ୍ତାରଶୀଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ ସତ୍ୱର ପ୍ରସବ କଲା, ସେତେବେଳେ କମ୍ପିତ ଅକମ୍ପ ହେଲା—ସ୍ୱଗୋପା (ସ୍ୱୟଂ-ରକ୍ଷିତ)। ଯେତେବେଳେ ପୁତ୍ର—ପ୍ରଥମ—ଦୁଇ ପିତୃଙ୍କୁ ନେଇ ଜନ୍ମିଲା, ସେତେବେଳେ ଶମ୍ୟା (ଯୋକ-ଦଣ୍ଡ) ପାଖରେ ଗାଈ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିବା ପରି ଡାକିଲା—ଗୁପ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରାଇବାର ଆହ୍ୱାନ ସହ।

Mantra 11

उत कण्वं नृषदः पुत्रमाहुरुत श्यावो धनमादत्त वाजी । प्र कृष्णाय रुशदपिन्वतोधॠतमत्र नकिरस्मा अपीपेत् ॥

ଏବଂ ସେମାନେ କଣ୍ୱଙ୍କୁ ‘ନୃଷଦ୍’—ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟେ ଆସନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ପୁତ୍ର ବୋଲି କହନ୍ତି; ଏବଂ ଶ୍ୟାବ, ବାଜୀ (ରଥବୀର), ଧନ ସମ୍ପଦ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। କୃଷ୍ଣ (ଅନ୍ଧକାର/କଳା) ପାଇଁ ରୁଶଦ୍ (ପ୍ରକାଶମାନ) ଥଣକୁ ଆଗକୁ ବହିବା ପରି ପୂରଣ କଲା; ଏଠାରେ କେହି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଋତକୁ କମାଇନାହିଁ—ତାହାର ସତ୍ୟବୃଦ୍ଧି ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହେ।