Sukta 96

Mantra 1

स प्रत्नथा सहसा जायमानः सद्यः काव्यानि बळधत्त विश्वा । आपश्च मित्रं धिषणा च साधन्देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ସେ ପ୍ରାଚୀନ ପଥରେ ସହସା (ବଳ) ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମି, ସତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ କାବ୍ୟକର୍ମ (ଋଷି-କୃତି) ଗ୍ରହଣ କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବଳରେ ସ୍ଥାପନ କଲା। ଆପଃ (ଜଳମାନେ) ଓ ମିତ୍ର ଏବଂ ଧିଷଣା (ରୂପଗଢ଼ୁଥିବା ବୁଦ୍ଧି) ତାହାକୁ ସାଧନ କଲେ; ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସତ୍ତାର ସମୃଦ୍ଧି ଦାତାକୁ—ଧାରଣ କଲେ।

Mantra 2

स पूर्वया निविदा कव्यतायोरिमाः प्रजा अजनयन्मनूनाम् । विवस्वता चक्षसा द्यामपश्च देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ସେ ପୂର୍ବତନ ନିବିଦ୍ (ପ୍ରଥମ ଆହ୍ୱାନ) ଏବଂ ଆୟୁଙ୍କ କବିତ୍ୱ/ଋଷିତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ମନୁଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ଦ୍ୟାମ୍ ଓ ଅପଃ (ଜଳ)କୁ ଦେଖିଲେ; ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା।

Mantra 3

तमीळत प्रथमं यज्ञसाधं विश आरीराहुतमृञ्जसानम् । ऊर्जः पुत्रं भरतं सृप्रदानुं देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ତାଙ୍କୁ ହିଁ ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି—ଯଜ୍ଞସାଧ, ଯଜ୍ଞକୁ ସିଦ୍ଧ କରୁଥିବା। ଜନମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରେ ସ୍ଥାପିଛନ୍ତି—ଆହୁତିତ, ଋଜୁ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ କରାଯାଇଥିବା। ଊର୍ଜାର ପୁତ୍ର, ଭାରକ, ବଳଦାତା—ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା।

Mantra 4

स मातरिश्वा पुरुवारपुष्टिर्विदद्गातुं तनयाय स्वर्वित् । विशां गोपा जनिता रोदस्योर्देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ସେ ମାତରିଶ୍ୱାନ୍—ବହୁ ବରଦାନରେ ସମୃଦ୍ଧ; ସେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଗାତୁ (ପଥ) ଖୋଜିଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ (ଲୋକ)ର ଜ୍ଞାତା। ବିଶାଂ (ଜନମାନଙ୍କ) ଗୋପା, ରୋଦସୀ (ଦ୍ୟୌ-ପୃଥିବୀ)ର ଜନିତା—ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା।

Mantra 5

नक्तोषासा वर्णमामेम्याने धापयेते शिशुमेकं समीची । द्यावाक्षामा रुक्मो अन्तर्वि भाति देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ରାତ୍ରି ଓ ଉଷା ନିଜ-ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣରେ ଗତି କରି, ପରସ୍ପର ସମ୍ମତିରେ ଏକ ଶିଶୁକୁ ଦୁଧ ପିଆଉଛନ୍ତି। ଦ୍ୟାବା-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସତ୍ତାର ସମୃଦ୍ଧି ଦାତାକୁ।

Mantra 6

रायो बुध्नः संगमनो वसूनां यज्ञस्य केतुर्मन्मसाधनो वेः । अमृतत्वं रक्षमाणास एनं देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ସେ ରାୟୋ ବୁଧ୍ନଃ—ସମୃଦ୍ଧିର ଭିତ୍ତି; ବସୁମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗମ-ସ୍ଥାନ; ଯଜ୍ଞର କେତୁ—ଧ୍ୱଜ; ମନସାଧନ—ପ୍ରେରିତ ମନର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧକ। ତାହାର ଅମୃତତ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରି ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସତ୍ତାର ସମୃଦ୍ଧି ଦାତାକୁ।

Mantra 7

नू च पुरा च सदनं रयीणां जातस्य च जायमानस्य च क्षाम् । सतश्च गोपां भवतश्च भूरेर्देवा अग्निं धारयन्द्रविणोदाम् ॥

ଏବେ ମଧ୍ୟ ଓ ପୁରାତନ କାଳରୁ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ—ଦ୍ରବିଣୋଦା, ସମୃଦ୍ଧିଦାତା—ରୟୀମାନଙ୍କର ସଦନ ଭାବେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି: ଆମ ଭିତରେ ଯାହା ଜନ୍ମିଛି ଓ ଯାହା ଏଯାଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଉଭୟର ଅନ୍ତରାସନ ଭାବେ। ସତ୍ୟର ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱ-କ୍ଷେତ୍ରର ଗୋପା ଭାବେ, ଏବଂ ମାପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବଢ଼ୁଥିବା ବିଶାଳ ସମୃଦ୍ଧିର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଦେବମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ଧାରଣ କଲେ।

Mantra 8

द्रविणोदा द्रविणसस्तुरस्य द्रविणोदाः सनरस्य प्र यंसत् । द्रविणोदा वीरवतीमिषं नो द्रविणोदा रासते दीर्घमायुः ॥

ଦ୍ରବିଣୋଦା ଅଗ୍ନି—ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା—ତୀବ୍ର ବଳ ଓ ଅବିଚଳ ପୁରୁଷାର୍ଥର ସମୃଦ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ପ୍ରେରିତ କରୁନ୍ତୁ; ଦ୍ରବିଣୋଦା ମାନବ-ବଳକୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ପ୍ରେରଣା ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦ୍ରବିଣୋଦା ବୀର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଷକ ଇଷ ଆମକୁ ଦେଉନ୍ତୁ; ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିର ଦାତା ଆମକୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଦାନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 9

एवा नो अग्ने समिधा वृधानो रेवत्पावक श्रवसे वि भाहि । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

ଏଭଳି, ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ସମିଧାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇ, ହେ ରେବତ୍ ପାବକ, ଆମ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯଶ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅ। ଏବଂ ସେହି ଯଶକୁ ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର-ବରୁଣ ବଢ଼ାନ୍ତୁ; ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ବିସ୍ତାର କରୁନ୍ତୁ।