Sukta 94

Mantra 1

इमं स्तोममर्हते जातवेदसे रथमिव सं महेमा मनीषया । भद्रा हि नः प्रमतिरस्य संसद्यग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଜାତବେଦସ—ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ଜ୍ଞାତା—ଅର୍ହ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୋମକୁ ଆମେ ମନୀଷାରେ, ଯେପରି ରଥକୁ ଗଢ଼ି ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏକତ୍ର କରି ରଚୁଛୁ। ସଭାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରେରକ ବୁଦ୍ଧି ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳକାରୀ; ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମକୁ କ୍ଷତି ନ ହେଉ—ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 2

यस्मै त्वमायजसे स साधत्यनर्वा क्षेति दधते सुवीर्यम् । स तूताव नैनमश्नोत्यंहतिरग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜିତ ହୁଅ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରେ; ଅହିଂସିତ ଗତିରେ ବିଶାଳତାରେ ବସେ, ଏବଂ ଦାତାଙ୍କୁ ତୁମେ ସୁବୀର୍ୟ—ବୀରବଳର ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ଦିଅ। ସେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼େ; କୌଣସି ଘାତକ ଦୁଃଖ-ଆପଦା ତାକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରେ ନାହିଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ଅହିତ ନ ପାଉ—ତୁମ ଅଧିକାରରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 3

शकेम त्वा समिधं साधया धियस्त्वे देवा हविरदन्त्याहुतम् । त्वमादित्याँ आ वह तान्ह्युश्मस्यग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଆମେ ସମିଧା ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିବାରେ ଏବଂ ଆମ ଧୀମାନସକୁ ସିଦ୍ଧ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଉ; ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଦେବମାନେ ଆହୁତିରୂପ ହବିଷ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ତୁମେ ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ—କାରଣ ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ଅହିତ ନ ପାଉ—ତୁମ ଅଧିକାରରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 4

भरामेध्मं कृणवामा हवींषि ते चितयन्तः पर्वणापर्वणा वयम् । जीवातवे प्रतरं साधया धियोऽग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଆମେ ଇଧ୍ମ (ଇନ୍ଧନ) ଆଣୁଛୁ ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ହବିଷ୍ୟମାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛୁ; ପଦେ ପଦେ, ପର୍ବେ ପର୍ବେ, ଆମେ ନିଜକୁ ଜାଗ୍ରତ କରୁଛୁ। ଅଧିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ପାଇଁ ଆମ ଧୀମାନସକୁ ଅଧିକ ଆଗଗାମୀ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ଅହିତ ନ ପାଉ—ତୁମ ଅଧିକାରରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 5

विशां गोपा अस्य चरन्ति जन्तवो द्विपच्च यदुत चतुष्पदक्तुभिः । चित्रः प्रकेत उषसो महाँ अस्यग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ବିଶାଂ ଗୋପା—ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ—ତାହାର ପାଳନ ତଳେ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁ ଚଳନ କରନ୍ତି; ଦ୍ୱିପଦ ଓ ଚତୁଷ୍ପଦ ରାତ୍ରିମାନେ (ଅକ୍ତୁଭିଃ) ମଧ୍ୟ। ତାହାର ଆଲୋକ ଚିତ୍ର, ପ୍ରକେତ—ବିଶେଷ ବିବେକମୟ; ଉଷାମାନେ ତୁମେ ମହାନ, ହେ ଅଗ୍ନି। ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ଅହିତ ନ ପାଉ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 6

त्वमध्वर्युरुत होतासि पूर्व्यः प्रशास्ता पोता जनुषा पुरोहितः । विश्वा विद्वाँ आर्त्विज्या धीर पुष्यस्यग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ତୁମେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ମଧ୍ୟ, ହୋତା ମଧ୍ୟ—ପୂର୍ବ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ; ପ୍ରଶାସ୍ତା (ନିୟାମକ) ଓ ପୋତା (ପାବନକର୍ତ୍ତା), ଜନ୍ମରୁ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଅଗ୍ରେ ସ୍ଥାପିତ। ସର୍ବଜ୍ଞ, ଋତ୍ୱିଜ୍ୟାରେ ଧୀର, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ ଋତୁସମ୍ମତ କର୍ମକୁ ପୋଷଣ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ଅହିତ ନ ପାଉ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 7

यो विश्वतः सुप्रतीकः सदृङ्ङसि दूरे चित्सन्तळिदिवाति रोचसे । रात्र्याश्चिदन्धो अति देव पश्यस्यग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଯେ ସର୍ବଦିଗରେ ସୁପ୍ରତୀକ—ସୁନ୍ଦରମୁଖ—ଏବଂ ସମଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି; ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ବିଜୁଳି ପରି ଅତିରୋଚକ ଭାବେ ଜ୍ଵଳନ କର। ରାତ୍ରିର ଅନ୍ଧ ଅନ୍ଧକାରକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଦେଖ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ ଅହିତ ନ ପାଉ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 8

पूर्वो देवा भवतु सुन्वतो रथोऽस्माकं शंसो अभ्यस्तु दूढ्यः । तदा जानीतोत पुष्यता वचोऽग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ହେ ଦେବମାନେ, ସୋମ ପିଷୁଥିବା (ସୁନ୍ୱତଃ) ଜନଙ୍କ ରଥ ପ୍ରଥମେ ଆଗକୁ ଯାଉ; ଆମ ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ (ଶଂସଃ) ଆଗକୁ ବହି ନିଆଯାଉ ଏବଂ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ ହେଉ। ଏହା ଜାଣି ଏହି ବଚନକୁ ପୋଷଣ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୋ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ନ ହେଉ—ତୋ ଆଶ୍ରୟରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 9

वधैर्दुःशंसाँ अप दूढ्यो जहि दूरे वा ये अन्ति वा के चिदत्रिणः । अथा यज्ञाय गृणते सुगं कृध्यग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ହେ ଦୃଢ଼ବାହ (ଦୂଢ୍ୟଃ) ଅଗ୍ନି, ତୋ ପ୍ରହାରଦ୍ୱାରା ଦୁଃଶଂସକମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦେ—ଦୂରେ ହେଉ କି ନିକଟେ, ଏଠାରେ ଯେ କେହି ଅତ୍ରିଣ (ଭକ୍ଷକ/ବିନାଶକ) ଥାଉ। ତାପରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଗାୟକଙ୍କୁ ସୁଗମ ପଥ କରି ଦେ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୋ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ନ ହେଉ—ତୋ ଆଶ୍ରୟରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 10

यदयुक्था अरुषा रोहिता रथे वातजूता वृषभस्येव ते रवः । आदिन्वसि वनिनो धूमकेतुनाग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଅରୁଣ, ଲାଲ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ରଥରେ ଯୋଗ କର—ବାତଜୂତ, ପବନଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ—ତୁମ ଗର୍ଜନ ବୃଷଭର ନିକଟ ଭଳି ହୁଏ। ତାପରେ ଧୂମଧ୍ୱଜ (ଧୂମକେତୁ) ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବନମାନଙ୍କୁ ଚଳିତ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୋ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ନ ହେଉ—ତୋ ଆଶ୍ରୟରେ ଆମେ ସୁରକ୍ଷିତ ରୁହୁ।

Mantra 11

अध स्वनादुत बिभ्युः पतत्रिणो द्रप्सा यत्ते यवसादो व्यस्थिरन् । सुगं तत्ते तावकेभ्यो रथेभ्योऽग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ତାପରେ, ତୁମ ଗର୍ଜନ-ନାଦରେ ପକ୍ଷୀସଦୃଶ ଶକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯବସ-ଆହାରୀ ଦ୍ରପ୍ସା ବିନ୍ଦୁମାନେ ଛିଟିକି ଅଲଗା ହୋଇଯାନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ରଥମାନଙ୍କର ସେ ଗତି ଆମ ପାଇଁ ସୁଗମ ପଥ ହେଉ; ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ—ତୁମର—ଅହିତ ନ ପାଉ।

Mantra 12

अयं मित्रस्य वरुणस्य धायसेऽवयातां मरुतां हेळो अद्भुतः । मृळा सु नो भूत्वेषां मनः पुनरग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ଏହା ମିତ୍ର-ବରୁଣଙ୍କର ଧାରଣ-ଶକ୍ତି ପାଇଁ; ମରୁତମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ରୋଧ ଅପସରିଯାଉ। ଆମ ପ୍ରତି କୃପାଶୀଳ ହେଉ; ସେମାନଙ୍କର ମନ (ବୈରରୁ) ପୁନଃ ଫେରିଆସୁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ—ତୁମର—ଅହିତ ନ ପାଉ।

Mantra 13

देवो देवानामसि मित्रो अद्भुतो वसुर्वसूनामसि चारुरध्वरे । शर्मन्त्स्याम तव सप्रथस्तमेऽग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ—ଅଦ୍ଭୁତ ମିତ୍ର; ତୁମେ ବସୁମାନଙ୍କର ବସୁ, ଅଧ୍ବରରେ ମନୋହର। ହେ ଅଗ୍ନି, ସର୍ବାଧିକ ବିସ୍ତୃତ, ତୁମ ଆଶ୍ରୟରେ ଆମେ ଶର୍ମ (ରକ୍ଷା) ପାଉ; ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ—ତୁମର—ଅହିତ ନ ପାଉ।

Mantra 14

तत्ते भद्रं यत्समिद्धः स्वे दमे सोमाहुतो जरसे मृळयत्तमः । दधासि रत्नं द्रविणं च दाशुषेऽग्ने सख्ये मा रिषामा वयं तव ॥

ତୁମର ଏହି ଭଦ୍ର—କଲ୍ୟାଣ—ଏହି: ତୁମେ ନିଜ ଗୃହରେ ସମିଦ୍ଧ ହୋଇ, ସୋମାହୁତିରେ ଆହ୍ୱାନିତ ହେଲେ, ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଜୀବନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାମୟ ହୁଅ। ଦାଶୁଷ—ଦାନକର୍ତ୍ତା ଯଜମାନ—ପାଇଁ ତୁମେ ରତ୍ନ ଓ ଦ୍ରବିଣ—ସମୃଦ୍ଧି—ସ୍ଥାପନ କର। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ସଖ୍ୟରେ ଆମେ—ତୁମର ନିଜ—କେବେ ଅହିତ ନ ପାଉ।

Mantra 16

स त्वमग्ने सौभगत्वस्य विद्वानस्माकमायुः प्र तिरेह देव । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

ହେ ଅଗ୍ନି, ଆମ ସୌଭାଗ୍ୟର ନିୟମକୁ ଜାଣୁଥିବା ତୁମେ, ହେ ଦେବ, ଏଠାରେ ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟକୁ ବିସ୍ତାର କର। ତାହାକୁ ଆମ ପାଇଁ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ମହିମାବନ୍ତ କରନ୍ତୁ; ଅଦିତି, ସିନ୍ଧୁ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦ୍ୟୌ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ।