Sukta 84

Mantra 1

असावि सोम इन्द्र ते शविष्ठ धृष्णवा गहि । आ त्वा पृणक्त्विन्द्रियं रजः सूर्यो न रश्मिभिः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ! ତୋ ପାଇଁ ସୋମ ପିଷାଯାଇଛି; ଧୃଷ୍ଣୁ ବଳ ନେଇ ଆସ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ନିଜ ରଶ୍ମିଦ୍ୱାରା ରଜଃ (ଅନ୍ତରିକ୍ଷ-ବିସ୍ତାର) ପୂରଣ କରେ, ସେପରି ପ୍ରକାଶମୟ ଲୋକ ତୋତେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ (ଇନ୍ଦ୍ର-ଶକ୍ତି)ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁ।

Mantra 2

इन्द्रमिद्धरी वहतोऽप्रतिधृष्टशवसम् । ऋषीणां च स्तुतीरुप यज्ञं च मानुषाणाम् ॥

ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହିଁ ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ) ବହନ କରନ୍ତି—ଯାହାଙ୍କ ଶବସ୍ (ବଳ) ଅପ୍ରତିଧୃଷ୍ଟ, ଅଜେୟ—ଋଷିମାନଙ୍କ ସ୍ତୁତିମାନଙ୍କ ଦିଗକୁ ଏବଂ ମାନବମାନଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦିଗକୁ।

Mantra 3

आ तिष्ठ वृत्रहन्रथं युक्ता ते ब्रह्मणा हरी । अर्वाचीनं सु ते मनो ग्रावा कृणोतु वग्नुना ॥

ହେ ବୃତ୍ରହନ୍ (ବାଧା-ନାଶକ), ତୁମେ ରଥରେ ଆରୋହଣ କର; ବ୍ରହ୍ମ (ମନ୍ତ୍ର-ଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଅଶ୍ୱ) ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ବେଗମୟ ପ୍ରେରଣା ସହ ଗ୍ରାବା (ସୋମପେଷଣ-ପଥର) ତୁମ ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆମ ପାଖକୁ ଫେରାଇଦେଉ।

Mantra 4

इममिन्द्र सुतं पिब ज्येष्ठममर्त्यं मदम् । शुक्रस्य त्वाभ्यक्षरन्धारा ऋतस्य सादने ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୁତ (ପିଡ଼ିତ) ସୋମକୁ ପାନ କର—ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ଅମର୍ତ୍ୟ ମଦ (ଦିବ୍ୟ ଉଲ୍ଲାସ)। ଋତର ସାଦନରେ ଶୁକ୍ର (ପ୍ରଭାମୟ) ଧାରାମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ବହିଆସୁଛନ୍ତି।

Mantra 5

इन्द्राय नूनमर्चतोक्थानि च ब्रवीतन । सुता अमत्सुरिन्दवो ज्येष्ठं नमस्यता सहः ॥

ଏବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଗାଅ ଏବଂ ଉକ୍ଥ (ବିଧିବଦ୍ଧ ସ୍ତୁତି) ଉଚ୍ଚାର କର। ସୁତ ଇନ୍ଦୁ (ସୋମ-ବିନ୍ଦୁମାନେ) ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସହଃ (ପରମ ଶକ୍ତି)କୁ ନମସ୍କାର କର।

Mantra 6

नकिष्ट्वद्रथीतरो हरी यदिन्द्र यच्छसे । नकिष्ट्वानु मज्मना नकिः स्वश्व आनशे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦାନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ସେତେବେଳେ ତୁମ ଦୁଇ ହରି (ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ) ଅଶ୍ୱ ସହିତ ତୁମଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥସାରଥି କେହି ନାହିଁ। ତୁମ ମହିମାରେ କେହି ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ; ନିଜ ଅଶ୍ୱ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେହି ତୁମକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 7

य एक इद्विदयते वसु मर्ताय दाशुषे । ईशानो अप्रतिष्कुत इन्द्रो अङ्ग ॥

ଯେ ଏକାକୀ ଯଜ୍ଞାର୍ପଣ କରୁଥିବା ମର୍ତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ବସୁ (ଧନ) ବଣ୍ଟନ କରିଦିଅନ୍ତି—ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତ, ସର୍ବାଧିପତି, ସ୍ୱାମୀ—ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର; ହଁ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।

Mantra 8

कदा मर्तमराधसं पदा क्षुम्पमिव स्फुरत् । कदा नः शुश्रवद्गिर इन्द्रो अङ्ग ॥

କେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ପାଦଦ୍ୱାରା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଅର୍ପଣହୀନ ମର୍ତ୍ୟକୁ—ଶୁଖିଲା ଠୁଣ୍ଠ ପରି—କମ୍ପାଇ ଭୂମିକୁ ପତିତ କରିବେ? ଏବଂ କେବେ, ହଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ଆମର ପୁକାର ଓ ବାଣୀକୁ ଶୁଣିବେ?

Mantra 9

यश्चिद्धि त्वा बहुभ्य आ सुतावाँ आविवासति । उग्रं तत्पत्यते शव इन्द्रो अङ्ग ॥

ଯେ କେହି ସୋମକୁ ପିଷି, ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମକୁ ଡାକି ନିମ୍ନକୁ ଆଣେ, ତାହାକୁ ହିଁ ସେ ଉଗ୍ର ଶକ୍ତି ମିଳେ ଏବଂ ଅଧିପତ୍ୟରୂପେ ପ୍ରବଳ ହୁଏ—ହଁ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର।

Mantra 10

स्वादोरित्था विषूवतो मध्वः पिबन्ति गौर्यः । या इन्द्रेण सयावरीर्वृष्णा मदन्ति शोभसे वस्वीरनु स्वराज्यम् ॥

ଏଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୌର୍ୟଃ ମଧୁମୟ ମଧୁରତାକୁ ପାନ କରନ୍ତି, ବିଶାଳ ଭାବେ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦ ଗତିରେ ଚଳି; ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ସହଯାତ୍ରୀ ହୋଇ, ବୃଷ୍ଣା ସହ ଶୋଭା ପାଇଁ ମଦିତ ହୁଅନ୍ତି—ସମୃଦ୍ଧିମୟ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱରାଜ୍ୟକୁ ଅନୁସରି।

Mantra 11

ता अस्य पृशनायुवः सोमं श्रीणन्ति पृश्नयः । प्रिया इन्द्रस्य धेनवो वज्रं हिन्वन्ति सायकं वस्वीरनु स्वराज्यम् ॥

ଏମାନେ ତାଙ୍କର ଚିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଯୁବଶକ୍ତିମାନେ; ସୋମକୁ ମିଶାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଧେନୁମାନେ ବଜ୍ରକୁ—ସେ ସାୟକକୁ—ଆଗକୁ ପ୍ରେରଣ କରନ୍ତି, ସମୃଦ୍ଧିମୟ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱରାଜ୍ୟକୁ ଅନୁସରି।

Mantra 12

ता अस्य नमसा सहः सपर्यन्ति प्रचेतसः । व्रतान्यस्य सश्चिरे पुरूणि पूर्वचित्तये वस्वीरनु स्वराज्यम् ॥

ସେମାନେ ପ୍ରଚେତସ—ସୁଚେତନ—ହୋଇ, ନମସ୍କାର ଓ ବଳ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସେବା-ଆରାଧନା କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅନେକ ବ୍ରତ—କର୍ମର ନିୟମ—ସେମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି; ପୁରାତନ ଚେତନା ପାଇଁ, ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱରାଜ୍ୟ (ସ୍ୱାଧୀନ ଅଧିପତ୍ୟ)କୁ ଅନୁସରି।

Mantra 13

इन्द्रो दधीचो अस्थभिर्वृत्राण्यप्रतिष्कुतः । जघान नवतीर्नव ॥

ଇନ୍ଦ୍ର ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତ—ଅପରାଜେୟ—ହୋଇ, ଦଧୀଚିଙ୍କ ଅସ୍ଥିଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରମାନଙ୍କୁ—ଅବରୋଧର ଆବରଣମାନଙ୍କୁ—ସଂହାର କଲେ; ନବତୀର୍ ନବ, ଅର୍ଥାତ୍ ନିର୍ଣ୍ଣବେ (୯୯) ବୃତ୍ରକୁ ସେ ଜଘାନ କଲେ।

Mantra 14

इच्छन्नश्वस्य यच्छिरः पर्वतेष्वपश्रितम् । तद्विदच्छर्यणावति ॥

ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଅଶ୍ୱର ଶିରକୁ ଖୋଜୁଥିବା ସେ, ଶର୍ୟାଣାବତରେ ତାହାକୁ ଜାଣିଲେ/ପାଇଲେ—ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗତିର ହରାଇଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ପୁନଃ ଅଧିଗତ କଲେ।

Mantra 15

अत्राह गोरमन्वत नाम त्वष्टुरपीच्यम् । इत्था चन्द्रमसो गृहे ॥

ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ସେମାନେ ଗୋର—ତ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ—ଗୁପ୍ତ ନାମକୁ ଅନୁସରି ଖୋଜି ପାଇଲେ; ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ।

Mantra 16

को अद्य युङ्क्ते धुरि गा ऋतस्य शिमीवतो भामिनो दुर्हृणायून् । आसन्निषून्हृत्स्वसो मयोभून्य एषां भृत्यामृणधत्स जीवात् ॥

ଆଜି କିଏ ଋତର ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଧୁରିରେ ଯୋଗାଏ—ବେଗବାନ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଦମନ କରିବାକୁ କଠିନ? ବାଣଧାରୀ ହୋଇ ଆସୀନ, ହୃଦୟରୁ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସେମାନେ; ଯେ ତାଙ୍କୁ ସେବାରେ ବଶ କରିପାରେ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ରହୁ।

Mantra 17

क ईषते तुज्यते को बिभाय को मंसते सन्तमिन्द्रं को अन्ति । कस्तोकाय क इभायोत रायेऽधि ब्रवत्तन्वे को जनाय ॥

କିଏ ଆଗକୁ ଧାଉଛି, କିଏ ସଂଘର୍ଷକୁ ଠେଲାଯାଉଛି, କିଏ ଭୟ କରୁଛି? ସମୀପସ୍ଥ ସତ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କିଏ ମନେ ଧାରଣ କରିପାରିବ? କିଏ ତାଙ୍କୁ ଶିଶୁ-ଆତ୍ମା ପାଇଁ କହେ, କିଏ ବଳବାନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଏବଂ କିଏ ରାୟ—ଅସ୍ତିତ୍ୱର ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ପାଇଁ? କିଏ ଦେହ ପାଇଁ ଏବଂ କିଏ ଆମ ଭିତରର ଜନ ପାଇଁ କହେ?

Mantra 18

को अग्निमीट्टे हविषा घृतेन स्रुचा यजाता ऋतुभिर्ध्रुवेभिः । कस्मै देवा आ वहानाशु होम को मंसते वीतिहोत्रः सुदेवः ॥

ହବିଷା ଓ ଘୃତେନ, ସ୍ରୁଚା ଦ୍ୱାରା, ଧ୍ରୁବ ଋତୁମାନଙ୍କରେ ଋତୁଭିଃ—ଯଥାବିଧି ଜନ୍ମିତ ଯଜ୍ଞମାନେ—ଅଗ୍ନିକୁ କିଏ ସ୍ତୁତିପୂର୍ବକ ଆହ୍ୱାନ କରେ? କାହା ପାଇଁ ଦେବମାନେ ହୋମ ଦିଗକୁ ରଥ ହାଙ୍କି ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତି? କିଏ ସୁଦେବ, ବୀତିହୋତ୍ର—ସତ୍ୟ ସ୍ୱାଗତ-ବିଧି—କୁ, ଋତର ଦୀପ୍ତିମାନ କ୍ରମ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଉଥିବା, ମନେ ଧାରଣ କରେ?

Mantra 19

त्वमङ्ग प्र शंसिषो देवः शविष्ठ मर्त्यम् । न त्वदन्यो मघवन्नस्ति मर्डितेन्द्र ब्रवीमि ते वचः ॥

ତୁମେ ହିଁ, ହେ ଦେବ, ଅତିଶବିଷ୍ଠ, ମର୍ତ୍ୟକୁ ପ୍ର ଶଂସିସେ—ଉନ୍ନତ କର। ତୁମ ବ୍ୟତୀତ, ହେ ମଘବନ ଇନ୍ଦ୍ର, ମର୍ଡିତା—ରକ୍ଷକ ଓ ଚିକିତ୍ସକ—ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ତୁମକୁ ମୁଁ ଏହି ବଚନ, ଏହି ଦୃଢ଼ବାଣୀ, କହୁଛି।

Mantra 20

मा ते राधांसि मा त ऊतयो वसोऽस्मान्कदा चना दभन् । विश्वा च न उपमिमीहि मानुष वसूनि चर्षणिभ्य आ ॥

ହେ ବସୋ, ତୁମ ରାଧାଂସି—ଦାନ—ଓ ତୁମ ଊତୟଃ—ସହାୟ—ଆମକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ନ ଠକାଉ, କେବେ ମଧ୍ୟ ନ ବିଫଳ ହେଉ। ଏବଂ ହେ ମାନୁଷ, ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବସୂନି—ଧନ ଓ ତେଜ—ପୂର୍ଣ୍ଣ ମାପରେ ବଣ୍ଟନ କର; ଚର୍ଷଣିଭ୍ୟଃ—ଜନସମୁଦାୟମାନଙ୍କ—ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।