Sukta 41

Mantra 1

यं रक्षन्ति प्रचेतसो वरुणो मित्रो अर्यमा । नू चित्स दभ्यते जनः ॥

ଯାହାକୁ ପ୍ରଚେତସ ଦେବମାନେ—ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା—ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ଏବେ ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଋତ (ଦିବ୍ୟ ନିୟମ) ଓ ସମନ୍ୱୟର ଆଶ୍ରୟରେ ସେ ଅଚଳ, କେହି ତାକୁ ଢାଳିପାରେ ନାହିଁ।

Mantra 2

यं बाहुतेव पिप्रति पान्ति मर्त्यं रिषः । अरिष्टः सर्व एधते ॥

ଯେ ମର୍ତ୍ୟକୁ ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ପରି ପୋଷଣ କରନ୍ତି ଓ ହାନିରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ସେ ସମସ୍ତ ଭାବେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଏ; ଅଖଣ୍ଡ, ଅହିତରହିତ ହୋଇ ବଢ଼େ।

Mantra 3

वि दुर्गा वि द्विषः पुरो घ्नन्ति राजान एषाम् । नयन्ति दुरिता तिरः ॥

ସେମାନେ ଦୁର୍ଗମ ପଥକୁ ପ୍ରଶସ୍ତ କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଆଗରେ ଥିବା ବାଧା-ଦ୍ୱାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି; ଏହି ରାଜାମାନେ ଆମ ଦୁରିତକୁ ପାର କରାଇ ପରେ ନେଇଯାନ୍ତି।

Mantra 4

सुगः पन्था अनृक्षर आदित्यास ऋतं यते । नात्रावखादो अस्ति वः ॥

ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଋତ (ସତ୍ୟ-ନିୟମ) ଅନୁସାରେ ଯେ ଯାଏ, ତାହା ପାଇଁ ପଥ ସୁଗମ ଓ ଅଖଣ୍ଡ; ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଖାଦ ନାହିଁ, କୌଣସି ପତନ ନାହିଁ।

Mantra 5

यं यज्ञं नयथा नर आदित्या ऋजुना पथा । प्र वः स धीतये नशत् ॥

ହେ ନରସ୍ୱରୂପ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଯେ ଯଜ୍ଞକୁ ତୁମେ ଋଜୁ ପଥରେ ନେଇଯାଉଛ—ସେ ଆମ ଧୀ (ପ୍ରେରିତ ବୁଦ୍ଧି)ର ଜାଗରଣ ପାଇଁ ତୁମମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉ।

Mantra 6

स रत्नं मर्त्यो वसु विश्वं तोकमुत त्मना । अच्छा गच्छत्यस्तृतः ॥

ସେ ମର୍ତ୍ୟ ନିଜ ଆତ୍ମବଳର ଋଜୁ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ରତ୍ନକୁ—ସମସ୍ତ ବସୁକୁ, ଏବଂ ସନ୍ତତିର ବୃଦ୍ଧିକୁ—ଲାଭ କରେ; ସେ ତାହା ପାଖକୁ ସିଧା ଯାଏ, ଅସ୍ତୃତଃ—ବିଚଳିତ ନୁହେଁ।

Mantra 7

कथा राधाम सखायः स्तोमं मित्रस्यार्यम्णः । महि प्सरो वरुणस्य ॥

ହେ ସଖାମାନେ, ମିତ୍ର ଓ ଆର୍ୟମଣ ପାଇଁ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଆମେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କିପରି ଗଢ଼ିବୁ? ବରୁଣଙ୍କ ମହାନ ପ୍ରେରକ ପ୍ରକାଶମାନଙ୍କୁ ଆମେ କିପରି ଉଚ୍ଚାରିବୁ?

Mantra 8

मा वो घ्नन्तं मा शपन्तं प्रति वोचे देवयन्तम् । सुम्नैरिद्व आ विवासे ॥

ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କୁ ଘାତକ ବାଣୀରେ ନ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେଉ, ନ ଶାପବାଣୀରେ; ଦେବକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଥିବା ମୁଁ ତୁମ ‘ସୁମ୍ନ’—କୃପା ଓ ମଙ୍ଗଳ—ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ତୁମ ପାଖକୁ ଆସି ସେବା କରିବି।

Mantra 9

चतुरश्चिद्ददमानाद्बिभीयादा निधातोः । न दुरुक्ताय स्पृहयेत् ॥

ଅଧିକ ଦେଉଥିବା ଲୋକଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଗୁପ୍ତଭାବେ ହାନି ରଖୁଥିବାକୁ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଦୁର୍ବଚନ—ଅଶୁଭ କଥା—କୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।