Sukta 174

Mantra 1

त्वं राजेन्द्र ये च देवा रक्षा नॄन्पाह्यसुर त्वमस्मान् । त्वं सत्पतिर्मघवा नस्तरुत्रस्त्वं सत्यो वसवानः सहोदाः ॥

ହେ ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ—ଆମ ଭିତରର ମାନବୀୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର; ହେ ଅସୁର, ଆମକୁ ପାଳନ କର। ତୁମେ ସତ୍ପତି, ମଘବା; ଆମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବିପଦ ପାର କରାଇବା ତାରକ। ତୁମେ ସତ୍ୟ, ବସୁମାନେ ସହ ସମୃଦ୍ଧ, ଏବଂ ସହୋଦାଃ—ବଳର ଦାତା।

Mantra 2

दनो विश इन्द्र मृध्रवाचः सप्त यत्पुरः शर्म शारदीर्दर्त् । ऋणोरपो अनवद्यार्णा यूने वृत्रं पुरुकुत्साय रन्धीः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁବାଣୀ କହୁଥିବା ଜନମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ବଶ କଲ; ଋତୁମାନଙ୍କ ଯାଏଁ ଆବରଣ ସଦୃଶ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ିଥିବା ସାତଟି ପୁରକୁ ତୁମେ ଭେଦିଦେଲ। ନିର୍ଦୋଷ ଜଳମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରବାହକୁ ତୁମେ ଖୋଲିଦେଲ; ଯୁବ ପୁରୁକୁତ୍ସ ପାଇଁ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ନମାଇଦେଲ।

Mantra 3

अजा वृत इन्द्र शूरपत्नीर्द्यां च येभिः पुरुहूत नूनम् । रक्षो अग्निमशुषं तूर्वयाणं सिंहो न दमे अपांसि वस्तोः ॥

ହେ ପୁରୁହୂତ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଜର ବଳମାନଙ୍କୁ ଏବଂ ଦ୍ୟୁଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ—ଏବେ ମଧ୍ୟ—ଆବୃତ କରିଛ। ଯେ ଅକ୍ଷୟ, ଆଗକୁ ଧାଉଥିବା ଅଗ୍ନି, ତାହାକୁ ରକ୍ଷା କର; ଘରେ ସିଂହ ପରି ହୋଇ, ଆମ ବାସସ୍ଥାନର କାର୍ଯ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।

Mantra 4

शेषन्नु त इन्द्र सस्मिन्योनौ प्रशस्तये पवीरवस्य मह्ना । सृजदर्णांस्यव यद्युधा गास्तिष्ठद्धरी धृषता मृष्ट वाजान् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ତୁମେ ଆମ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏହି ଯୋନିରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହ—ପବିତ୍ରକର ପ୍ରବାହ ଆଣୁଥିବା ଜନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ—ତୁମ ମହିମାଦ୍ୱାରା। ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ପ୍ରବାହଜଳମାନଙ୍କୁ ତଳକୁ ମୁକ୍ତ କର, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଦୁଇ ହରି ଅଶ୍ୱ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହି, ଧୃଷ୍ଟତାରେ ବଳର ବାଜମାନଙ୍କୁ ମସୃଣ କରି ସଜାଇଦିଅନ୍ତି।

Mantra 5

वह कुत्समिन्द्र यस्मिञ्चाकन्त्स्यूमन्यू ऋज्रा वातस्याश्वा । प्र सूरश्चक्रं वृहतादभीकेऽभि स्पृधो यासिषद्वज्रबाहुः ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁତ୍ସକୁ ତୁମେ ବହନ କର—ଯାହାର ଭିତରେ ଉନ୍ନତ ତପସ୍/ଉତ୍ସାହ ଜାଗ୍ରତ ଅଛି, ଏବଂ ବାୟୁର ସିଧା ଅଶ୍ୱମାନେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସମୀପ ସଂଘର୍ଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବିଶାଳ ଚକ୍ରକୁ ଆଗକୁ ଚାଲାଏ; ବଜ୍ରବାହୁ ତୁମ ଭୁଜ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ବିରୋଧରେ ଦବାଇ ଆଗେଇଯାଏ।

Mantra 6

जघन्वाँ इन्द्र मित्रेरूञ्चोदप्रवृद्धो हरिवो अदाशून् । प्र ये पश्यन्नर्यमणं सचायोस्त्वया शूर्ता वहमाना अपत्यम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମିତ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ତୁମେ ସଂହାର କରି, ପ୍ରେରକ ବାଣୀଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିବା, ହରି-ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କର ପତି, ତୁମେ ଅଦାତାମାନଙ୍କୁ (ଯେମାନେ ଦାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ) ଜୟ କଲ। ଯେମାନେ ଆର୍ୟମଣକୁ ସହଚର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଶୂର ହୋଇ, ନିଜ ସନ୍ତତିକୁ—ଆତ୍ମାର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନତା ଓ କର୍ମର ଯଥୋଚିତ ପରମ୍ପରାକୁ—ଆଗକୁ ବହନ କରନ୍ତି।

Mantra 7

रपत्कविरिन्द्रार्कसातौ क्षां दासायोपबर्हणीं कः । करत्तिस्रो मघवा दानुचित्रा नि दुर्योणे कुयवाचं मृधि श्रेत् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅର୍କର ବିଜୟରେ କବି (ଦ୍ରଷ୍ଟା) ଦ୍ରୁତ ଗତି କରେ; ଦାସ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ଶୟ୍ୟା/ଆସନ କିଏ କଲା? ଦାନଶୀଳ ମଘବାନ ବହୁରୂପୀ ଦାନୁ-ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ତ୍ରୟୀ ଗଢ଼ିଲେ; କଠିନ ଆସନରେ ସେ କୁୟବାଚ (ମିଥ୍ୟାବାଦୀ)କୁ ନିମ୍ନକୁ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ।

Mantra 8

सना ता त इन्द्र नव्या आगुः सहो नभोऽविरणाय पूर्वीः । भिनत्पुरो न भिदो अदेवीर्ननमो वधरदेवस्य पीयोः ॥

ସନାତନକାଳରୁ ଏବଂ ପୁନଃ ନବ ଭାବେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୋର ଏହି ଶକ୍ତିମାନ ବଳ ଆସିଛି—ଯୁଦ୍ଧ ବିନା ବିଜୟ ପାଇଁ ନଭସର ବୀର୍ୟ, ପୂର୍ବରୁ ହିଁ। ତୁ ଦୁର୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଭେଦକକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ପରି ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛୁ; ଅଦେବୀ (ଅଦେବ)ର ଅସ୍ତ୍ର ତୋର ସମ୍ମୁଖରେ ନମିଯାଏ, ହେ ପୀୟଃ—ସୋମପାନକାରୀ।

Mantra 9

त्वं धुनिरिन्द्र धुनिमतीॠणोरपः सीरा न स्रवन्तीः । प्र यत्समुद्रमति शूर पर्षि पारया तुर्वशं यदुं स्वस्ति ॥

ତୁ ଧୁନିଃ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର—କମ୍ପନକାରୀ; ସୀରା (ହଳର ରେଖା) ପରି ସ୍ରବଣ କରୁଥିବା ଧୁନିମତୀ ଜଳଧାରାକୁ ତୁ ଖୋଲିଦେଇଛୁ। ଯେତେବେଳେ ତୁ, ହେ ଶୂର, ବୀରକୁ ସମୁଦ୍ର ପାରେ ନେଉଛୁ, ସେତେବେଳେ ତୁର୍ବଶ ଓ ଯଦୁକୁ ସ୍ୱସ୍ତି—କ୍ଷେମରେ—ପାର କରା।

Mantra 10

त्वमस्माकमिन्द्र विश्वध स्या अवृकतमो नरां नृपाता । स नो विश्वासां स्पृधां सहोदा विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସର୍ବପ୍ରକାରେ ତୁ ଆମର ହେଉ; ନରମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁ ଅବୃକତମ—ଵୃକ (ଓଲ୍ଫ) ଭୟରୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ମାନବ ରାଜଶକ୍ତିର ସଂରକ୍ଷକ। ତେବେ, ସହୋଦା—ବଳଦାତା—ତୁ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ସ୍ପୃଧାରେ ଜୟୀ କର; ଆମେ ସେଇ ଇଷଂ—ପ୍ରେରକ ପୂର୍ଣ୍ଣତା—ଏବଂ ବୃଜନଂ—ଯୁଦ୍ଧସମୂହ—କୁ, ଜୀରଦାନୁ—ଶୀଘ୍ର ଦାନକାରୀ ଅନୁଗ୍ରହ—ରୂପେ ଜାଣି ଲାଭ କରୁ।