Sukta 145

Mantra 1

तं पृच्छता स जगामा स वेद स चिकित्वाँ ईयते सा न्वीयते । तस्मिन्त्सन्ति प्रशिषस्तस्मिन्निष्टयः स वाजस्य शवसः शुष्मिणस्पतिः ॥

ତାଙ୍କୁ ପଚାର: ସେ ଆସିଛନ୍ତି; ସେ ଜାଣନ୍ତି। ସେ ଚିକିତ୍ୱାନ (ଜ୍ଞାନୀ) ଗତି କରନ୍ତି—ପୁନଃ ଗତି କରନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶିଷଃ (ସତ୍ୟ ଆଜ୍ଞା) ଅଛି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇଷ୍ଟୟଃ (ଇଚ୍ଛିତ ସିଦ୍ଧି) ଅଛି; ସେ ବାଜ (ସମୃଦ୍ଧି), ଶବସ୍ (ବଳ) ଓ ଶୁଷ୍ମିନ୍ (ବିଜୟୀ ତେଜ) ର ପତି।

Mantra 2

तमित्पृच्छन्ति न सिमो वि पृच्छति स्वेनेव धीरो मनसा यदग्रभीत् । न मृष्यते प्रथमं नापरं वचोऽस्य क्रत्वा सचते अप्रदृपितः ॥

ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପଚାରିପାରେ ନାହିଁ। ଧୀର ନିଜ ମନ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଧରେ, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରେ। ସେ ପ୍ରଥମ ବଚନକୁ ମିଥ୍ୟା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ନ ପରବର୍ତ୍ତୀ ବଚନକୁ; ନିଜ କ୍ରତୁ (କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ସଙ୍କଳ୍ପ) ଦ୍ୱାରା ସେ ଋତ/ସତ୍ୟ ସହ ସଙ୍ଗତ ରଖନ୍ତି—ଅପ୍ରଦୃପିତ (ଭ୍ରାନ୍ତିରହିତ)।

Mantra 3

तमिद्गच्छन्ति जुह्वस्तमर्वतीर्विश्वान्येकः शृणवद्वचांसि मे । पुरुप्रैषस्ततुरिर्यज्ञसाधनोऽच्छिद्रोतिः शिशुरादत्त सं रभः ॥

ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ହବି ଅର୍ପଣକାରୀ ହାତଗୁଡ଼ିକ ଯାଆନ୍ତି; ତାହାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦ୍ରୁତଗତିଶୀଳ ଶକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ। ମୋର ସମସ୍ତ ବଚନ ସେ ଏକା ଶୁଣନ୍ତି। ଅନେକ ପ୍ରେରଣାର ଧାରକ, ବଳବାନ ଜୟକର୍ତ୍ତା, ଯଜ୍ଞ-ସାଧକ, ଅଛିଦ୍ର ସହାୟତାଯୁକ୍ତ—ଅଗ୍ନିର ଏହି ଶିଶୁ ଦୃଢ଼ ଧରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର ସଂଘଟିତ କରେ।

Mantra 4

उपस्थायं चरति यत्समारत सद्यो जातस्तत्सार युज्येभिः । अभि श्वान्तं मृशते नान्द्ये मुदे यदीं गच्छन्त्युशतीरपिष्ठितम् ॥

ମାନବ ଆସନର ଅନ୍ତରେ ନିକଟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ସେ ଚଳେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ କିଛି ଯଥାକ୍ରମେ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ନବଜାତ ସେ ନିଜର ଯୁଜ୍ୟ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହ ଦୌଡ଼େ। ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ଆକାଙ୍କ୍ଷୀ ଶକ୍ତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିକଟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ବିଶ୍ରାମଶୀଳ ଜ୍ୱାଳା ସଦୃଶ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି।

Mantra 5

स ईं मृगो अप्यो वनर्गुरुप त्वच्युपमस्यां नि धायि । व्यब्रवीद्वयुना मर्त्येभ्योऽग्निर्विद्वाँ ऋतचिद्धि सत्यः ॥

ସେଇ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଖୋଜୁଥିବା ମୃଗ, ବନରେ ଭ୍ରମଣକାରୀ, ସବୁଠାରୁ ନିକଟ ଆବରଣରେ ପୃଷ୍ଠତଳ ଉପରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ। ତାପରେ ଅଗ୍ନି—ବିଦ୍ୱାନ—ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟବିଧି (ବୟୁନା) ପ୍ରକାଶ କରି କହିଲେ; କାରଣ ସେ ଋତର ନିୟମରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ ଅଟନ୍ତି।