Sukta 128

Mantra 1

अयं जायत मनुषो धरीमणि होता यजिष्ठ उशिजामनु व्रतमग्निः स्वमनु व्रतम् । विश्वश्रुष्टिः सखीयते रयिरिव श्रवस्यते । अदब्धो होता नि षददिळस्पदे परिवीत इळस्पदे ॥

ଏହି ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଆଧାର (ଧରୀମଣି) ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି—ହୋତୃ, ଯଜ୍ଞରେ ସର୍ବାଧିକ ଯୋଗ୍ୟ; ଉଶିଜମାନଙ୍କ ବ୍ରତକୁ ଅନୁସରି—ଅଗ୍ନି ନିଜ ବ୍ରତକୁ ଅନୁସରନ୍ତି। ସର୍ବାନୁଶାସନରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ଆମ ସଖା ହୁଅନ୍ତି; ରୟି (ସମୃଦ୍ଧି) ପରି ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେବାଯୋଗ୍ୟ। ଅଦବ୍ଧ ହୋତୃ ଇଳାର ଆସନ (ଇଳସ୍ପଦେ) ଉପରେ ବସନ୍ତି—ଇଳସ୍ପଦେ ପରିବୀତ ହୋଇ, ଇଳସ୍ପଦେ ପରିବୀତ ହୋଇ।

Mantra 2

तं यज्ञसाधमपि वातयामस्यृतस्य पथा नमसा हविष्मता देवताता हविष्मता । स न ऊर्जामुपाभृत्यया कृपा न जूर्यति । यं मातरिश्वा मनवे परावतो देवं भाः परावतः ॥

ଯଜ୍ଞସାଧକ ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଆମେ ଋତର ପଥରେ ନମସ୍କାର ଓ ହବିଷ ସହିତ ପଖାଇ ଅଗ୍ନିରୂପେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁ—ଦେବତ୍ୱର ପ୍ରକଟତା ପାଇଁ, ହବିଷ ସହିତ। ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଊର୍ଜା (ପୋଷକ ବଳ) ଆଣି ସମୀପରେ ରଖନ୍ତି; ଏହି କୃପା-ରକ୍ଷାରେ ସେ କ୍ଷୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଯାହାକୁ ମାତରିଶ୍ୱାନ ମନୁ ପାଇଁ ପରାବତ (ଦୂର ଦେଶ) ଠାରୁ ଦେବରୂପେ ଆଣିଥିଲେ—ପରାବତ ଠାରୁ ଭାସ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ।

Mantra 3

एवेन सद्यः पर्येति पार्थिवं मुहुर्गी रेतो वृषभः कनिक्रदद्दधद्रेतः कनिक्रदत् । शतं चक्षाणो अक्षभिर्देवो वनेषु तुर्वणिः । सदो दधान उपरेषु सानुष्वग्निः परेषु सानुषु ॥

ଏହି ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ତୁରନ୍ତ ପୃଥିବୀର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସବୁଦିଗରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପରିଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି; ପୁନଃପୁନଃ ଶକ୍ତିର ବୃଷଭ ଗର୍ଜନ କରେ—ତେଜସ୍ୱୀ ବଳର ରେତସ୍ (ବୀଜ) ଧାରଣ କରି, ଗର୍ଜନ କରେ। ଶତ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖୁଥିବା ଦେବ, ବିଜୟୀ, ବନମାନଙ୍କ ଗଭୀରତାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଉପର ଶିଖରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଓ ଦୂର ଶିଖରମାନଙ୍କ ଉପରେ ସଦା ନିଜ ଆସନ ସ୍ଥାପନ କରି—ଅଗ୍ନି ଉପର ଶିଖରମାନେ, ଦୂର ଶିଖରମାନେ।

Mantra 4

स सुक्रतुः पुरोहितो दमेदमेऽग्निर्यज्ञस्याध्वरस्य चेतति क्रत्वा यज्ञस्य चेतति । क्रत्वा वेधा इषूयते विश्वा जातानि पस्पशे । यतो घृतश्रीरतिथिरजायत वह्निर्वेधा अजायत ॥

ସେ ଶୁକ୍ରତୁ (ଦୀପ୍ତ ସଙ୍କଳ୍ପବାନ) ଅଗ୍ନି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ପୁରୋହିତ ଭାବେ ଅଗ୍ରେ ସ୍ଥାପିତ; ସେ ନିଜ କ୍ରତୁ (ସଙ୍କଳ୍ପ-ଶକ୍ତି) ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଧ୍ୱର (ଅହିଂସକ ଋତୁ-ବିଧି)କୁ ଚେତେ—କ୍ରତୁ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ଯଜ୍ଞକୁ ଚେତେ। ସେଇ କ୍ରତୁରେ ବେଧା (ସର୍ବଜ୍ଞ) ପ୍ରେରଣାକୁ ବାଣ ପରି ନିକ୍ଷେପ କରେ ଏବଂ ଜନ୍ମିତ ସମସ୍ତ ଭୂତକୁ ଦେଖେ। ଯାହାଠାରୁ ଘୃତଶ୍ରୀ (ଘୃତରେ ଦୀପ୍ତ) ଅତିଥି ଜନ୍ମିଲା—ବହ୍ନି, ବେଧା ଜନ୍ମିଲା।

Mantra 5

क्रत्वा यदस्य तविषीषु पृञ्चतेऽग्नेरवेण मरुतां न भोज्येषिराय न भोज्या । स हि ष्मा दानमिन्वति वसूनां च मज्मना । स नस्त्रासते दुरितादभिह्रुतः शंसादघादभिह्रुतः ॥

ଯେତେବେଳେ ତାହାର କ୍ରତୁ ଦ୍ୱାରା ତାହାର ତବିଷୀ (ବଳଗୁଡ଼ିକ) ଯୋଗ ହୋଇ ପୂରିତ ହୁଏ—ଅଗ୍ନିର ଅବେଣ (ରକ୍ଷା) ଦ୍ୱାରା—ମରୁତମାନେ ଯେପରି ଭୋକ୍ତା ପାଇଁ, ସେପରି ପ୍ରେରକ ପାଇଁ ଶକ୍ତିରୂପେ; କ୍ଷୁଦ୍ର ଉପଯୋଗ ପାଇଁ ନୁହେଁ। କାରଣ ସେ ହିଁ ଧନ-ଦାନକୁ ଅଗ୍ରସର କରେ ଏବଂ ନିଜ ମହିମାରେ ବସୁମାନଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି କରାଏ। ସେ ଆମକୁ ଦୁରିତ (ବକ୍ର/କୁଟିଳ) ଆଘାତରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଅଭିହୃତ ଶଂସା (ନିନ୍ଦା/ଆକ୍ଷେପ) ଓ ଅଘ (ପାପ)ର ଆଘାତରୁ।

Mantra 6

विश्वो विहाया अरतिर्वसुर्दधे हस्ते दक्षिणे तरणिर्न शिश्रथच्छ्रवस्यया न शिश्रथत् । विश्वस्मा इदिषुध्यते देवत्रा हव्यमोहिषे । विश्वस्मा इत्सुकृते वारमृण्वत्यग्निर्द्वारा व्यृण्वति ॥

ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ, ବିଶାଳ ଗତିରେ ବିହାରୀ, ଋତକର୍ମର ଦୂତ (ଅରତି) ଦକ୍ଷିଣ ହସ୍ତରେ ବସୁ (ଧନ/ନିଧି) ସ୍ଥାପନ କରେ; ସେ ଶିଥିଲ ହୁଏ ନାହିଁ—ଦ୍ରୁତ ଧାବକ ପରି—ଯଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଶିଥିଲ ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ନିଜ ଇଷୁ (ପ୍ରେରଣା)କୁ ସଜାଏ, ଦେବତ୍ରା ହବ୍ୟ ବହନ କରିବାକୁ। ସମସ୍ତ ସୁକୃତ (ସତ୍କର୍ମୀ) ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଆବରଣ/ବାଡ଼କୁ ଖୋଲେ; ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବିସ୍ତାର କରି ଖୋଲିଦିଏ।

Mantra 7

स मानुषे वृजने शंतमो हितोऽग्निर्यज्ञेषु जेन्यो न विश्पतिः प्रियो यज्ञेषु विश्पतिः । स हव्या मानुषाणामिळा कृतानि पत्यते । स नस्त्रासते वरुणस्य धूर्तेर्महो देवस्य धूर्तेः ॥

ସ ମାନୁଷେ ବୃଜନେ ଶଂତମୋ ହିତଃ—ମାନବ ସମୁଦାୟରେ ସେ ସର୍ବାଧିକ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ। ଯଜ୍ଞମାନେ ଅଗ୍ନି, ପ୍ରିୟ ବିଶ୍ପତି (ଜନପତି/ଲୋକନାୟକ) ପରି, ଜୟ କରିବାଯୋଗ୍ୟ। ସେ ମାନବମାନଙ୍କ ହବ୍ୟର ଏବଂ ସୁକୃତ (ସୁସଂସ୍କୃତ, ସମର୍ପିତ) କୃତ୍ୟମାନଙ୍କର ପତି ହୁଏ। ମହାଦେବ ବରୁଣଙ୍କ ଧୂର୍ତ୍ତି (କପଟ) ଓ ବନ୍ଧନରୁ—ବରୁଣଙ୍କ ଧୂର୍ତ୍ତିରୁ—ସେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

Mantra 8

अग्निं होतारमीळते वसुधितिं प्रियं चेतिष्ठमरतिं न्येरिरे हव्यवाहं न्येरिरे । विश्वायुं विश्ववेदसं होतारं यजतं कविम् । देवासो रण्वमवसे वसूयवो गीर्भी रण्वं वसूयवः ॥

ଅଗ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ—ହବ୍ୟର ହୋତାକୁ, ବସୁଧିତିଂ (ଧନ-ଧାରକ)କୁ, ପ୍ରିୟକୁ, ସର୍ବାଧିକ ଚେତିଷ୍ଠ (ସୁବିବେକୀ/ସୁଚେତନ) ଦୂତକୁ ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ହବ୍ୟବାହ (ହବ୍ୟ-ବାହକ)କୁ ସେମାନେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି, ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱାୟୁ (ସର୍ବଜୀବନ-ବ୍ୟାପୀ), ବିଶ୍ୱବେଦସ (ସର୍ବଜ୍ଞ), ଯଜ୍ୟ ହୋତାକୁ, କବି (ଦୃଷ୍ଟା-କବି)କୁ—ବସୁୟବଃ (ସମୃଦ୍ଧି ଆକାଂକ୍ଷୀ) ଦେବମାନେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଗୀର୍ଭିଃ (ସ୍ତୁତିଦ୍ୱାରା) ରଣ୍ୱ (ଆନନ୍ଦଦାୟକ) ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରନ୍ତି।