Sukta 118

Mantra 1

आ वां रथो अश्विना श्येनपत्वा सुमृळीकः स्ववाँ यात्वर्वाङ् । यो मर्त्यस्य मनसो जवीयान्त्रिवन्धुरो वृषणा वातरंहाः ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଶ୍ୟେନ (ବାଜ)ର ଉଡାଣ ପରି ଉଡି ତୁମ ରଥ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ—ସୁମୃଳୀକ, ମଙ୍ଗଳକର, ସ୍ୱବାନ୍ (ସ୍ୱୟଂ-ପ୍ରକାଶମାନ)। ଯେ ମର୍ତ୍ୟର ମନଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ବେଗବାନ; ତ୍ରିବନ୍ଧୁର (ତିନି ଆଧାରବିଶିଷ୍ଟ); ହେ ବୃଷଣା (ବୀର୍ୟବାନ) ଦେବଦ୍ୱୟ, ପବନର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ଏଠାରେ ଅର୍ବାକ୍ (ଆମ ଦିଗକୁ) ପହଞ୍ଚୁ।

Mantra 2

त्रिवन्धुरेण त्रिवृता रथेन त्रिचक्रेण सुवृता यातमर्वाक् । पिन्वतं गा जिन्वतमर्वतो नो वर्धयतमश्विना वीरमस्मे ॥

ତ୍ରିବନ୍ଧୁର, ତ୍ରିବୃତ (ତ୍ରିଗୁଣ-ବ୍ୟବସ୍ଥିତ) ରଥଦ୍ୱାରା, ତ୍ରିଚକ୍ର (ତିନି ଚକ୍ରବିଶିଷ୍ଟ) ସୁବୃତ (ସୁସ୍ଥିର ଭାବେ ଘୁରୁଥିବା) ରଥଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଅର୍ବାକ୍ (ଆମ ଦିଗକୁ) ଆସ। ଆମ ଗା (କିରଣ/ଜ୍ଞାନପ୍ରଭା)କୁ ପିନ୍ୱତଂ (ବଢ଼ାଅ), ଆମ ଅର୍ବତଃ (ଚଳନଶକ୍ତି/ଅଶ୍ୱ)କୁ ଜିନ୍ୱତଂ (ଉତ୍ସାହିତ କର), ଏବଂ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବୀରଂ (ଅନ୍ତର୍ବୀରଶକ୍ତି) ବର୍ଧୟତଂ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ।

Mantra 3

प्रवद्यामना सुवृता रथेन दस्राविमं शृणुतं श्लोकमद्रेः । किमङ्ग वां प्रत्यवर्तिं गमिष्ठाहुर्विप्रासो अश्विना पुराजाः ॥

ପ୍ରବଦ୍ୟା (ଆଗୁଆ ପଥରେ) ଗତି କରି, ସୁବୃତ ରଥରେ, ହେ ଦସ୍ରା (ଅଦ୍ଭୁତକର୍ମୀ) ଦେବଦ୍ୱୟ, ଅଦ୍ରେ (ପାଷାଣସଦୃଶ ଦୃଢତା/ସ୍ଥିରତା)ରୁ ଉଚ୍ଚାରିତ ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ ଶୁଣ। ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ପୁରାଜାଃ (ପ୍ରାଚୀନ) ବିପ୍ରମାନେ କହନ୍ତି: ‘ପ୍ରତ୍ୟବର୍ତ୍ତିଂ (ପ୍ରତିସାଦରେ ପୁନଃ ଫେରିଆସିବାରେ) ତୁମେ କାହିଁକି ସର୍ବାଧିକ ବେଗବାନ?’

Mantra 4

आ वां श्येनासो अश्विना वहन्तु रथे युक्तास आशवः पतंगाः । ये अप्तुरो दिव्यासो न गृध्रा अभि प्रयो नासत्या वहन्ति ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଅତିଶୀଘ୍ର ଶ୍ୟେନ-ପକ୍ଷୀମାନେ—ପତଙ୍ଗମାନଙ୍କ ପରି—ତୁମମାନଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ବହନ କରୁନ୍ତୁ; ଦିବ୍ୟ ତେଜସ୍ୱୀ ଆକାଶୀୟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପରି। ଯେମାନେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଗତିଶୀଳ, ଗୃଧ୍ରମାନଙ୍କ ପରି, ହେ ନାସତ୍ୟଦ୍ୱୟ, ଅର୍ପଣ-ପ୍ରେରଣାକୁ ତୁମ ପ୍ରତି ବହି ଆଣନ୍ତି।

Mantra 5

आ वां रथं युवतिस्तिष्ठदत्र जुष्ट्वी नरा दुहिता सूर्यस्य । परि वामश्वा वपुषः पतंगा वयो वहन्त्वरुषा अभीके ॥

ଏଠାରେ, ହେ ନରଦ୍ୱୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୁହିତା ଯୁବତୀ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ବରି, ତୁମ ରଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୁଏ। ତୁମ ଚାରିପାଖରେ, ହେ ଅରୁଣବର୍ଣ୍ଣଦ୍ୱୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚିରାଯୁକ୍ତ ଅଶ୍ୱମାନେ—ନିକଟ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ—ପ୍ରାଣବାୟୁ ଓ ଗତିକୁ ବହନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 6

उद्वन्दनमैरतं दंसनाभिरुद्रेभं दस्रा वृषणा शचीभिः । निष्टौग्र्यं पारयथः समुद्रात्पुनश्च्यवानं चक्रथुर्युवानम् ॥

ହେ ଦସ୍ରା ବୃଷଣଦ୍ୱୟ, ଦଂସନା-ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବନ୍ଦନାକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲ; ଶଚୀ-ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଦ୍ଭୁତ ବଳବାନଦ୍ୱୟ, ରେଭକୁ ଉପରେ ଉଠାଇଲ। ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀରତାରୁ ତୁମେ ତୌଗ୍ର୍ୟକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପାର କରାଇଲ, ଏବଂ ଚ୍ୟବାନକୁ ପୁନଃ ଯୁବା କରିଦେଲ।

Mantra 7

युवमत्रयेऽवनीताय तप्तमूर्जमोमानमश्विनावधत्तम् । युवं कण्वायापिरिप्ताय चक्षुः प्रत्यधत्तं सुष्टुतिं जुजुषाणा ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ନିମ୍ନକୁ ପତିତ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପାଇଁ ତପ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପୋଷକ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସ୍ଥାପନ କଲ। ଏବଂ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଅକ୍ଷତ ଓ ଅହତ କଣ୍ୱଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କଲ; ସୁସଂଗଠିତ ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା।

Mantra 8

युवं धेनुं शयवे नाधितायापिन्वतमश्विना पूर्व्याय । अमुञ्चतं वर्तिकामंहसो निः प्रति जङ्घां विश्पलाया अधत्तम् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ପୁରାତନ ପଥରେ ଦୁଃଖିତ ଶୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦୋହନ ଗାଈକୁ ତାହାର ପ୍ରବାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲ। ତୁମେ ବର୍ତ୍ତିକାକୁ କଷ୍ଟରୁ ମୁକ୍ତ କଲ; ଏବଂ ବିଶ୍ପଲାଙ୍କୁ ପାଦ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରି—ଗତିଶକ୍ତି ଫେରାଇଦେଲ।

Mantra 9

युवं श्वेतं पेदव इन्द्रजूतमहिहनमश्विनादत्तमश्वम् । जोहूत्रमर्यो अभिभूतिमुग्रं सहस्रसां वृषणं वीड्वङ्गम् ॥

ହେ ଅଶ୍ୱିନଦ୍ୱୟ, ତୁମେ ଦୁହେଁ ପେଦୁଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତ ଅଶ୍ୱ ଦେଲ—ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରେରିତ, ଅହିହନ, ସର୍ପବଳର ସଂହାରକ। ସେ ପ୍ରବଳ, ଅଭିଭାବୀ, ଉଗ୍ର; ସହସ୍ରବିଜୟୀ, ବୀର୍ୟବାନ, ଦୃଢ଼ ଅଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟ—ଯାତ୍ରାର ଆହ୍ୱାନ ବହନ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

Mantra 10

ता वां नरा स्ववसे सुजाता हवामहे अश्विना नाधमानाः । आ न उप वसुमता रथेन गिरो जुषाणा सुविताय यातम् ॥

ହେ ନରା ଅଶ୍ୱିନୌ, ସ୍ୱଶକ୍ତି ପାଇଁ ସୁଜାତ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ—ଆବଶ୍ୟକତାରେ ପୀଡ଼ିତ ଆମେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ। ବସୁମତା ରଥରେ ଆମ ପାଖକୁ ନିକଟେ ଆସ; ଆମ ଗିରଃ (ସ୍ତୁତି-ବାଣୀ)ରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇ, ସୁବିତାୟ—ଶୁଭ ଗତି ଓ ଯଥାର୍ଥ ପ୍ରଗତି ପାଇଁ—ଆସ।

Mantra 11

आ श्येनस्य जवसा नूतनेनास्मे यातं नासत्या सजोषाः । हवे हि वामश्विना रातहव्यः शश्वत्तमाया उषसो व्युष्टौ ॥

ହେ ନାସତ୍ୟୌ, ଶ୍ୟେନର ନୂତନ ବେଗ ସହ, ସଜୋଷା—ଏକମତ ହୋଇ—ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। କାରଣ ହବ୍ୟ ଦାତା (ରାତହବ୍ୟ) ତୁମକୁ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୌ, ଉଷସର ଶାଶ୍ୱତ-ନବ ଉଦୟ—ବ୍ୟୁଷ୍ଟୌ—ବେଳେ ଆହ୍ୱାନ କରେ।