Sukta 104

Mantra 1

योनिष्ट इन्द्र निषदे अकारि तमा नि षीद स्वानो नार्वा । विमुच्या वयोऽवसायाश्वान्दोषा वस्तोर्वहीयसः प्रपित्वे ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ନିଷଦନ ପାଇଁ ବିଶ୍ରାମର ଯୋନି-ସ୍ଥାନ ଗଢ଼ାଯାଇଛି; ହେ ସ୍ୱାନ (ଘୋଡ଼ା ପରି ହିହିନାଉଥିବା), ଆସ, ସେଠାରେ ବସ। ପ୍ରାଣଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ ଗତି ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଦେଇ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ—ନିକଟ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ—ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଜୁଆଠାରୁ ଖୋଲିଦେ।

Mantra 2

ओ त्ये नर इन्द्रमूतये गुर्नू चित्तान्त्सद्यो अध्वनो जगम्यात् । देवासो मन्युं दासस्य श्चम्नन्ते न आ वक्षन्त्सुविताय वर्णम् ॥

ହେ ସେହି ବୀର-ନରମାନେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଏବେଇ ସେ ପଥରୁ ସିଧାସଳଖ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସୁନ୍ତୁ। ଦେବମାନେ ଦାସର ମନ୍ୟୁ (କ୍ରୋଧ)କୁ ଚକ୍ନାଚୁର କରି, ଆମକୁ ସୁବିତାୟ—ସୁଖଦ ଗମନ ପାଇଁ—ତେଜସ୍ବୀ ବର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଭ ପ୍ରକାଶ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ; ଋତର ସଠିକ ଗତିର ଖୋଲା ପଥ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।

Mantra 3

अव त्मना भरते केतवेदा अव त्मना भरते फेनमुदन् । क्षीरेण स्नातः कुयवस्य योषे हते ते स्यातां प्रवणे शिफायाः ॥

ଅବ ତ୍ମନା କେତବେଦା ତଳକୁ ବହେ; ଅବ ତ୍ମନା ଜଳ ଉପରର ଫେନ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ସରେ। କ୍ଷୀରେଣ ସ୍ନାତା, ହେ କୁୟବର ଯୋଷେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ଆଘାତ ପାଇ ଶିଫାୟାଃର ପ୍ରବଣରେ ଢଳି ପଡ଼ୁନ୍ତୁ; ମିଥ୍ୟା ତେଜ ନିଜ ଅବତରଣରେ ନିଜେ ନଶ୍ଟ ହେଉ।

Mantra 4

युयोप नाभिरुपरस्यायोः प्र पूर्वाभिस्तिरते राष्टि शूरः । अञ्जसी कुलिशी वीरपत्नी पयो हिन्वाना उदभिर्भरन्ते ॥

ଉପର ଧାତୁ-କାର୍ଯ୍ୟର ନାଭି ଚଳିତ ହୋଇଛି; ଶୂର ବୀର ପ୍ରାଚୀନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ସହ ଦଣ୍ଡକୁ ଆଗକୁ ପ୍ରସାରେ। ସିଧା ଅଛି କୁଲିଶୀ—ବଜ୍ରାୟୁଧ—ବୀରପତ୍ନୀ ସଦୃଶ ବଳବତୀ; ପୟଃକୁ ପ୍ରେରିତ କରି, ଉଦଭିଃ—ଜଳମାନଙ୍କ ସହ—ତାହାକୁ ବହନ କରି ଆଣନ୍ତି; ସତ୍ତାର ଧାରାମାନେ ପୋଷଣକୁ ବହି ଆଣନ୍ତି।

Mantra 5

प्रति यत्स्या नीथादर्शि दस्योरोको नाच्छा सदनं जानती गात् । अध स्मा नो मघवञ्चर्कृतादिन्मा नो मघेव निष्षपी परा दाः ॥

ଯେତେବେଳେ ପଥପ୍ରଦର୍ଶକ ନେତୃତ୍ୱ ପଛକୁ ଫେରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ଦସ୍ୟୁର ନିବାସସ୍ଥାନକୁ ନିକଟ ହୋଇ ଯାଯାଏ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ, ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, କୁଟିଳମାନଙ୍କର କଳହ-କୋଳାହଳରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦେଇ ପୁଣି ହଟିଯାଉଥିବା ଲୋକ ପରି ଆମକୁ ଦୂରେ ଛାଡ଼ି ଦିଅ ନାହିଁ; ଆମର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ଭାଗକୁ ତ୍ୟାଗ କର ନାହିଁ।

Mantra 6

स त्वं न इन्द्र सूर्ये सो अप्स्वनागास्त्व आ भज जीवशंसे । मान्तरां भुजमा रीरिषो नः श्रद्धितं ते महत इन्द्रियाय ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଜଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ତୁମେ ସେଇ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ—ଜୀବନର ଆଶା ପାଇଁ ତୁମ ନିର୍ଦୋଷ ରକ୍ଷାକୁ ଆମ ସହ ଭାଗ କର। ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଧରାପକଡ଼ରେ ଆମକୁ ଆଘାତ କର ନାହିଁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ମହାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ (ଶକ୍ତି) ଉପରେ ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସ୍ଥାପନ କରିଛୁ।

Mantra 7

अधा मन्ये श्रत्ते अस्मा अधायि वृषा चोदस्व महते धनाय । मा नो अकृते पुरुहूत योनाविन्द्र क्षुध्यद्भ्यो वय आसुतिं दाः ॥

ତେବେ ମୁଁ ମନେ କରେ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି; ହେ ବୃଷଭ, ଆମକୁ ମହା ଧନ ଦିଗକୁ ପ୍ରେରିତ କର। ହେ ପୁରୁହୂତ, ଅକୃତ (ଅନିର୍ମିତ) ଯୋନିରେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ ନାହିଁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭୁଖା ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ବୟ (ଜୀବଶକ୍ତି) ଏବଂ ସୁତି (ସୋମ-ପୀଡନ/ପ୍ରେସିଂ)—ଅର୍ପଣର ପୋଷଣ—ଦିଅ।

Mantra 8

मा नो वधीरिन्द्र मा परा दा मा नः प्रिया भोजनानि प्र मोषीः । आण्डा मा नो मघवञ्छक्र निर्भेन्मा नः पात्रा भेत्सहजानुषाणि ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ନ ବଧ କର; ଆମକୁ ଦୂରେ ନ ଫେଙ୍କ; ଆମ ପ୍ରିୟ ପୋଷଣଗୁଡ଼ିକୁ ଆମଠାରୁ ନ ଛିନିନେ। ହେ ମଘବନ୍ ଶକ୍ର, ଆମ ଅଣ୍ଡା—ଭବନର ବୀଜଗୁଡ଼ିକୁ—ନ ଭଙ୍ଗ କର; ଆମ ସହଜାନୁଷ—ଜନ୍ମସହଚର ଆଧାର-ପାତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ—ନ ଭାଙ୍ଗ।

Mantra 9

अर्वाङेहि सोमकामं त्वाहुरयं सुतस्तस्य पिबा मदाय । उरुव्यचा जठर आ वृषस्व पितेव नः शृणुहि हूयमानः ॥

ଅର୍ବାଙ୍ ଆ, ହେ ସୋମକାମ—ତୋତେ ସେମାନେ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଏହି ସୋମ ସୁତ ହୋଇଛି, ମଦ ପାଇଁ ଏହାକୁ ପାନ କର। ହେ ଉରୁବ୍ୟଚା, ଜଠରରେ ବ୍ୟାପି ବଳବାନ ହେ; ପିତା ପରି, ଆମେ ଡାକିଲେ ଆମକୁ ଶୁଣ—ଆମ ଆହ୍ୱାନକୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର ଦେ।