मारीचाश्रमगमनम्
Ravana’s Journey to Maricha’s Hermitage
स श्वेतवालव्यजनः श्वेतच्छत्रो दशाननः।स्निग्धवैदूर्यसंकाश स्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।।।।विंशद्भुजो दशग्रीवो दर्शनीयपरिच्छदः।त्रिदशारिर्मुनीन्द्रघ्नो दशशीर्ष इवाद्रिराट्।।।।कामगं रथमास्थाय शुशुभे राक्षसेश्वरः।विद्युन्मण्डलवान्मेघस्सबलाक इवाम्बरे।।।।
sa śvetavālavyajanaḥ śvetacchatro daśānanaḥ |
snigdhavaidūryasaṅkāśaḥ staptakāñcanakuṇḍalaḥ ||
viṃśadbhujō daśagrīvo darśanīyaparicchadaḥ |
tridaśārir munīndraghno daśaśīrṣa ivādrirāṭ ||
kāmagaṃ ratham āsthāya śuśubhe rākṣaseśvaraḥ |
vidyunmaṇḍalavān meghaḥ sabalāka ivāmbare ||
ଶ୍ୱେତ ଚାମର-ବ୍ୟଜନ ଓ ଶ୍ୱେତ ଛତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଦଶାନନ ରାବଣ—ସ୍ନିଗ୍ଧ ବୈଦୂର୍ଯ୍ୟମଣି ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତ, ତପ୍ତ କାଞ୍ଚନ କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ—ବିଂଶତି ଭୁଜାବାନ ଦଶଗ୍ରୀବ, ଦର୍ଶନୀୟ ପରିଚ୍ଛଦରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଦେବଶତ୍ରୁ ଓ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଘ୍ନ, ଦଶଶିଖର ପର୍ବତରାଜ ପରି; କାମଗମ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର ଆକାଶେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ମଣ୍ଡଳବତୀ, ବକମାଳାସହିତ ମେଘ ପରି ଶୋଭିଲେ।
Maricha extended his hospitality with appropriate food and water and said with meaningful words:
The Ramayana warns that brilliance and majesty do not equal dharma. Rāvaṇa’s dazzling appearance is juxtaposed with epithets like “slayer of sages,” implying moral decline beneath grandeur.
A detailed poetic description frames Rāvaṇa’s departure, heightening tension before his encounter with Mārīca and the unfolding plot against Rāma.
No virtue is emphasized; the verse stresses overwhelming power and intimidating splendor, reinforcing the theme that unchecked power without satya and dharma becomes destructive.