Adhyaya 206
Description and Moral-Theological Significance of Dvārakā (within the Indraprastha/Kāliṃdī Māhātmya frame)
ତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ନାରଦ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥ ଅଞ୍ଚଳର ଭିତରେ ଥିବା “ଦ୍ୱାରକା”ର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ରାଜା ଶିବିଙ୍କ ସହ ସମ୍ବାଦ କରନ୍ତି ଏବଂ କାମ୍ପିଲ୍ୟର ଏକ ନୀତିଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ କହନ୍ତି। ଏକ ତେଜସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ—ଗାୟକ ଓ ତପସ୍ବୀ—ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାମାତ୍ରେ ନଗରୀୟ ନାରୀମାନେ ଅନାୟାସେ କାମାସକ୍ତ ହୋଇପଡ଼ନ୍ତି। ରାଜା ମନ୍ତ୍ର-ଜାଦୁର ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣ କହନ୍ତି ଏହା ମାୟା ନୁହେଁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟାସଂଯମ ହିଁ କାରଣ। ପୌରମାନେ ସମାଜ-ଧର୍ମ ଭଙ୍ଗ ଭୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୁଅନ୍ତି, ନାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି—ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ, ପତିସେବା-ପୂଜା ହିଁ ବିଷ୍ଣୁପୂଜା ସମାନ; ପରପୁରୁଷାସକ୍ତି କାମଜନ୍ୟ ମହାପାପ। ମନ-ବାକ୍-କାୟ ଦୋଷରୁ ନରକଗତି, ଦୈତ୍ୟ/ରାକ୍ଷସୀ ଯୋନି ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖଭୋଗ ହୁଏ ବୋଲି ସେ ସତର୍କ କରନ୍ତି। ଉପଦେଶରେ ନାରୀମାନେ ସଂଯମୀ ହୁଅନ୍ତି। ପରେ ଦୈବବିପାକରେ ଯୁଦ୍ଧ, ଲୁଟପାଟ ଓ ବିନାଶ ଆସେ; କେତେକ ନାରୀ ବିଷପାନ କରି ଆତ୍ମନାଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ରାକ୍ଷସୀ ଯୋନି ପାଆନ୍ତି ବୋଲି ଫଳ କୁହାଯାଏ। ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷରେ ମହାଦେବ ଶିବ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ କହନ୍ତି—ଅନ୍ୟ ପ୍ରିୟ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି/ଆସକ୍ତି ମଧ୍ୟ ପାପର କାରଣ; ଯେ ସୁଖ ସ୍ୱର୍ଗସଦୃଶ ଲାଗି ଶେଷେ ଅଧୋଗତି ଦିଏ, ସେହି “ସ୍ୱର୍ଗ”କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ—ଏହି ଅନ୍ତିମ ଶିକ୍ଷା।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.