
The Great Festival of Jālandhara’s Slaying (Jālandhara-vadha)
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ନାରଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଜାଲନ୍ଧର-ବଧର ମହୋତ୍ସବ ଓ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଯୁଦ୍ଧକଥା କହନ୍ତି। ଶୁମ୍ଭ-ନିଶୁମ୍ଭ ଆଦି ଦୈତ୍ୟ-ଦାନବ ମହାସେନା ନେଇ ଶିବଙ୍କୁ ଘେରି ଧରନ୍ତି ଏବଂ ‘ଜୟା’ ନାମକ ମାୟାଗୌରୀର ଭ୍ରମରୂପ ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି। ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି/କୃଷ୍ଣ ଶିବଙ୍କୁ ସେଇ ମାୟାର ଭେଦ ଜଣାଇଦିଅନ୍ତି; ଶିବଙ୍କର ବୋଧ ହେଲେ ଘୋର ସଂଗ୍ରାମ ପୁଣି ତୀବ୍ର ହୁଏ। ଶିବଙ୍କ ଭୈରବ ରୂପ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଜାଲନ୍ଧର ନିର୍ଭୟ ରହେ; ସେ ଦଣ୍ଡ ନୁହେଁ, ପରମ ସାୟୁଜ୍ୟ-ମୋକ୍ଷର ବର ମାଗେ। ଶେଷରେ ଚକ୍ରପ୍ରୟୋଗର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ତାହାର ଶିରଚ୍ଛେଦ ହୁଏ ଏବଂ ଦୈତ୍ୟଦେହର ବଢୁଥିବା ବିସ୍ତାର ମଧ୍ୟ ନିବୃତ୍ତ ହୁଏ। ଶିବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଯୋଗିନୀ ଓ ମାତୃକାମାନେ (ବ୍ରାହ୍ମୀ, ମାହେଶ୍ୱରୀ, କୌମାରୀ, ବୈଷ୍ଣବୀ, ବାରାହୀ ଆଦି) ଅବଶିଷ୍ଟ ଅସୁରାଂଶ ଭକ୍ଷଣ କରି ବର ପାଆନ୍ତି; ପାର୍ବତୀ ଶିବଙ୍କ ସହ ପୁନଃମିଳନ କରନ୍ତି। ଶେଷରେ କର୍ମର ଅନିବାର୍ୟତା, ଶ୍ରବଣ-କୀର୍ତ୍ତନର ପୁଣ୍ୟ, ଏବଂ ତୁଳସୀ-ମାହାତ୍ମ୍ୟକୁ ନେଇ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ—ଭକ୍ତି, କଥାଶ୍ରବଣ ଓ ତୁଳସୀପୂଜାରେ ପାପକ୍ଷୟ ହୋଇ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
No shlokas available for this adhyaya yet.