Adhyaya 132
Remembrance of Vishnu (The Greatness of Smaraṇa and Bhakti)
ପାର୍ବତୀ ପଚାରନ୍ତି—ଅନନ୍ତ ବାସୁଦେବଙ୍କ କେମିତି ସ୍ମରଣ କଲେ ମୋହ ପୁଣି ଫେରି ଆସେ ନାହିଁ? ମହାଦେବ କହନ୍ତି—ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ ହିଁ ସତ୍ୟ ସ୍ମରଣ; ଯେପରି ତୃଷିତ ଲୋକ ଜଳକୁ, ଶୀତାର୍ତ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ, ଏବଂ ପ୍ରେମୀ ପ୍ରିୟଜନକୁ ସଦା ମନେ ପକାଏ, ସେପରି ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ-ରୂପ-ଗୁଣକୁ ମନରେ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରଖିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଭକ୍ତିର କାରଣତା କୁହାଯାଏ—ସତ୍ସଙ୍ଗରୁ ଭକ୍ତି ଜାଗେ, ଭକ୍ତି ହିଁ ପରମ ସାଧନ। ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେକୌଣସି ଭାବ, ଦ୍ୱେଷ ମଧ୍ୟ, ଶେଷରେ ତାଙ୍କ ଧାମପ୍ରାପ୍ତିର କାରଣ ହୋଇପାରେ। ଧନ, ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଫଳଦାୟୀ କର୍ମକାଣ୍ଡଠାରୁ ନାମସ୍ମରଣ ଓ ଅନ୍ତର୍ଭାବକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁହାଯାଏ; ଅଜାମିଳ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ନାମମହିମା ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଶେଷଭାଗରେ ବିଷ୍ଣୁତତ୍ତ୍ୱର ସର୍ବବ୍ୟାପକତା, ମନ ଓ କର୍ମବନ୍ଧନର ବିଚାର ଆସି, ନିଷ୍କର୍ଷ ହୁଏ—ସ୍ମରଣ ଓ ଭକ୍ତି ପାପନାଶ କରେ, ନିର୍ଭୟତା ଦିଏ ଏବଂ ବୈକୁଣ୍ଠପ୍ରାପ୍ତି କରାଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.