Adhyaya 130
Glorification of the Greatness of Devotion to Viṣṇu (Bhakti-Māhātmya)
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ “ପରା-ଭକ୍ତି”ର ସ୍ୱରୂପ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ—ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କରେ ମନର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୟ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ-ଉପଦିଷ୍ଟ ଧର୍ମ ଓ କରୁଣା ସହ ସମନ୍ୱିତ ଆଚରଣ। ଭକ୍ତିକୁ ତିନି ଗୁଣରେ ବିଭାଜନ କରାଯାଇଛି: ସାତ୍ତ୍ୱିକ (ଶ୍ରେଷ୍ଠ), ରାଜସୀ (ମଧ୍ୟମ), ତାମସୀ (ଅଧମ)। ଅହଂକାର, ଦମ୍ଭ, ଈର୍ଷ୍ୟା, କପଟ, ଯଶଲୋଭ, ବିଷୟାସକ୍ତି କିମ୍ବା ପରହିଂସା ଲକ୍ଷ୍ୟରେ କରାଯାଇଥିବା ସାଧନା ଭକ୍ତିକୁ ତାମସ କରେ—ଏହି ସତର୍କବାଣୀ ଦିଆଯାଇଛି। ରାଜସୀ ଭକ୍ତି ଭେଦବୁଦ୍ଧି ସହ ପ୍ରତିମାପୂଜା ଆଦି ରୂପରେ, କର୍ମାବଶେଷ କ୍ଷୟ ପାଇଁ କରାଯାଏ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଭକ୍ତି ହେଉଛି ବୁଦ୍ଧି ଓ ମନକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି ହରିଙ୍କର ନିଶ୍ଚଳ ସେବା, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଚଳ ଅନୁରାଗ। ବିଷ୍ଣୁ ଓ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରୁଥିବା କର୍ମକାଣ୍ଡପରାୟଣମାନେ ବେଦଧର୍ମର ବାହ୍ୟ ବୋଲି କଠୋର ଭାବେ ଘୋଷିତ। ଗୋବିନ୍ଦଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେବପ୍ରସନ୍ନତା, ବିଘ୍ନଶାନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀନିବାସ ଏବଂ ମହାତୀର୍ଥମାନଙ୍କର ଦେହେ ନିବାସ ସଦୃଶ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ଶେଷରେ ତୀବ୍ର ଭକ୍ତି ବର୍ଣ୍ଣଭେଦ ନ ଦେଖି ମୋକ୍ଷ ଦିଏ ବୋଲି ଫଳଶ୍ରୁତି କୁହାଯାଇଛି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.