Adhyaya 125
The Greatness of Māgha: Dialogue of Vasiṣṭha and King Dilīpa (Māgha Bath, Charity, and Karmic Causality)
ଋଷିମାନେ ପୂର୍ବେ କଥିତ କାର୍ତ୍ତିକ-ମାହାତ୍ମ୍ୟକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି ସୂତଙ୍କୁ ମାଘ-ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି। କଥା ଅନ୍ତର୍ଗତ ସଂବାଦରେ ପ୍ରବେଶ କରେ—ପାର୍ବତୀ ଶିବଙ୍କୁ ମାଘ ମାସର ବ୍ରତ, ସ୍ନାନ ଓ ଦାନର ବିଧି ପଚାରନ୍ତି; ଶିବ ମାଘର ପରମ ପବିତ୍ରତା ଓ ଫଳ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରେ ଶିକାରକୁ ଯାଇଥିବା ରାଜା ଦିଲୀପ ଜଣେ ବୈଖାନସ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଭେଟନ୍ତି; ସେ ଦିଲୀପଙ୍କୁ ମାଘ-ସ୍ନାନର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଓ ଫଳ ଜାଣିବା ପାଇଁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି। ବସିଷ୍ଠ (ଏବଂ ଭୃଗୁ) କହନ୍ତି—ମାଘରେ ବିଶେଷକରି ପ୍ରାତଃକାଳେ ଖୋଲା ଜଳରେ ସ୍ନାନ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସହିତ ତିଳଦାନ, ଗୋଦାନ, ପାଦୁକାଦାନ, କମଣ୍ଡଲୁ/ଜଳପାତ୍ରଦାନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଭୋଜନ ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ପରେ କର୍ମ-କାରଣର ଉଦାହରଣ ଆସେ: ବ୍ୟାଘ୍ରମୁଖ ବିଦ୍ୟାଧର ଭୃଗୁଙ୍କୁ ନିଜ ବିକୃତିର କାରଣ ପଚାରେ। ଭୃଗୁ କହନ୍ତି—ଏକାଦଶୀ ପରେ ତେଲ ବ୍ୟବହାର/ସେବନ ପରି ଛୋଟ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ କାଳକ୍ରମେ ପକ୍କ ହୋଇ ବିକୃତି ଦେଇଥାଏ; ପ୍ରତିକାର ହେଉଛି ମଣିକୂଟ/ମଣିପର୍ବତ ସମୀପର ପୁଣ୍ୟନଦୀରେ କଠୋର ନିୟମ ସହ ମାଘବ୍ରତ ପାଳନ। ଉପସଂହାରରେ ଦାନସହିତ ମାଘ-ସ୍ନାନ ପୁଣ୍ୟ, ସମୃଦ୍ଧି, ପାପକ୍ଷୟ ଦେଇ ଶେଷରେ ମୋକ୍ଷ—ପୁନରାବୃତ୍ତିର ନିବୃତ୍ତି—ଦିଏ ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.