Adhyaya 97
The Greatness of the Month of Vaiśākha (Mādhava Month): Charity, Tīrthas, and Hari-Nāma
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସୂତ କହନ୍ତି—ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କର୍ମଫଳର ନିୟମ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, କଳିଯୁଗରେ ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଦେଇ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା ସହଜ ଧର୍ମସାର କ’ଣ ବୋଲି ଯମ/ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ପଚାରେ। ସେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଜଗତ୍ଧାରକ ଓ ନୀତିନିୟନ୍ତା ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଏକମାତ୍ର ସାର ମାଗେ। ଧର୍ମରାଜ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ‘ପରମ ରହସ୍ୟ’ କହନ୍ତି—ପୁରାଣରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କଥା ଦେଖାଗଲେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଏହି: ନାରାୟଣ/ବିଷ୍ଣୁ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଭଗବାନ; ହରିଙ୍କ ପୂଜା ଓ ସ୍ମରଣ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରବଳ କରେ। ପରେ ଦାନକୁ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି, ଦାନ ନ କରି ଭୋଜନ କରିବାର ନିନ୍ଦା, ଏବଂ ନିତ୍ୟ-ନୈମିତ୍ତିକ ଦାନବିଧି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏ। ତୀର୍ଥର ପରିଭାଷା ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତାରିତ—କେବଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନଦୀତୀର୍ଥ ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ହରିନାମ, ବେଦପାଠ ଓ ବିଷ୍ଣୁପାଠ/କୀର୍ତ୍ତନ ହୁଏ ସେଠି ମଧ୍ୟ ତୀର୍ଥ। ଶେଷରେ ବୈଶାଖ (ମାଧବ) ମାସର ସ୍ନାନ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ସମ୍ମାନ ଯମଦଣ୍ଡ ନିବାରକ ଏବଂ ଅପାର ପାପରାଶି ଦହନକାରୀ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.