
Janaki’s Vision of the Ganga (Gaṅgā-Darśana and the Prelude to Abandonment)
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସୀତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଲୋକାପବାଦ ଉଠେ—ନୀଚଜନ/ଧୋବାର କଥାକୁ ନେଇ ରାଜ୍ୟରେ ନିନ୍ଦା ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ। ଏହା ଶୁଣି ରାମଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଶୋକରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ମୂର୍ଛିତପ୍ରାୟ ହୁଅନ୍ତି। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଜାନକୀଙ୍କ ନିର୍ଦୋଷତାକୁ ଦୃଢ଼ଭାବେ ସମର୍ଥନ କରି, ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ସର୍ବପାବନତାର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଇ କହନ୍ତି—ଗଙ୍ଗା ଯେପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ସୀତା ମଧ୍ୟ ସର୍ବଥା ନିଷ୍କଳଙ୍କ; ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ରାମ ଲୋକନିନ୍ଦା ପରିହାର କରି ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତି ରକ୍ଷାକୁ ପ୍ରଧାନ ମାନନ୍ତି। ସେ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତି—ଗର୍ଭବତୀ ସୀତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ତପସ୍ୱିନୀମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ନେଉଛୁ ବୋଲି ଛଳ କରି ବନକୁ ନେଇ ଯାଇ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ପରିତ୍ୟାଗ କର। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମନରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି। ରଥ ଚାଲିବା ସମୟରେ ଅଶୁଭ ନିମିତ୍ତ ଦେଖାଯାଏ—ଚକ୍ଷୁ ଫଡ଼ଫଡ଼ା, ଅପଶକୁନ ପଶୁପକ୍ଷୀ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଦିଗବଦଳ। ଶେଷରେ ସୀତା ଜାହ୍ନବୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି—ଦିବ୍ୟ ପାବନୀ ରୂପେ—ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଅବତରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ରାଜାଜ୍ଞା ଓ ବନବାସ ମଧ୍ୟର ସୀମା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୁଏ।
No shlokas available for this adhyaya yet.