Adhyaya 109
The Greatness of Sacred Ash (Vibhūti) and the Saving Power of Śiva Worship
ଶିବ ରାମଙ୍କୁ ପାପନାଶକ କଥା କହନ୍ତି। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ନାମକ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ କିନ୍ତୁ ଭୋଗାସକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ବେଦାଧ୍ୟାପନ ଓ ପୁରାଣଶ୍ରବଣ ଆଦି ଧର୍ମକର୍ମ ଅବହେଳା କରେ। ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଯମସଭାରେ ବିଚାର ମୁହାଁ ଦେଇ ଦୀର୍ଘ ନରକଯାତନାର ସତର୍କବାଣୀ ଶୁଣି, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ପାଇଁ କିଛି ସମୟ ଦେହକୁ ଫେରାଇ ଦିଆଯାଏ। ସେ ଶିବଭକ୍ତ ଋଷି ଜାବାଳିଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାଏ। ଜାବାଳି କହନ୍ତି—ଅଳ୍ପାୟୁରେ ଦୀର୍ଘ ତପ-ବ୍ରତ କଠିନ; ତେଣୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା, ନିତ୍ୟ ପୁରାଣଶ୍ରବଣ ଓ ବିଭୂତି (ଭସ୍ମ) ଧାରଣ ହିଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉପାୟ। କଥାରେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ଦିବ୍ୟନଗରୀ ଓ ଶିବଙ୍କ ଯୋଗସଭା ରୂପକରେ ଆସେ; ଯମ-ନିୟମ, ପ୍ରାଣାୟାମ, ଧ୍ୟାନ, ସମାଧି ସେବକ ସଦୃଶ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଆଠ ଦିନ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରି ପ୍ରାଣ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି ଦେହତ୍ୟାଗ କରେ। ଶୈବଦୂତମାନେ ଯମଦୂତଙ୍କ ସହ ବିବାଦ କରି ତାକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି; ଶିବ ଫଳ ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବ ଲିଙ୍ଗନିନ୍ଦାର ଦୋଷର ଚିହ୍ନ ଦେହରେ ରହିଯାଏ। ଶେଷରେ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରବଣ-ପାଠର ମହାପୁଣ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.