Adhyaya 19
The Greatness of Devotion to Hari: The Bandit Urvīśu, Naivedya Merit, and What Pleases or Angers Viṣṇu
ବ୍ୟାସ ଜୈମିନିଙ୍କୁ କହନ୍ତି—ଯେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାଏ ସେ କେବେ ଅମଙ୍ଗଳରେ ପଡ଼େନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ କହିବା ଉଚିତ। ପରେ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ—ଉର୍ବୀଶୁ ନାମକ ପାପାଚାରୀକୁ ପରିବାର ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ; ସେ ଡକାୟତ ହେଲା। ନଦୀତଟରେ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହରିଙ୍କୁ ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣର ନୀତି ଆଲୋଚନା କରୁଥିବା ଶୁଣି, ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଠିକ୍ କରା ବସ୍ତୁ ପବିତ୍ର ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରି, ନୈବେଦ୍ୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଗୁଡ଼କୁ ନିଜେ ଖାଇନାହିଁ, ଦାନ କରିଦେଲା। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତାହାର ପାପ ହରଣ କଲେ; ଗ୍ରାମବାସୀ ମାରିଦେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ହରିଧାମକୁ ନୀତ ହେଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ କଥାରେ ସର୍ବଜନି ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ୱପ୍ନରେ କେଶବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପ-ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରେ। ବିଷ୍ଣୁ ଗୁପ୍ତ କର୍ମକାରଣ କହନ୍ତି—ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ଅଜାଣତେ ନୈବେଦ୍ୟ ଭକ୍ଷଣ କରିଥିବାରୁ ମୋକ୍ଷର ବୀଜ ପଡ଼ିଥିଲା। ପରେ ପ୍ରଭୁ କ’ଣ ପ୍ରୀତିକର ଓ କ’ଣ କ୍ରୋଧକର ତାହା ନୀତିରୂପେ କହନ୍ତି—ଭକ୍ତି, ସେବା, ଦାନ, ଶୌଚ, ସତ୍ୟ ଓ ବୈଷ୍ଣବ-ସମ୍ମାନ ପ୍ରିୟ; ବୈଷ୍ଣବ-ନିନ୍ଦା ମହାପରାଧ। ଶେଷରେ ନିତ୍ୟ ବାସୁଦେବ-ପୂଜାର ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.